فهرست
منچستر – چلسی؛ امیدوار به آینده
منچستر – چلسی؛ امیدوار به آینده

منچستر – چلسی؛ امیدوار به آینده

آی اسپورت - تساوی بدون گل، یک صفر بزرگ برای دو غول فوتبال انگلیس بود؛ چلسی و منچستریونایتدی که در فصل عجیب لیگ جزیره، در میانه جدول به خواب فرو رفته‌اند. نمایش هر دو تیم در هفته ششم به‌قدری آرام بود که ۳۰ دقیقه ابتدایی دیدارشان با ثبت امید گل‌زنی (xG) زیر ۰.۱ برای هر دو تیم همراه بود. این در حالی بود که فرانک لمپارد و اوله‌گونار سولشر حدود سه ماه قبل که در نیمه‌نهایی جام اتحادیه مقابل هم ایستادند، فارغ از پیروزی شیرهای لندن، هر دو ما را به آینده تیم‌هایشان امیدوار ساختند.

چلسی مطابق عادت با آرایش ۱-۲-۳-۴ پا به میدان بزرگ هفته ششم لیگ انگلیس گذاشت و بیشتر به‌دنبال راه‌های زمینی برای رساندن توپ به منطقه خطر میزبانش بود. برای مقابله با بازیسازی آبی‌ها، منچستر با سه بازیکن (دنیل جیمز، برونو فرناندز، مارکوس رشفورد) فضای میان مدافعان چلسی و زوج جورجینیو و انگولو کانته در خط هافبک را اشغال می‌کرد. فرد و اسکات مک‌تامینی که هافبک‌های دفاعی منتخب سولشر در ابتدای بازی بودند نیز از پشت آماده مهار دو مهره محوری تیم لندنی بودند.

در نتیجه این تدابیر، تعداد لمس توپ‌های کانته و جورجینیو به شکل معناداری نسبت به سه مدافع میانی تیمشان (۹۰ لمس توپ) کمتر ثبت شد. همچنین، میزان موقعیت‌های ایجادشده روی دروازه رقیب از نیم‌فضاهای میانی، برای شاگردان لمپارد به ۲۰ درصد افت کرد.

 از سویی دیگر، تمرکز بیش از اندازه روی خط میانی، از شدت پرس بالای یونایتدی‌ها روی مدافعین حریف کاست. ثبت ۲۲ پاس دریافتی به‌ازای هر حرکت دفاعی (PPDA) برای شیاطین سرخ گواه این است که بازیکنان چلسی تا چه‌حد خیالشان برای پاسکاری حداقل در نیمه خودی آسوده‌ بود. برای درک بهتر از این عدد، اضافه‌ کنیم که همین آمار را آبی‌های لندن برای میزبانشان به ۱۳ پاس محدود ساختند.

البته سختگیرتر بودن شاگردان لمپسی در پرس از بالا، دردسرهایی را برای آنان به‌همراه داشت. با پیش‌تاختن کانته و جورجینیو به جلو، برونو فرناندز به‌خوبی در فضای ایجادشده پشت سر آنان قرار می‌گرفت و گاهی نیز، عقب می‌کشید تا تراکم بالای هافبک‌های آبی در مرز یک‌سوم دفاعی منچستر را بی‌اثر کند. برای جلوگیری از خودنمایی فرناندز، نقشه چلسی نزدیک‌تر کردن دو مهاجم کناری‌اش، یعنی کای هاورتز و کریستین پولیسیچ به نیم‌فضاهای میانی بود؛ تصمیمی که این فرصت را به لوک شاو و آرون فون‌بیساکا که بال‌های دفاعی یونایتد بودند، داد تا نقش کلیدی را در بازی‌گردانی برای تیمشان ایفا کنند.

برای خنثی‌کردن کناره‌های میزبان، استراتژی لمپارد این بود که دفاع سه‌نفره تیمش با عقب‌نشینی هافبک کناری در جناحی که توپ قرار ندارد، تبدیل به یک دفاع 4 نفره شود و عملاً چلسی با یک دفاع کناری اضافه (ریس جیمز یا بن چیلول) به دفاع بپردازد. از طرفی، قرمزهای منچستر نیز با گذشت زمان، بازی را بازتر می‌کردند؛ تغییری که حتی در جایگیری‌های فرد و مک‌تامینی نیز دیده می‌شد؛ به‌خصوص پس از ورود همزمان ادینسون کاوانی و پل پوگبا که رشفورد را هم به جناح چپ منتقل کرد.

در آزمون سخت اولدترافورد، خط حمله هر دو تیم ناکام ماندند؛ آن‌هم در حالی که به شکل تعجب‌برانگیزی با وجود تمام مشکلات دفاعی موجود در هر دو تیم، اولویت آنها جذب مهاجمانی نظیر کاوانی و تیمو ورنر بود.

با این حال، دفاع چلسی نیز چندان نمره قبولی نگرفت. مدافعین لندنی کمی خوش‌اقبال بودند که چند اشتباه فردی آنان با بی‌دقتی شیاطین سرخ و البته واکنش‌های بجا و رضایتبخش ادواردو مندی منجر به از دست رفتن همین یک امتیاز خارج خانه برای آنان نشد.

 

ایران ورزشی 

۱    
آی اسپورت
2020-10-28 00:15:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر