فهرست
وداع به سبک انگلیسی
وداع به سبک انگلیسی

وداع به سبک انگلیسی

آی اسپورت - در سال 1913 بود که باشگاه «ریسینگ» تبدیل به اولین تیم تماماً لاتینی شد که لیگ برتر آرژانتین را فتح کرده. در طول سال‌های متمادی در آن قرن، فوتبال آرژانتین خود را برابر فوتبال انگلیس و به دور از وارثان انگلیسی‌اش قرار داده اما پنج‌شنبه در دیدار برابر کرواسی، آلبی‌سلسته به هیچ چیز بیشتر از انگلیس شباهت نداشت.

بازی آرژانتین بی‌نظم و مملو از بازیکنانی بود که هر کدام می‌خواستند خودشان آنچه در ذهن دارند انجام دهند؛ دوندگی بیش از حد اما بی‌هدف و بی‌ثمر، آشفتگی زیاد در تمامی مناطق زمین و خطاهای پرتعداد هنگام بازپس‌گیری توپ. با گل سوم کرواسی که توسط راکیتیچ به ثمر رسید، تمام ساختار دفاعی آرژانتین، دود شد و به هوا رفت، این اثباتی بود بر ساختار پوشالی تیمی پرستاره به نام آرژانتین.

اگر این بازی، آخرین جدال گروه بود، میشد این بی‌نظمی را کمی توجیه کرد و آن را ناشی از استرس و فرار از ناکامی قلمداد کرد اما در بازی دوم این حد از بی‌نظمی به هیچ عنوان قابل قبول نیست.

جالب اینجاست که اگر آرژانتین با نتیجه یک بر صفر یا 2 بر صفر، تن به شکست می‌داد باز هم از شانس خوبی برای نجات و صعود برخوردار بود اما حالا آلبی‌سلسته حتما باید با اختلاف 3 گل نیجریه را از پیش رو بردارند و امیدوار باشند نتیجه بازی دیگر گروه بر وفق مراد آنها رقم بخورد.

اما شاید مسی هنوز یک معجزه دیگر در آستین خود داشته باشد و بتواند آرژانتین را از این برزخ خارج کند. هرچند مسی برابر کرواسی به ندرت در زمین و جریان بازی دیده شد؛ تنها 49 لمس توپ در طول بازی و فقط 6 بار در 15 دقیقه پایانی بازی! آماری که با هیچ معیار و میزانی، با استانداردهای لئو هم‌خوانی ندارد. هر بار که چشم‌های مردم کشورش به ساق‌های او دوخته شد، مسی محو بود گویی حتی در زمین حضور ندارد. این خنده‌دار است که یک بازیکن تحت چنین فشاری باشد و همه چیز نیز به او مربوط شود، خصوصاً بعد از نمایش فوق‌العاده‌اش برابر اکوادور که آرژانتین را به جام‌جهانی رساند. در کشوری نظیر آرژانتین با تاریخچه فوتبالی پرافتخار و در حالی که در همین تیم، ستارگان پر تعدادی دیده می‌شوند، اتکای بیش از حد و رو به افزایش به مسی، آنها را سال‌ها در تاریکی قرار داده است.

اما چاره چیست؟ شاید بتوان راه حل مشکلات کنونی آلبی‌سلسته را در سخنان پائولو دیبالا پیدا کرد. او سال گذشته طی مصاحبه‌ای گفته بود: «مسی بیش از حد خوب است و این امر که همیشه باید توپ را به لئو بدهیم، بازی را برای ما سخت می‌کند.»

در رده باشگاهی، بازیکنان به دلیل سپری کردن زمان زیاد، با هم وفق پیدا می‌کنند و هماهنگ می‌شوند اما در رده ملی وقوع چنین امری بسیار سخت و دشوار است. اینکه در آرژانتین همه چیز به مسی ختم شود آنها را قابل پیشبینی کرده و  هنگام یک دفاع فشرده در مرکز توسط حریف، آنها به طور کل خنثی می‌شوند.

سمپائولی پیش از جام گفته بود که می‌خواهد از سیستم ابداعی خودش یعنی 2-3-3-2 در روسیه 2018 استفاده کند، سیستمی که در آن، مسی پشت یک مهاجم مرکزی و در کنار یک هافبک بازی‌ساز در خط هافبک به بازی گرفته میشد. سیستمی در دیدار برابر ایسلند دقایقی مورد استفاده قرار گرفت و سپس در دیدار برابر کرواسی، به طور کامل ناپدید شد!

جالب است بدانید که لئو در ماه مارس در رستورانی به سمپائولی گفته بود که احساس می‌کند سیستم 3-4-3 که در بارسلونا در اواخر فصل 17-2016 توسط انریکه اجرایی شد، مناسب او نیست و دلیلش نیز این بود که در صورت استفاد از این سیستم، مدافعین حرف به صورت طبیعی به سمت راست، یعنی جایی که مسی بیشتر از آن سمت به رقیب ضربه می‌زند، کشیده می‌شوند. اگرچه این صحبت با تایید سمپائولی همراه شد اما او برابر کرواسی تیم‌اش را با همین سیستم به میدان فرستاد و در همان نیمه اول مشخص شد که حق با مسی بوده. حریف حتی تصورش را هم نمی‌کرد که چنین شانس و اقبالی به آنها رو کند و به این ترتیب، بازی خیلی زود به شکنجه‌گاهی مرگ‌بار برای بازیکنان تبدیل شد.

قبل از شروع نیمه دوم، سمپائولی با چهره‌ای اندوهگین روی نیمکت نشست، چهره‌اش از عرق، درخشنده شده بود و به خوبی می‌دانست که تیم‌اش لب مرز قرار گرفته. در اواخر بازی، او کت‌اش را از تن در آورده بود و دستان تتودارش را در هوا به صورت نامفهوم می‌چرخاند. به خوبی واضح بود که او در پیدا کردن راه حل، ناتوان است و نمی‌تواند بی‌نظمی و آشفتگی دفاعی تیم‌اش را سروسامان دهد. نقیصه‌ای بزرگ که مسی در آن کوچک‌ترین نقشی نداشت.

حال همه چیز برای آلبی‌سلسته به یک کابوس تبدیل شده؛ کابوسی به نام «عدم صعود از مرحله گروهی». کابوسی که احتمالاً موجب اخراج او از سرمربیگری آرژانتین خواهد شد. فوتبال مد نظر سمپائولی، بر پایه بازی رو به جلو و پرس سنگین از زمین حریف استوار شده که این سیستم برای آرژانتین که مدافعان کندی دارد، اصلاً مناسب نیست.

شاید مسی در جام‌جهانی 2022 نیز حاضر شود و اما در قطر، 35 ساله خواهد بود و قطعاً کیفیت فعلی‌اش را نیز نخواهد داشت. به این ترتیب اگر آرژانتین حتی در قطر به قهرمانی دست یابد، او دیگر به عنوان بهترین بازیکن جهان، جام را بالای سر نخواهد برد بلکه به عنوان یک سرباز کهنه‌کار، تنها یک جام را به کلکسیون افتخارات‌اش خواهد افزود. البته که این اتفاق، شاید از دید برخی بسیار خوشایند نیز باشد اما قطعاً آن داستان افسانه‌ای که مسی و آرژانتین، خواهانش هستند نخواهد بود. مسی اگرچه در قله باقی خواهد ماند اما مستحق وداعی بهتر از این وداع به سبک انگلیسی با جام‌جهانی است.

 

۲    
آی اسپورت
2018-06-25 19:32:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر