فهرست
جووانی و سایه‌ی سنگین دیگو؛ فقط جو صدایم کنید
جووانی و سایه‌ی سنگین دیگو؛ فقط جو صدایم کنید

جووانی و سایه‌ی سنگین دیگو؛ فقط جو صدایم کنید

آی‌اسپورت - پائولو مالدینی دقیقا شرایط جووانی سیمئونه در ادامه دادن راه پدری بزرگ را درک می‌کند: «حتی وقتی به تیم اول هم رسیدم بهم میگفتن پسرِ چزاره. حریفام، حتی پدر و مادرهای هم‌تیمی‌هام بهم میگفتن فقط برای این بازی میکنم که پسرِ مالدینی هستم. میدونم ساندور ماتزولا هم با چنین شرایطی مواجه بود.» اما زمان زیادی طول نکشید تا همه بفهمند مالدینی نه به خاطر پدرش، بلکه به خاطر استعداد فوق‌العاده‌اش برای میلان بازی می‌کند. چیزی نگذشت که خود پدر هم به این امر معترف شد: «حالا دیگه اونو به عنوان پسر چزاره نمیشناسن، بلکه منو به عنوان پدر پائولو میشناسن.»

امیدِ جووانی بر این است روزی برسد که دیگو هم چنین حرفی درباره‌اش بزند: «زیر سایه‌یِ سنگین اون زندگی کردن کار ساده‌ای نیست. برای همین باید ازش بهتر بشم. باید شانسمو امتحان کنم و نشون بدم اگه به اینجا رسیدم فقط به خاطر خودم بوده.» البته هیچ حس بدی در میان نیست و جووانی هم تنها پسری نیست که در حال حاضر در ایتالیا سعی دارد جا پای پدرِ بزرگش بگذارد؛ فدریکو کیزا، یانیس هاجی، فدریکو دی فرانچسکو، لورنزو دی لیویو و سیمونه گانز همه در دسته‌های اول و دوم دنبال دست و پا کردن اسمی برای خودشان هستند.

«من به پدرم افتخار میکنم. اون همخونِ منه، استادِ منه. اما من فقط میخوام جووانی سیمئونه باشم. فقط جووانی و نه چیز دیگه‌ای.» سیمئونه این روحیه را در روزهای اول حضورش در جنوا کاملا نشان داده است. او اواخر آگوست بعد از اینکه کارش با آرژانتین در المپیک در همان دور گروهی به پایان رسید راهی جنوا شد. پدرش هم از مادرید به جنوا پرواز کرد تا شرایطش را در محیط و تیم جدیدش از نزدیک ببیند. یک شب وقتی جووانی و دیگو مشغول شام خوردن در پابِ "آنتیکا اوستریا دیندی" بودند، مردم پشت پنجره جمع شدند و شروع کردند به خواندنِ «سیم-اِ-اونه-آله. سیم-اِ-اونه-آله» و «فورتزا چولو». وقتی داشتند از پاب خارج می‌شدند تا برای بازگشت به هتل سوار تاکسی شوند هم این دیگو بود که مورد هجوم هواداران برای سلفی گرفتن واقع شد.

هفته‌یِ پیش وقتی "کوریره دلا سرا" ژورنالیستی را به محله‌یِ "پلی" برای مصاحبه با جووانیِ 21 ساله فرستاد، او رک و راست بهش گفت: «ببین آقای محترم، با تمام احترامی که برات قائلم، اینکه تو این همه راه پا شدی اومدی با من مصاحبه کنی بیشتر به خاطر اینه که من پسر دیگو سیمئونه هستم. خودم اینو قبول دارم، اما تا یه جایی.» منظور جووانی این بود: بگذارید خودم باشم و بر اساس کارهایی که خودم می‌کنم قضاوتم کنید، نه کارهایی که پدرم کرده. تعداد هوادارانی که این روزها دنبال گرفتن امضا از جووانی هستند نشان از تاثیرِ سریع او در "ماراسی" دارد. جووانی بدل به بازیکن محبوبِ هواداران در "گرادیناتا نورد" شده و دلیل این محبوبیت هم فقط اسمش نیست.

سیمئونه این تابستان با مبلغِ 2.75 میلیون یورو از ریور پلاته راهی جنوا شد تا پوششی باشد برای بهترین گلزنِ فصل پیششان، لئوناردو پاولتی. وقتی پاولتی مقابل ناپولی از ناحیه‌یِ ران دچار کشیدگی شد، فرصتِ بازی به سیمئونه رسید. اگر به خاطر واکنش سریع پپه رینا نبود، او می‌توانست اولین حضورش را با یک گل جشن بگیرد. با این حال کنترل توپ و ضربه‌ای که سیمئونه روی پاس توماس رینکون زد نشان از توانایی‌های او داشت.

سیمئونه در اولین حضورش در ترکیب اصلی جنوا، مقابل پسکارا، روی پاسِ سانتیاگو جنتیلتی، یکی از شش آرژانتینی تیم، اولین گلش در سری آ را زد. قبل از این گل، آخرین باری که یک سیمئونه در لیگ گل زده بود به 4942 روز پیش، وقتی دیگو سیمئونه در پیروزی 1-4 لاتزیو در شانزدهم مارسِ 2003 دروازه‌یِ امپولی را باز کرد بر می‌گشت.

یک هفته‌ بعد سیمئونه با اولین ضربه‌یِ درون چهارچوبش در زمین بولونیا باز هم گل زد تا جنوا هر سه امتیاز را به دست بیاورد. این ضربه میانگین دقیقه‌یِ بازی به گل او را به 122 رساند و مقایسه‌ها به شکل اجتناب‌ناپذیری با دیگو میلیتو شروع شد. کلودیو اونوفری، مربی سابق جنوا گفت: «قدرت کنترل توپ اون در حال حرکت فوق‌العادست. میلیتو استادِ این کار بود.» اما بازیکنی که سیمئونه الگوی خودش قرار داده در تیم سابقِ پدرش، اینتر، بازی می‌کند، بازیکنی که دیگو سعی کرد در تابستان به اتلتی ببردش: مائورو ایکاردی.

اینکه با بازگشت پاولتی آیا سیمئونه جای خودش را در تیم حفظ می‌کند یا نه هنوز معلوم نیست. ایوان یوریچ حالا گزینه‌ای برای تصمیم گرفتن دارد، مربی‌ای که خودش به سیمئونه گفته: «تو هنوز خیلی چیزها برای یاد گرفتن داری جو. اما تو به خاطر استعداد و تواضعت پیشرفت زیادی میکنی.» سیمئونه در شور و جنگندگی چیزی کم از پدرش ندارد و "گارا"یش قوی است: «این اصطلاحیه که ما به معنی عزم جزم جنگندگی و هیچ وقت کم نیاوردن به کار میبریم. پدرم استادشه. نمایششو مقابل بایرن دیدید. اون یک کاپوپوپولوست، رهبر مردمی.»

تردید نداشته باشید فوتبال تنها چیزیست که سیمئونه بهش فکر می‌کند. در خانه‌یِ آن‌ها راه دیگری هم غیر از این نبود: «من و بابام همیشه درباره‌یِ فوتبال حرف میزنیم. فوتبال زندگیِ اونه. حتی وقتی من پنج سالم بود سر میز شام با هم درباره‌یِ تاکتیک‌ها و بازیکن‌ها حرف می‌زدیم. هدف من اینه که پیشرفت کنم و از بازیکنان بزرگی که اینجا داریم، مثل پاولتی و نیکولاس بوردیسو چیزهای زیادی یاد بگیرم. سری آ لیگ سختیه. پدرم بهم گفته اینجا تاکتیکی‌تر و فیزیکی‌تره و سرعت و یک مقابل یک خیلی مهمه.»

خود سیمئونه می‌داند در هر بازی شاید فقط یک فرصت گل زدن به دست بیاورد. جنوا در چهار بازی اخیرش تنها دو گل زده است. برای همین و برای آماده‌سازی ذهنیش، سیمئونه Luminosity بازی می‌کند تا درجه‌یِ تمرکزش را بالا نگه دارد: «این یه بازیِ ویدئوییه که باعث بالا رفتن سرعت ذهن و تمرکز میشه. من همیشه نیم ساعت قبل از شروع بازی‌ها این کار را میکنم و از وقتی این بازی را کشف کردم کلا بازیکن دیگه‌ای شدم.»

نیازی به گفتنِ «این اسم را به خاطر بسپارید» نیست. فقط "پسرِ دیگو" و "چولیتو" (چولو کوچولو) را فراموش کنید: «در آرژانتین همه منو جو صدا میکنن.»

۵    
آی اسپورت
2016-10-09 13:45:00
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر