فهرست
خداحافظی ماریو گومز؛ مهاجم مغضوب
خداحافظی ماریو گومز؛ مهاجم مغضوب

خداحافظی ماریو گومز؛ مهاجم مغضوب

آی اسپورت - او پایش را دراز کرد و توپ را به‌آرامی به کنج دروازه رساند. این بهترین پایان برای ماریو گومز بود. این مهاجم 34ساله با گلی که زد نتوانست اشتوتگارت را در روز پایانی مسابقات بوندس‌لیگا 2 به پیروزی برساند، اما به آنها کمک کرد که به بوندس‌لیگا 1 برگردند.

پایان دوران بازی گومز به‌معنای پایان دوران بازی مهاجمان صرفاً تمام‌کننده در فوتبال آلمان است. به‌جز میروسلاو کلوزه، فوتبال آلمان در سال‌های اخیر مهاجم گلزن تمام‌عیار دیگری نداشته است. گومز که پدری اسپانیایی و مادری آلمانی دارد، مهاجمی بلندقامت و قوی‌ بود که تنها کارش گلزنی بود. فوتبال حالا سریع‌تر شده و بازیکنان در پست‌های مختلف مسئولیت‌های بیشتری دارند، اما بازیکنانی که تنها کارشان گلزنی بوده، همیشه حسی جادویی را برمی‌انگیزند. ماریو گومز یکی از آنها بود.

دوران درخشش گومز از زمانی آغاز شد که او 14 گل زد و کمک کرد اشتوتگارت در سال 2007 به شکلی غیرمنتظره فاتح بوندس‌لیگا شود. او دو فصل دیگر در این تیم درخشید و به‌ترتیب 19 و 24 گل زد و به این ترتیب مشخص بود که راهی بایرن‌مونیخ خواهد شد.

او در باواریا چهار فصل بازی کرد و در تمامی آنها به آمار دورقمی گل رسید. در فصلی که بوروسیادورتموند در سال 2011 قهرمان لیگ شد، گومز 28 گل برای بایرن زد. سال بعد دورتموند بار دیگر قهرمان شد، ولی در بایرن، گومز هم 26 گل زد. بایرن یک سال بعدتر سه‌گانه را فتح کرد، اما نقش گومز در این تیم کمرنگ شده بود. اما او در آخرین بازی‌اش برای بایرن، در فینال جام حذفی مقابل اشتوتگارت دو گل زد و باعث شد تیمش سومین قهرمانی‌اش در آن فصل را کسب کند.

زمانی که او به فیورنتینا پیوست، هزاران نفر برای استقبال از او به ورزشگاه رفتند. یک مصدومیت جدی مانع آن شد که در ایتالیا بدرخشد و به این ترتیب او برای جام‌جهانی 2014 به تیم ملی دعوت نشد. گومز در سال‌های 2008 تا 2018 در تمامی رقابت‌های مهم ملی شرکت داشت؛ به‌جز آن جام‌جهانی. برای مهاجمی که 78 بازی ملی و 31 گل ملی دارد، ناراحت‌کننده است که در تنها تورنمنتی که آلمان قهرمانش شد، غایب بود.

گومز در طول دوران بازی‌اش نشان داد اینکه بازیکنی داشته باشید که صرف‌نظر از سبک بازی، توپ را به تور دروازه حریف برساند، غنیمت است. زمانی که تیم ملی آلمان خوب بازی نمی‌کرد هم او به کمک تیم می‌آمد و گل می‌زد.

اما واقعیتی تلخ هم درباره او وجود دارد. گومز هرگز به‌عنوان مهاجمی ترسناک مطرح نبود. او 170 گل در بوندس‌لیگا زد، کفش طلا را در آلمان و ترکیه گرفت و در 39 بازی در لیگ قهرمانان برای بایرن 23 گل به ثمر رساند، اما در بیشتر دوران بازی‌اش تلاش کرده بود منتقدانش را ساکت کند.

گومز در یورو 2008 مقابل اتریش، توپ را از فاصله‌ای بسیار نزدیک نتوانست به گل تبدیل کند. اینکه او در چنین رقابت مهمی ناکام شد، ضربه سختی به او زد. گومز در سال 2017 گفت: «کل دوران ورزشی‌ام را به این گذراندم که به مردم ثابت کنم آن اشتباه تنها یک‌بار بود. من باید می‌پرسیدم که آیا از دست دادن یک فرصت همه چیز را عوض می‌کند؟ من خیلی سخت تلاش کردم تا نظر مردم را برگردانم، اما هرچقدر بیشتر سعی کردم، بیشتر فشار را روی خودم حس کردم.»

شاید به همین دلیل بود که گومز چندبار دیگر هم فرصت‌هایی عالی را از دست داد. او البته نیازی به نگرانی نداشت. بسیاری می‌گفتند که او تنها به‌عنوان بازیکن ذخیره خوب است، اما گومز همیشه گل‌های خودش را می‌زد. او مدافعان حریف را به وحشت نمی‌انداخت، اما نیازی به این کار هم نداشت. او گل می‌زد و همین کافی بود.

گومز در فصل 16-2015 به‌صورت قرضی در بشیکتاش بازی کرد و خودش می‌گوید یکی از بهترین فصل‌هایش بوده است. گومز در استانبول عالی جا افتاد، 26 گل زد و کفش طلا را گرفت. با گل‌های او بود که بشیکتاش فاتح لیگ شد. گومز برای جام‌جهانی 2018 به تیم آلمان برگشت.

او پس از یک فصل خوب در ولفسبورگ، در فصل دوم دریافت که دیگر قدرت سابق را ندارد. او به اشتوتگارت برگشت و به آنها کمک کرد به دسته برتر صعود کنند. گومز در آخرین فصل حضورش در فوتبال، در 23 بازی تنها 7 گل برای اشتوتگارت زد، اما این باشگاه بدون گل‌های او پنج امتیاز کمتر می‌داشت. حالا شاید از او به‌عنوان یکی از بهترین مهاجمان تاریخ یاد نشود، اما او بی‌تردید یکی از بهترین گلزنان فوتبال مدرن بود.

     
آی اسپورت
2020-07-02 02:04:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر