فهرست
زوج‌های افسانه‌ای / میراثی گران‌بها در استمفوردبریج
زوج‌های افسانه‌ای / میراثی گران‌بها در استمفوردبریج

زوج‌های افسانه‌ای / میراثی گران‌بها در استمفوردبریج

آی‌اسپورت - هنگام بحث پیرامون عوامل قدرت‌گیری چلسی در فوتبال انگلیس و تبدیل شدنش به یکی از قدرت‌های این کشور در قرن بیست‌ویکم، نام دو عنصر تقریباً از دهان هر هوادار فوتبال شنیده می‌شود؛ نخست، جیب‌های پر از پول «رومن آبراموویچ» و دوم، هوش و نبوغ «ژوزه مورینیو». هیچ شکی نیست که چلسی بیشتر موفقیت خود را مدیون مالک متول روس خود است اما جام‌ها را نمی‌توان خرید. از طرف دیگر با اینکه مورینیو در زمره سرمربیان موفق تاریخ چلسی قرار دارد اما واقعیت این‌ست که دستاوردهای مورینیو تنها بخش کوچکی از افتخارات چلسی در یک دهه اخیر است. در باشگاهی که پول بدون سخت‌گیری خرج می‌شود و مربیان، بازیکنان حاضر در جام‌جهانی را در اختیار دارند، این ستارگان داخل زمین هستند که به مهم‌ترین عنصر تعیین‌کننده موفقیت تیم تبدیل می‌شوند و قطعاً در موفقیت‌های چلسی 2 نام بیشتر از سایرین می‌درخشند؛ «دیدیه دروگبا» و «فرانک لمپارد»

لمپارد پیش از دروگبا و در سال 2011 با مبلغ 11 میلیون پوند از وستهم به آبی‌های لندن پیوست. بعد از شروعی خوب اما فراموش‌شدنی در این تیم، فرانکی در سال 2004 و هم‌زمان با حضور مورینیو در استمفوردبریج، نامی برای خود دست‌وپا کرد. مورینیو که به گفته خودش «آقای خاص فوتبال» بود،  فصل پیش از آن با پورتو جام نقره‌ای و ارزشمند لیگ قهرمانان اروپا را بالای سر برده بود، آنهم به روش «دفاع بی‌رحمانه و حملات هوشمندانه». بعد از پای گذاشتن به استمفوردبریج، نام یک مهاجم کم‌نام‌ونشان دیده میشد، مهاجمی که فصل پیش به تیم تحت رهبری مورینیو گل زده بود و به تیم‌اش (مارسی) کمک کرد تا بجای حذف از رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا، با حضور در رتبه سوم مرحله گروهی، راهی رقابت‌های لیگ اروپا شود. در لیگ اروپا این مهاجم ساحل‌عاجی برابر تیم‌های برجسته‌ای خوش درخشید و در راه صعود به یادماندنی به فینال آن دوره از رقابت‌ها، تور دروازه تیم‌هایی همچون لیورپول، اینتر و نیوکاسل را به لرزه درآورد. شکست 2 بر صفر برابر والنسیا (قهرمان اسپانیا) در فینال به هیچ عنوان نتیجه‌ای شرم‌آور محسوب نمیشد و درست از همانجا بود که توانایی‌های دروگبا 26 ساله، بر سر زبان‌ها افتاد.

خرید دروگبا از مارسی برای چلسی هزینه‌بر بود و در نهایت با مبلغ 40 میلیون پوند نهایی شد اما دیدیه در اولین فصل حضورش در ترکیب آبی‌های لندن نشان داد که ارزش واقعی‌اش بیش از 40 میلیون پوند بوده. لمپارد و دروگبا روی هم نزدیک به 30 گل در فصلی که چلسی با رکوردشکنی و کسب بیشترین امتیاز در یک فصل (تا آن زمان) قهرمان لیگ جزیره شد به ثمر رساندند. لمپارد بهترین گلزن آن فصل چلسی در تمام رقابت‌ها با 19 گل بود، از جمله گلی که برابر بولتون به ثمر رساند و قهرمانی تیم‌اش را مسجل کرد. ضمن اینکه در پیروزی برابر لیورپول در فینال جام اتحادیه، این دروگبا بود که در وقت‌های اضافه گلزنی کرد و با ثبت یک دبل، شبی درخشان را از خود به جای گذاشت.

فصل بعد، چلسی باز هم قهرمان جزیره شد و از عنوان‌اش به خوبی دفاع کرد. آن سال لمپارد شمار گل‌های خود را به 20 رساند که از این تعداد، شانزده گل در لیگ به ثمر رسیده بود. نمایش‌های هافبک انگلیسی باعث شد او میان بهترین‌های جهان قد علم کند و در سال 2005 نامزد کسب توپ طلا شود. هرچند میان فرانک و توپ طلا و تاریخ سازی، ستاره‌ای به نام «رونالدینیو» قرار گرفت و مانع رسیدن‌شان به هم شد.

قهرمانی لیگ برتر در فصل بعد، از دست این زوج در رفت اما عناوینی دیگری وجود داشت؛ کسب قهرمان جام حذفی و قهرمانی در جام اتحادیه این معنا را داشت که آبی‌های لندن فصل را دست خالی تمام نکرده‌اند. در آن فصل دروگبا سرانجام در گلزنی، هم‌تیمی‌اش را پشت سر گذاشت و با 33 گل در تمامی رقابت‌ها، بهترین گلزن فصل چلسی لقب گرفت. ضمن اینکه او با 20 گل زده در لیگ به ثمر، عنوان آقای گلی را نیز از آنِ خود کرد. دروگبا در تصاحب 2 جام آن فصل چلسی، نقشی مهم داشت؛ او در فینال جام اتحادیه برابر آرسنال (رقیب سنتی چلسی) یک دبل به ثبت رساند و در فینال جام حذفی نیز با کمک لمپارد، منچستریونایتد را زمین‌گیر کرد.

در موردی عجیب بر خلاف آنچه بعدها به نام «سندروم فصل سوم مورینیو» از آن یاد شد؛ اتفاقاتی در فصل چهارم، علیه مورینیو رخ دادند و کار به جایی کشید که او در اواسط چهارمین فصل حضورش در استمفوردبریج، تصمیم به ترک باشگاه گرفت. «آورام گرانت» پس از آقای خاص هدایت آبی‌ها لندن را برعهده گرفت و با هدایت او، چلسی در اواخر فصل فرم خوبی پیدا کرد و در لیگ برتر با تنها دو امتیاز اختلاف نسبت به یونایتدِ صدرنشین، دوم شد و البته به فینال جام اتحادیه و برای نخستین بار در تاریخ به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسید. دروگبا آن فصل به نخستین بازیکنی تبدیل شد که در 3 فینال جام اتحادیه گلزنی کرده، هر چند چلسی در نهایت قدر ضربه ایستگاهی دیدنی دیدیه را ندانست و مقابل تاتنهام تن به شکست داد و دست‌اش از کسب جام اتحادیه کوتاه ماند.

دو گل دروگبا و تک گل دیرهنگام لمپارد از روی نقطه پنالتی برای برتری چلسی برابر لیورپول در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان آن سال کفایت کرد. چلسی در فینال برابر منچستریونایتد، رقیب قدیمی و قهرمان آن فصل جزیره، قرار گرفت تا نخستین فینال تمام انگلیسی تاریخ لیگ قهرمانان اروپا رقم بخورد. در آن دیدر ابتدا شیاطین‌سرخ با گل «کریستیانو رونالدو» پیش افتادند اما این لمپارد بود که گل تساوی را به ثمر رساند. تساوی یک بر یک تا پایان 120 دقیقه پابرجا بود ولی اخراج دروگبا به علت زدن سیلی به «ویدیچ» آنهم برابر دیدگان داور به آبی‌های لندن شوکی بزرگ وارد کرد. در ضربات پنالتی معروف آن شبِ بارانیِ مسکو، گرچه لغزش «جان تری» هنگام زدن ضربه زدن به توپ، به قیمت از دست رفتن جامی مهم تمام شد اما دروگبا خودش را در این ناکامی مقصر می‌دانست و معتقد بود اخراج‌اش سرنوشت مسابقه را تغییر داد.

فصل بعد چلسی در لیگ برتر 3 سرمربی متفاوت (اسکولاری، ولیکینز و هیدینک) به خود دید و اوضاع خوبی نداشت اما طبق عادت، دو ستاره تیم یک جام حذفی دیگر به ویترین افتخارات چلسی افزودند. 2 گل لمپارد و دروگبا جواب چلسی به زودترین گل تاریخ فینال جام حذفی توسط اورتونی‌ها بود و چلسی با نتیجه 2 بر یک تافی‌ها را در فینال شکست داده و جام را به خانه بردند.

بعد از 2 فصل ناکامی در جزیره، سران چلسی «کارلو آنچلوتی» کارکشته را انتخاب کردند تا این تیم را به قله فوتبال انگلستان بازگرداند و کارلتو نی دقیقاً همان کاری را کرد که باید. او آن فصل بهترین بازی‌ها را از زوج «دروگبا و لمپارد» گرفت و چلسی رکورد 103 گل زده را به ثبت رساند، 103 گلی که تقریباً نیمی از آنها توسط لمپارد و دروگبا زده شد. دروگبا در پایان فصل در تمام رقابت‌ها 37 گل زده بود که رکورد بیشترین گل‌زده در یک فصل توسط یک بازیکن در چلسی محسوب میشد و 29 گل نیز سهم او از لیگ برتر بود تا مهاجم ساحل‌عاجی را برای دومین بار به عنوان «آقای گلی لیگ برتر انگلیس» برساند. ضمن اینکه لمپارد هم به عنوان هافبک، توانست 27 بار دروازه حریفان را فتح کند. در واقع سرمربی ایتالیایی از شم گلزنی لمپارد به بهترین نحو ممکن بهره جست و از او جلوتر از مرکز زمین و گاهی حتی به عنوان مهاجمِ سایه، بازی گرفت.

فصل دوم آنچلوتی در چلسی چندان موفقیت‌آمیز نبود و آبی‌های لندن موفق به کسب هیچ جامی نشدند و سرانجام کارلتو جای خود را به «آندره ویلاژ بواش» داد. با حضور او روی نیمکت آبی‌های استمفوردبریج، امیدها به تکرار موفقیت خیلی زود از بین رفت و در نهایت سرمربی پرتغالی در ماه مارس به دلیل کسب نتایج بسیار بد در لیگ، از هدایت تیم کنار گذاشته شد و «روبرتو دی‌متئو» روی نیمکت چلسی نشست. فرم بی‌ثبات تیم در لیگ ادامه پیدا کرد و چلسی در آن فصل به عنوانی بهتر از ششم دست نیافت؛ بدترین رتبه چلسی در لیگ در 10 سال گذشته!

اما فرم ضعیف چلسی، توفیقی اجباری برای دی‌متئو شد تا توجه خود را معطوف به لیگ قهرمانان کند و لمپارد و دروگبا درخشش خود را در رقابت‌های اروپایی ادامه دهند. چلسی با شکست 3 بر یک در خانه ناپولی خودش را در آستانه حذف می‌دید، در بازی برگشت (در خانه) دروگبا گل اول را زد و در آخر این لمپارد بود که گل چهارم را از روی پنالتی به ثمر رساند تا آبی‌های لندن در مجموع با نتیجه 5 بر 4 به مرحله بعد صعود کنند. چلسی در یک‌چهارم نهایی برابر بنفیکا در پرتغال یک بر صفر پیروز شد و در بازی برگشت گلزنی لمپارد کار را تمام کرد تا آبی‌ها به نیمه‌نهایی برسند.

چلسی در این مرحله باید به مصاف این قدرتمند بارسلونا می‌رفت؛ قرعه‌ای بسیار دشوار برای لندنی‌ها. بارسلونا مدعی اول قهرمانی و مدافع قهرمانی این عنوان بود و خیلی‌ها باور داشتند که بلوگرانا نخستین تیمی خواهد بود که می‌تواند از قهرمانی خود در اروپا دفاع کند. چلسی در بازی رفت در خانه با گل دروگبا پیروز شد اما دو گل بوسکتس و اینیستا در بازی برگشت در همان نیمه نخست، بارسلونا را در مجموع 2 بر یک پیش انداخت. این بار دروگبا و لمپارد گلزنان تیم نبودند و «رامیرس» بود که گل اول لندنی‌ها را زد و گل رویایی «تورس» حکم صعود چلسی به دومین فینال تاریخ این تیم در لیگ قهرمانان اروپا را امضا کرد.

قبل از سفر به مونیخ، چلسی باز هم با گلزنی دروگبا، قهرمان جام حذفی انگلیس شد. حالا دروگبا تنها بازیکن تاریخ بود که در چهار فینال مختلف جام حذفی انگلیس، گلزنی کرده. آبی‌ها سپس به مونیخ سفر کردند آنهم در شرایطی که همانند مرحله نیمه‌نهایی، ماموریت‌شان تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسید. بایرن مونیخ مدت‌ها به انتظار پنجمین قهرمانی خود در اروپا نشسته بود و چه مکانی بهتر از ورزشگاه خانگی؟

دی‌متئو که از وضعیت موجود اطلاع داشت، تیم‌اش را عقب نشاند و دفاعی بازی کرد و به گلزنی روی ضد حملات دل بست؛ یعنی درست همان شیوه‌ای که او را به فینال رساند. البته به نظر می‌رسید که کم‌تجربگی سرمربی ایتالیایی برای او و تیم تحت هدایت‌اش گران تمام شود چرا که دقیقاً 7 دقیقه مانده به پایان بازی، ضربه سر «توماس مولر» به تور دروازه «پتر چک» بوسه زد تا همگان باواریایی‌ها را قهرمان اروپا قلمداد کنند. یک کرنر آنهم روی دروازه‌ای که پشت آن هواداران چلسی نشسته بودند، آخرین شانس آبی‌های لندن برای زدن گل تساوی و کشاندن بازی به وقت‌ها اضافی بود و همانند فینال‌های گذاشته، دروگبا  با حرکت سرعتی به سمت تیر یک، با یک ضربه سر محکم، دروازه میزبان را در آخرین لحظات گشود. این گل نُهمین گل دروگبا در فینال‌ها با پیراهن چلسی محسوب میشد. با گل دروگبا کار به 2 وقت اضافه کشید. در همین هنگام، چیزی نمانده بود که دروگبا اشتباه تاریخی‌اش را تکرار کند؛ مهاجم ساحل‌عاجی که در فینال مسکو، کارت قرمز داور مسابقه را مقابل چشمان‌اش دیده بود این بار در وقت‌های اضافه یک پنالتی به حریف داد اما شانس با او یار بود که «چک» ضربه پنالتی را مهار کرد و فرشته نجات چلسی و دروگبا لقب گرفت.

در نهایت کار به ضربات پنالتی کشیده شد. گرچه «خوان ماتا» نخستین پنالتی چلسی را از دست داد ولی بعد از او تمام پنالتی‌زنان چلسی از جمله لمپارد توانستند ضربات خود را به گل تبدیل کنند. چک نیز پنالتی «ایویکا اولیچ» را مهار کرد تا همه چیز برابر شود. در ادامه «باستین شواین‌اشتایگر» پنالتی خود را به تیر دروازه کوبید تا دروگبا این شانس را داشته باشد که چلسی را به قهرمانی اروپا برساند و او باز هم کفران نعمت نکرد و توپ را به تور دروازه چسباند تا چلسی برای نخستین بار در طول تاریخ، فاتح رقابت‌های لیگ قهرمانان شود.

آن بازی آخرین بازی دروگبا برای چلسی قبل از 2 سال دوری‌اش از استمفوردبریج بود. او فصل 15-2014 به چلسی بازگشت و در دبل قهرمانی آبی‌ها در لیگ برتر و جام اتحادیه، نقشی جزئی ایفا کرد. اما پیش از بازگشت او به چلسی، فرانکی پس از تبدیل شدن به بهترین گلزن تاریخ باشگاه در ماه مِی سال 2013 و فتح یک لیگ اروپا با چلسی، از جمع شیرهای لندن جدا شد و شاید به همین دلیل بود که دیدیه در بازگشت‌اش به چلسی نتوانست همانند سابق بدرخشد.

زمانی که به کارنامه فرانک لمپارد و دیدیه دروگبا نگاهی بیندازیم، لیستی بلند بالا از رکوردها و قهرمانی‌ها مشاهده خواهیم کرد. وقتی چلسی در پایان فصل 18-2017 با غلبه بر منچستریونایتدِ مورینیو، برای هشتمین بار جام حذفی را فتح کرد، هفدهمین جام چلسی در دوران آبراموویچ به کلکسیون افتخارات باشگاه افزوده شد و این در حالی بود که 14 جام از 17 جام، به کمک لمپارد و دروگبا به دست آمده بود و جالب اینکه از آن 14 جام نیز 11 قهرمانی در زمانی به دست آمد که هر دو بازیکن بطور هم‌زمان در تیم حضور داشتند.

حقیقت این‌ست که زوج لمپارد و دروگبا خیلی کم هواداران را ناامید کردند و اغلب لندنی‌ها را با میل و ولعی تمام‌نشدنی به جام می‌رساندند. این میل و ولع تمام‌نشدنی آنها به پیروزی و کسب افتخار بود که در نهایت میراث هر دو بازیکن در باشگاه را تعریف می‌کند.

۶    
آی اسپورت
2018-09-13 21:56:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر