فهرست
فوتبال بازی نکردیم؛ دیدی لیگ ایران خوب بود؟
فوتبال بازی نکردیم؛ دیدی لیگ ایران خوب بود؟

فوتبال بازی نکردیم؛ دیدی لیگ ایران خوب بود؟

آی‌اسپورت- اگر نقد حق است، پاسخش هم حقی دیگر. بیاییم سه نقد وارد شده به پیروزی تیم ملی را مرور کنیم و ببینیم پاسخی برای آنها هست یا نه.

 

فوتبال بازی نکردیم

اسلاون بلیچ در تحلیلش از فرم بازی ایران و هدایت کارلوس کی‌روش گفت: «بازیکنان ایران چندان صبور نیستند (احساساتی‌اند) مثل بعضی کشورهای آمریکای جنوبی؛ باید کی‌روش را تحسین کرد که به آنها یاد داده صبور باشند. اغلب گل‌های ایران روی ضد حمله یا ضربه ایستگاهی بوده؛ این بار هم همین‌طور. آزمون ضد حمله عالی را خراب کرد؛ عیبی ندارد؛ صبور باشید، صبور باشید، ولی در انتها یک ایستگاهی و گل.»

حرف‌های بلیچ عصاره تیم کی‌روش بود. فوتبال مبتنی بر دفاع و ضد حمله ساخته دیروز و امروز نیست و معروف‌ترین شکلش را در گذشته ایتالیایی‌ها بازی می‌کردند و با پیشرفت‌های روز آمد رسید به عصر سیستم‌های چهار واحدی و تولّد وینگرها و دفاع خطی و چیزهایی دیگر که سر و شکل جدیدی به آن دادند اما در نهایت روح و فلسفه حاکمش را تغییر ندادند؛ فلسفه «آرام باش، گل نخور، و از کوچک‌ترین اشتباه حریف برای ضربه زدن استفاده ببر.»

این فرم از فوتبال را هم مثل هر حالت دیگری در نهایت بازیکنان در زمین اجرا می‌کنند و کیفیت و نتیجه کار بستگی به کار آنها هم دارد. نمایش لرزان بیست دقیقه ابتدایی بازیکنان ایران بیش از هر چیز به شرایط روحی بر می‌گردد. وقتی به واسطه جغرافیا در محدوده‌ای به نام AFC قرار داشته باشید و به واسطه شرایط سیاسی و اقتصادی تمام دنیا شما را طرد کند و وقتی مردمی از کشور خودتان روزانه در حال جوک ساختن از شما باشند، کمی سخت است در بیست و چند سالگی بازیگر خوبی در بزرگترین نمایش تاریخ بشر باشید. ولی با جا افتادن احوال روحی بازیکنان، در بقیه دیدار ما آن چه در سر داشتیم را به حریف تحمیل کردیم؛ شوت خطرناک زیاش هم در دو دقیقه‌ای زده شد که امید ابراهیمی توی زمین نبود و دقیقا از همان جای خالی استفاده کردند.

پس «ما فوتبال بازی کردیم.» بازی می‌کنیم. هفت سال است که بازی می‌کنیم. فوتبالی مبتنی بر صبر و حفظ ساختار دفاعی، و انتظار برای اشتباه حریف. می‌شود این فوتبال را دوست نداشت. می‌شود مخالف بهره بردن از چنین فوتبالی بود و آن را مناسب استعداد ایران ندانست؛ آن وقت بحث این خواهد بود که واقعا چه نوع فوتبالی در جایی مثل جام جهانی برای تیمی مثل ایران مناسب است؟ که این خود بحث مفصلی‌ست. اما کمینه‌اش این که کی‌روش در یک سال گذشته تلاش کرده فرم‌های بالاتری را هم پیاده کند که کم و بیش مقابل آسیایی‌ها دیده‌ایم. پس شاید باید به قول بلیچ «صبور باشیم.» اما غیر از دوست نداشتن، چه طور می‌توان این تفکر حاکم بر تیم را ندید، گیگز و بلیچ و نویل و فرگوسن و اتوئو و ده‌ها مورد صحبت دیگر را در ستایش نگاه و توانایی فنی کارلوس کی‌روش ندید، و گفت «فوتبال بازی نکردیم»؟

 

شانسی بردیم

بله با شانس بردیم. این فرم از فوتبال هم مثل هر حالت دیگری در نهایت برای پیروزی نیاز به شانس دارد. سلاطین این فرم، ایتالیایی‌ها، هر دوره قهرمان دنیا شدند؟ ژوگوبونیتوی برزیلی یا تیکی‌تاکای امروزی، همیشه برنده‌اند؟ نه. اما وقتی ایده‌ای داشته باشید، وقتی طرحی بزرگ در نمایی کلی داشته باشید، فرقی نمی‌کند کدام مدل فوتبال باشد، همین که بر اساس آن طرح عمل کنید، جزئیات سرانجام جایی به نفع شما رقم خواهد خورد؛ شانس گاهی به ضرر دفاع و ضد حمله شما می‌شود و نه پنالتی روی اشکان را می‌گیرند و نه یکی از آن دو سه تا توپ از دست رومرو رد می‌شود و نه حتی تک به تک سردار گل می‌شود، یک جا هم به نفع شما می‌شود و توپی که سردار تقدیم مهاجم حریف کرده گل نمی‌شود و در عوض مدافع حریف زحمت توپی که تا دم دروازه بردید را می‌کشد. امروز ایسلند هم با روح فوتبالی مشابه ایران، آرژانتین را متوقف کرد. یکی از بازیکنان ایسلند پس از بازی در پاسخ این که چه طور این کار را کردید و این‌قدر مسلّط بودید گفت: «ما مردم آرامی هستیم.» شاید باید آرام باشیم و صبور.

 

دیدی امید و وحید بهترین‌ها بودند؟ لیگ خوب ایران

بلافاصله بعد از پیروزی برابر مراکش بسیاری این تعبیر را مطرح کردند: «بازیکنان داخلی بهتر بودند و لژیونرها بدتر؛ پس کی‌روش درباره لیگ ایران دید درستی ندارد یا از سر دشمنی بازیکنان لیگ ایران را از سطح جام جهانی عقب دانسته.» توصیف «بهترین» بودن یا «خوب» و «بد» بودن چندان روشن نیست و گمراه‌کننده است. فنّی‌تر که صحبت کنیم وحید امیری و امید ابراهیمی جز سه نفر برتر تیم از نظر دوندگی بودند. اما اولا نفر دوم این فهرست کریم انصافری‌فرد است و در ثانی فاصله بقیه با این نفرها چه قدر است؟ بر اساس شکل بازی تیم که در پاسخ قبلی مفصّل توضیحش آمد، تمام بازیکنان ایران از جان مایه گذاشتند و به ویژه بر اساس نوع بازی حریف، اصلا طبیعی بود که بازیکن پست امید ابراهیمی و وحید امیری بیشترین میزان دوندگی را داشته باشند. این که لژیونرها «ضعیف‌تر» بودند بیشتر به شوخی می‌ماند.

و اما دغدغه کارلوس کی‌روش برای زودتر در اختیار داشتن بازیکنان و سطح لیگ ایران. باز اگر از موهومات و شاخ و برگ‌ها عبور کنیم و اصل حرف‌های کی‌روش را مرور کنیم، او از بسته جام جهانی حرف می‌زد. کارلوس کی‌روش تماما به سه بازی دشوار اشاره می‌کرد و در نهایت انتخاب نهایی او که با خط زدن جلال حسینی جنجالی شد به شدت یادآور بسته سه بازی چهار سال پیش بود؛ جایی که حسینی نمایشی دلاورانه برابر آرژانتین داشت، و چهار روز بعد مقابل بوسنی به آن شکل اشتباه کرد. پس مساله دوندگی قهرمانانه دیروز امید ابراهیمی و وحید امیری نیست؛ مساله این است که آیا آنها توان ارائه این نمایش را چهار روز دیگر هم دارند؟ امیدورایم که بله، ولی احتمالا نه؛ و کی‌روش مجبور به استفاده از مهره‌های متفاوتی در دو بازی پیش رو خواهد بود. البته خوشبختانه امسال تیمی جوان‌تر با مهره‌های هم‌سطح و یک‌دست‌تر داریم و در نتیجه خوش‌بینیم به این تغییر مهره‌ها و امیدوار به این که آن دو هفته تاخیر در بدن‌سازی بازیکنان داخلی گریبان‌گیر روز آخرمان نشود.

۹۴ ۱۶  
آی اسپورت
2018-06-17 06:00:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۱۶ نظر
عرفان
يكشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۰۶:۰۶
یعنی عالی بود فوق العاده
شیمبا
يكشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۰۶:۱۷
خداوکیلی خودتم قبول داری چرت گفتی دیگه؟ نه؟ :))
به افتخارایران
يكشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۰۸:۳۲
آقای طباطبایی کاملا مشخصه که تاچه اندازه غرق درکیروشی.چراشونمیدونم.امابرخلاف نظرشمامن معتقدم مافوتبال بازی نکردیم.هفت سال تیم وفدراسیون دراختیاروتحت سیطره ارباب شماس ‌ایشون براساس تفکرخودش ‌والبته شخصیت بدوکینه توزخودش بازیکنان روبه تیم دعوت میکنه ونه براساس بضاعت ایران.مطمئنا بضاعت وتوان فوتبال مملکت بسیاربالاترازیک فوتبال چرک وکاملا شانسی و ‌مبتنی برشانس واقبال است.هفت سال پیش تاالان ایران ازنظرفنی چه پیشرفتی کرده.همان سیستم ،همان تفکر وهمان فوتبال ملال آور.کیروش بجزحاشیه چه جذابیتی به فوتبال ماداده است.؟ جزسیاه نمایی وپایین آوردن سطح توقعات چی داشته برای فوتبال مملکت .مااین فوتبال باهرمترومعیاری که میخواهید به مردم بقبولونیدونمی پسندیم ونمیخواهیم.من ترجیح میدم تیم ملی کشورم ببازه امافوتبالی روبازی کنه که دنیاازش تعریف کنه وازش لذت ببره نه فقط یه شومن تلویزیونی که اعتراف میکنه عین چی کیف کرده وصدالبته بخاطرمنافع شخصی ومافیاییشه.به وجدانت رجوع کن آقای به اصطلاح ورزشی نویس،ببین واقعا وامام حسینی ازاین فوتبال لذت بردی ،افتخارمیکنی به این فوتبال؟
**
يكشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۱۲:۰۱
برای شما لنگیها آمار مهمتر از نتیجه هست.مثلا وقتی السد سه تا کرده بود تو حلقتون میگفتید امار و درصد مالکیت توپ ما از السد بیشتره.کلا امار واستون خیلی مهمه.خخخخخخخ
@
يكشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۱۴:۳۳
این کیسه کش ماتحت سوخته تو همه خبرا مربوط به تیم ملی هم حتی از پرسپولیس و برانکو حرف میزنه. فریاد بزن بلندتر فلاکت و عقده ات فریاد بزن. اخه شل مغز 6 تا گذاشتن تو کیسه تون حتی نتونستین رو امار بازی مانور بدین
۱
ریشه
يكشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۰۸:۳۹
بسیار مستدل و منطقی مطلب رو جلو بردید و سه انتقاد رو به جا پاسخ دادید. دست کم گفتید که قصه آنقدرها هم که برخی سعی می‌کنند ساده‌اش کنند، ساده نیست. با یک مسئله چند متغییری مواجهیم که نمی‌توان گفت یک متغیر خوب یا بد بوده و حالا کلا نتیجه خوب یا بد است. ولی جالب اینجاست که مشکل طرف منتقد چیز دیگری است. اولا آنها در پی نقد منصفانه‌ی آنچیزی که فکر می‌کنند درست است نیستند. بلکه احتمالا درست بودن یا غلط بودن اصلا برای بسیاری از آنها مسئله نیست. هدف آنها تخریب کادر فنی است و این به هر قیمتی انجام می‌شود حتی اگر بدانند حرفشان به قول فرنگی‌ها بول‌شت باشد. دوم اینکه، نقد مستدل و پاسخ نقد مستدل در بستری طرفدار دارد که طرفین به اصول گفتگو و نقادی آشنا باشند و از سرهم کردن مفروضاتی که تا حد زیادی درست می‌نمایند آرگیومنت‌های خودشان را بسازند. ولی در فرهنگ رسانه‌ای و تاکسی-نقادی ایرانی اساسا به این اصول باوری وجود ندارد و آموزشی وجود ندارد. چنانچه مثلا همین دوستمان شیمبا اینجا کلا متوجه مطلب شما نشد. خب، باید حق داد که هر مطلبی بردی دارد و گاهی برای گروهی استدلال و دانش هیچ مفهومی تداعی نمی کند.
Ash#
يكشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۱۰:۱۷
انقدر حقیری که برای توجیه استدلال آبکی خودت و کسی که برده اش هستی نشستی ببینی بازیکنان لیگ داخلی بازی بعدی کم بیاورند! واقعا خاک بر سرت! اما اکثریت مثل تو مریض نیستند و به هر حال تیمشان را دوست دارند بدون اینکه برده مربیشان باشند و به همین خاطر کسی کنتظر تکرار بازی علفی آزمون بازی لوس شجاعی و ننر بازی های آقای استوک صورتی نمینشینه و همه از ته قلب دوست دارند همه بازیکنانمان سر حال باشند...به هر حال این جام و داستان های کیروش‌ هم روزی تمام میشه و همچنان عده ی زیادی باید ننگ زندگی کنار خود فروخته ها و حقیر هایی مثل نویسنده این مطلب را عمری به دوش بکشند!
یه ایرانی
يكشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۱۰:۳۸
جناب پوریا طباطبائی
درسته الان روز کیروش پورهاست و کیروش پرستان و در حال ماله کشی هستین ؛ بهتره اینقدر صفت داشته باشین که وقتی از کسی تقل قولی میکنید درست نقل قول کنید و کامل نه بریده بریده و به نفع خودتون .

خدا رو شکر تیم ملی برد و بخشی از ملت برای چند لحظه شاد شد ؛ مینویسم چند لحظه چون بلافاصله مشکلات مالی و اجتماعی سراغ آدم میاد و اون خوشی چند لحظه ای رو هم میگیره .

اما بعد ؛ برسیم به هنر ماله کشی جنابعالی در این نوشتار :
فوتبال بازی کردیم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
بستگی به تعریف هر کسی از فوتبال بازی کردن داره .
رفتارهای عصبی رامین رضائیان و قاطی کردن در سمت راست که چند فرصت رو گرفت ؛ سردرگمی دفاعی که فقط مربوط به 20 دقیقه اول نیست و ما چندین بار اینو در زمانهای مختلف بازی دیدیم ؛ خطاهای زیاد و افتادن روی زمین که دقیقه 80 به بعد تماشاگرها تیم ما رو هو میکردن وقتی زمین میفتادیم ( شاید تلویزیون ایران سانسور کرده ) ؛ درسته اکبر میثاقیان هم از پرتاب اوت دستی استفاده میکرد از سالیان سال پیش و همه میدونیم به اکبر اوتی معروف شد و این نهایت آموزشی بود که مربی تیم ملی بعداز 7 سال از فوتبال مدرن به ما یاد داد . چیزی که حداقل از 45 سال پیش در فوتبال لیگ ایران هر مربی شهرستانی تاکتیکش هست . و در آخر جدا از سخنان گزارشگران بازی که میگفتن ایران آرزو داره بازی مساوی تموم بشه و وقتی گل زد گفتن باورمون نمیشه یک لحظه و فقط یک لحظه.
اسلوبودان بیلیچ با این عبارت شروع کرد : مراکش شایسته باخت نبود ؛ عملکرد هیچکدام در حد بردن نبود ؛ فقط میخواستن بازنده بازی اول نباشن. اما حق مراکش باخت نبود .

شانسی بردیم ؟؟؟
خیلی کوتاه و زود از روی : بله شانسی بردیم پریدین و بسیار سطحی نگرانه و .. از ژگوبنیتو و یا دفاع ایتالیایی حرف زدین . میدانید چرا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ چون خیلی خوب میدانید دارین ماله کشی میکنید ؛ آیا انسجام دفاعی که ایتالیا یا همین ایسلند دیشب یا یونان 2000 رو در دفاع دیدیم ؛ چیزی که نشان بده ما برنامه دفاعی داریم ؛ پاسهای کوتاه در دفاع و حمایت داریم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ میشه آمار بازی رو بنویسین ؛ تعداد پاسهای درست و اشتباه کل تیم ملی رو ؟؟؟؟؟؟ ما حتی در پاس درست دادن آمارمون 55% داست و میدونید این یعنی چی ؟؟؟؟؟؟؟؟ پس عبارت " آرام بودن " و عبارت درست ترش " ساکن بازی کردن " رو از بالا نیارین این پایین برای شانس.

دیدی امید و وحید بهترین‌ها بودند؟ لیگ خوب ایران
خودتان بار دیگر نوشته این قسمتتان را بخوانید ؛ وصیف «بهترین» بودن یا «خوب» و «بد» بودن چندان روشن نیست و گمراه‌کننده است :
ژورنالیست محترم ماله کشی تا چه حد ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ از دید بازی شاید بازی وحید امیری ؛ امید ابراهیمی و تا حدی انصاریفرد به چشم آمد که قطع به یقین در طول لیگهایی که بازی کرده اند هم همین گونه بودند و نه به بدنسازی تیم ملی ربط داشت و نه تاکتیک مربی . دیده شدن زیاد " امید ابراهیمی " یک سئوال خیلی خطرناک را ایجاد کرد : بقیه بازیکنان کجا بودند ؟؟؟؟؟؟؟؟؟
میشود یک تحلیل فنی و نه ماله کشی برای دقیقه 75 تا 92 بازی ایران بدین ما هم اون صبوری ؛ دفاع هنرمندانه و تاکتیک والای مربی کلاش تیم ملی رو بدونیم . بکش زیرش و منتظر اتفاق بودن جدیدا شده تاکتیک ؟؟
پس باید از مربیان داخلی که سالها از روش علی اصغری استفاده کردن و امثال شماها بهشون توهین کردین و گفتین مدرن نیستن عذرخواهی کنین . جدیدا بکش زیرش مدرنترین سیستم بازی فوتبال است.


بارها گفتم ؛ داشتن صفت ؛ وجدان و انصاف خیلی خوبه . به ثمنی خود را فروختن رو همه بلدن اما عزت نفس آدم رو بزرگ میکنه.
تبریک به ملت ایران برای برد شانسی اما باید منتظر روزهای سخت باشیم و اجازه ندیم ؛ خائنان مملکت مثل 4 سال پیش که در باد آرژانتین خوابیدن و این زالو رو برای منفعت خودشون در تیم ملی نگه داشتن باز هم در باد برد مراکش این بلا را سرمون بیارن
**
يكشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۱۸:۵۱
های دارید میسوزید.زنگ زدم آتش نشانی بیاد رو هیکل امثال تو و برانکو و کریمی و ذوالفقار نسب اب بگیره.
۶
مصطفی
يكشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۱۰:۴۳
به هرحال عنصر شانس رو نمیشه نادیده گرفت مطمئن باشید اگه ایران دقایق اولیه گل میخورد همون بلای بازی بوسنی بلکه بدتر سرمون نیومد کلا گرچه توانایی فنی کی‌روش قابل کتمان نیست ولی نمیشه خوش شانسی زیادش رو هم نادیده گرفت
۵
shl
يكشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۱۱:۰۳
وقتی بازی زیبای ایسلند رو با ما مقایسه میكنی دیگه چیزی نباید گفت ایسلند خوب دفاع میكرد با جسارت و تعداد معقول حمله میكرد اونم جلو ارژانتین یه بار دیگه بازیش رو ببین حتما . ما تو تنها موقعیتمون چند نفر تو زمین مراكش بودن ؟؟ دقیقا عین تك موقعیتمون مقابل ارژانتین دیگه مقایسه كردن با ایتالیا كه خیلی خیلی خنده داره بازیكنای ما با دوندگی بالا و تعداد بالا جلو دروازه خودی این بازی و در اوردن بازی استرالیا جلو فرانسه رو ببینید بازی كره و ژاپن رو حتما ببینید اونها همیشه اگر بهتر از ما نتیجه نگیرن از ما كمتر نگرفتن ولی فوتبالی كه اونا بازی میكنن كجا و ما كجا من اصلا منظورم بازی با 2 فروارد و این حرفا نیست صحبت سر بازی محقر كه مهم تریم وجه اون فقط خرد كردن اعصاب تیم حریف و تماشاگره اینطوری ما هیچ پیشرفتی نمیكنیم . از نظر قدرت یوگوسلاوی 98 رو با مراكش مقایسه كنید بازی زیبا و غرور انگیز ما رو با بازی مراكش مقایسه كنید اونجا باختیم با غرور و تحسین همه دنیا رو برانگیختیم اینجا همه دنیا گفتن حق مراكش باخت نبود و پسوند شانس كنار اسممون قرار گرفت الان اكثر دوستان تحت تاثیر احساسات با هر نقدی برانگیخته میشن ولی واقعیت از بین نخواهد رفت چه فحش بدید چه ندید تیمی كه 7 سال تحت نظر مربی بوده تو قاره خودش به 4 تای اخر هم نرسیده وبا قرعه خوب به جام جهانب راه پیدا كرده و رنكینگ هم دوم اسیا است البته اونم به لطف بازیهای دوستانه كره و ژاپن با تیمهای اول دنیا یادمون نره اگه تو اون یكی گروه با ژاپن و استرالیا و عراق و عربستان بودیم ه این راحتی صعود نمیكردیم انكار واقعیت جز ضرر چیزی نداره
@
يكشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۱۱:۱۳
الان همه تو جو جام جهانی هستن و میترسن نقد منصفانه داشته باشن بهشون بگن خائن و وطن فروش
ولی این صبور بودن! اخر توجیه بود فکر کنید بازیکن مراکش اوایل بازی از پاس طلایی مستر ازمون! استفاده کرده بود نتیجه بازی وحشتناک میشد
۹ ۱
بغداد بونجاح
يكشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۱۸:۵۲
درست میگی عمو جووووووووووووون
۴
پرسپولیس واقعی
يكشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۱۲:۱۹
آقای پوریا!
یک سوال !
دقیقه ی نود و پنج نزدیک خط کرنر ؟
یه سانتر کاملا حرفه ای؟
توپ در دومتری تیر یک ؟
هجوم طارمی و انصاریفر!

چرا این صحنه جلوی دروازه مراکش رخ نداد ؟
مگه ما بکش زیرش نبودیم.
مگه مراکش سرتر نبود؟
مگه مراکش تیم قویتر نبود؟
پس چرا این موقعیت کنار دروازه ی اونها نیود؟
۳ ۱
پرسپولیس واقعی
يكشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۱۶:۰۸
اصلاحیه
چرا این صحنه جلوی دروازه ایران رخ نداد
چرا این موقعیت کنار دروازه ما نبود.
۱
حمید
يكشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۱۴:۲۷
در مورد بند اول: باهاتون موافقم. بارها به دوستانم گفتم وقتی دارین با یک تیم غیر اروپایی بازی می کنین در هر سطحی که باشه حتی تیم هایی مثل آرژانتین و برزیل و همین مراکش یا مصر یا شیلی از اونجایی که با فوتبال احساسی طرف هستیم فقط کافیه گل نخوریم. گل هایی رو که باید بزنیم یا اونها خودشون به خودشون میزنن یا با اشتباهات مرگبار دو دستی تقدیمتون می کنن. بنابراین ما کافیه فقط در مقابل این تیم ها متمرکز و منظم بازی کنیم تا بازی رو ببریم. در مقابل تیم های درجه یک و حتی درجه دوی اروپایی من شانسی زیادی برای خودمون قائل نیستم. چون اساتید مسلم تمرکز و نظم هستن. اما همین جا هم یک نکته هست. ما توی بازی با مراکش در حد استانداردهای خودمون هم خوب عمل نکردیم. من تیمی رو که جلوی نیجریه یا آرژانتین بازی کرد با این فاکتورها (تمرکز و نظم) تیم بهتری می دونم. البته اگه 20 دقیقه اول بازی رو کنار بذاریم می تونیم به استانداردهای همون تیم 2014 نزدیک بشیم.

در مورد بند دوم: بازم موافقم. مثال ایتالیا جالبه. اگه دقت کنین ایتالیا همیشه جوری بازی کرده که شانس در نتایجش بسیار تاثیر گذار بوده. یعنی وقتی میرین سابقه بازی های ایتالیا رو نگاه می کنین می بینین هر وقت قهرمان شده شانس خیلی بیشتر از سایر قهرمان ها کمکش کرده و هر وقت هم حذف شده بدشانسی های بزرگتری داشته.

در مورد بند سوم: مخالفم. مساله اینه که برنامه فرضی کیروش برای بازیکن های لیگی شاید می تونست دستاوردهای فنی داشته باشه (که به نظر من اگر هم بود کم بود) اما لطفا به هزینه اجتماعی این برنامه توجه کنید. الان که اجرا نشده ببینید چه خبره. نکته اینجاست که شما به عنوان مربی تیم ملی فقط مسئول مسائل فنی نیستی. یه بخشی هم رهبر اون انرژی اجتماعی هستی که باید پشت تیم بسیج کنی. کیروش متاسفانه توی این زمینه ها خیلی نوسان داره. بعضی وقت ها به صورت خیره ای کننده ای خوبه و بعضی وقت ها به صورت حیرت انگیزی ضعیف عمل می کنه. و این بار به نظر من خیلی بد عمل کرد. اجرای یه برنامه فنی به قیمت ضربه زدن به بدنه هودارای تیم ملی به هیچ وجه توجیه پذیر نیست.
به علاوه اجازه بدین در مورد ادعاها در زمینه تفاوت بازیکنان لیگ و لژونر باهاتون موافق نباشم. از نظر من تفاوتی بین بازیکنان لیگ و لژونر نیست. کیروش هم خودش خوب اینو می دونست. ولی می خواست با چونه زنی و امتیار گرفتن از باشگاه ها تا جای ممکن بازیکن ها رو بیتشر در اختیار داشته باشه. یعنی اگه زورش می رسید بازیکن های لژیونر رو هم سعی می کرد ببره اردوی 40 روزه. اما چون می دونست نمی تونه فقط زوم کرد روی گرفتن بازیکن های داخلی. اما برای مقابله با این انتقاد که چرا به خاطر تیمی که قراره همه بازیکنانش لژیونر باشن لیگ و جام باشگاه های آسیا رو فدا کنیم، یک پاسخ بد انتخاب کرد. پاسخی که نوعی توهین به لیگ و بازیکنان داخلی و حتی شعور هواداران فوتبال تلقی شد. معتقدم بحث تفاوت بازیکنان داخلی و خارجی فقط ابزار چونه زنی بود برای امتیاز گرفتن از باشگاه ها. و این اشتباه کیروش بود. اشتباهی که باعث شد فشار روی بازیکنان تیم ملی خیلی زیاد بشه. به تصاویر پایان بازی نگاه کنید. اگر فکر می کنین واکنش هاشون و این که خیلی ها افتادن روی زمین به خاطر فشار فیزیکی بود اشتباه می کنین. چون دست کم روی کسی مثل بیرانوند فشار فیزیکی نبود. چیزی که بود فقط فشار عصبی بود. که البته تا حدی خوبه. ولی متاسفانه کیروش باعث شد این فشار به صورت خطرناکی بالا بره.
به علاوه در مورد ترجیح روزبه به سید جلال همچنان معتقدم برای این سبک بازی سیدجلال گزینه بهتری بود. یادمون باشه که روزبه همین بازی اون اشتباهاتی رو که نباید انجام داد. اشتباهاتی که از سیدجلال انتظار نداریم. فقط شانسی که روزبه و ما و کیروش آوردیم این بود که به خاطرش مجازات نشدیم. به نظرم تحلیل ها در مورد روزبه از روی هیجان زدگیه.
۴
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر