فهرست
بیایید جواد خیابانی نباشیم
بیایید جواد خیابانی نباشیم

بیایید جواد خیابانی نباشیم

آی اسپورت - فارغ از اینکه تیم‌ملی ایران در مسابقات جام‌جهانی چه نتایجی گرفته و چطور عمل کرده، بخش آزاردهنده حضور ایران در این تورنمنت، مربوط به تکرار بزرگنمایی‌های کلیشه‌ای و اغراق‌های جهان سومی درمورد غیرت، همت و تعصب بازیکنان ایرانی می‌شده؛ از همان عادت‌ها که یک نهاد رسمی مثل صداوسیما طلایه‌دار ترویج آن است و در همان مجموعه هم جواد خیابانی سال‌هاست با اقتدار نقش اول این داستان را ایفا می‌کند! با این همه انگار عادت آقا جواد این روزها به بسیاری دیگر هم تسری پیدا کرده و در فضای تلویزیون، مطبوعات و حتی شبکه‌های اجتماعی هم شاهد نوعی «خیابانیسم» غلیظ هستیم؛ جریانی که کوچکترین حرکت بازیکنان ایرانی را ناشی از شجاعت و شهامت بی‌بدیل آنها به شمار می‌آورد و طوری وانمود می‌کند که انگار شش‌دانگ «غیرت» را به نام ما ایرانی‌ها سند زده‌اند و بقیه مردم جهان سر سوزنی از این موهبت بهره نبرده‌اند.

البته که وطن‌دوستی یکی از نیکوترین احساسات جهان به شمار می‌رود، اما لازم است مرز باریک بین این حس زیبا با جوگیری، مغالطه و کولی‌بازی حفظ شود. اینکه هر یک ربع یک بار توی سر عربستان سعودی بزنیم و شکست 5‌گله این تیم را یادآوری کنیم، ربطی به عزت ملی ایرانیان ندارد. طبعا شکست هیچ کشوری، دستاورد یک کشور دیگر نیست. به همین ترتیب اینکه مدام بگوییم: «ما در جام‌جهانی هستیم، اما ایتالیا و هلند اینجا نیستند» هم منتهای عوام‌فریبی است، چه اینکه آنها از اروپا اوت شده‌اند و ما از آسیا بالا رفته‌ایم، درست مثل همین عربستان که چپ و راست تحقیرش می‌کنیم، اما با این استدلال ناشیانه دوم ناخواسته ثابت می‌کنیم آنها هم بهتر از هلند و ایتالیا هستند! دم امید ابراهیمی گرم که جانانه تکل زده و دنده‌اش درد گرفته، اما امید ما تنها بازیکن دنیا نیست که بدنش زخم و زیلی می‌شود. در همین گروه خودمان سر بازی مراکش و پرتغال بازیکن پرتغال پیراهنش را بالا زد و رد کبودی وحشتناک روی سینه‌اش را نشان داد. معلوم است که هیچ‌کس هیچ‌وقت نمی‌خواهد ببازد و برای فرار از شکست با همه وجودش تلاش می‌کند. حتی پسر بچه‌ها وقتی برای بازی به زمین خاکی می‌روند، زخمی و خون‌آلود برمی‌گردند، بعد ما تکل عادی بازیکن‌مان در ژانری به بزرگی جام‌جهانی را به‌عنوان یک رخداد بی‌همتای تاریخی و یک رشادت تکرارنشدنی جا می‌زنیم. کار به جایی رسیده که گزارشگر ناشناخته بازی پرو و فرانسه بعد از تکل موفق بازیکن پرو می‌گوید: «تکل خوبی زد، اما ما بعد از تکل جانانه‌ای که امید ابراهیمی جلوی مراکش زد، دیگر این تکل‌ها به چشم‌مان نمی‌آید.» خدایا ما چرا هنوز زنده‌ایم؟ که اینها را بشنویم؟!

فقط یک بازیکن فوتبال را حتی در سطح مسابقات محلی در زیمباوه و بورکینافاسو نشان بدهید که وقتی توپ بازیکن حریف در حال ورود به دروازه است، خودش را مقابل آن پرتاب نمی‌کند. ما اما از صحنه دراز کشیدن رامین رضاییان روی خط دروازه چنان حماسه عظیمی ساخته‌ایم که عنقریب در مورد آن یک فیلم تاریخی و اشک‌انگیز هم خواهند ساخت! حجم جوگیری و مهمل‌بافی در این زمینه به جایی رسیده که برخی آن صحنه را با دراز کشیدن رزمنده‌ها روی سیم‌خاردار مقایسه می‌کنند و طبیعی‌ترین ری‌اکشن در بازی فوتبال را با جانفشانی بی‌دریغ جوانان گمنام در جبهه‌های جنگ قیاس می‌گیرند. کسی می‌داند کار ما چطور به این نقطه کشید و سر از اینجای تاریخ در آوردیم؟ هیجان کور و منطق‌گریزی چنان بر جامعه حاکم شده که علیرضا جهانبخش آدم‌حسابی هم از استانداردهای شخصیتی‌اش تنزل می‌کند و می‌گوید: «دیگو کاستا بعد از گلزنی به ایران طوری خوشحالی می‌کرد که انگار گل قهرمانی جهان را زده!» شما 100بار دیگر صحنه شادی گل را پلی کنید و ببینید کاستای مادر مرده غیر از چند قدم دویدن، چه کار دیگری انجام می‌دهد؟ گذشته از این، کدام بازیکن در دنیا بعد از زدن گل خوشحال نشده که کاستا دومی‌اش باشد علیرضا جان؟ ما 5متر دویدن مهاجم اسپانیا بعد از گلزنی به ایران را سند حقانیت تیم‌ملی‌مان می‌دانیم، در حالی که سرمربی تیم‌ملی برزیل بعد از گلزنی شاگردانش مقابل تیم سختکوش کاستاریکا چنان روی زمین شیرجه زد که کشاله رانش پاره شد. این همان مسابقه‌ای است که نیمار بعد از زدن گل در دقیقه98 آن، 5دقیقه وسط زمین اشک می‌ریخت. یعنی اگر ما جای کاستاریکایی‌ها بودیم و نیمار بعد از گلزنی به ایران آن‌طور گریه می‌کرد، قشنگ یک هفته تعطیل رسمی در کشور اعلام می‌کردیم! ما که از «یه‌پا، دوپا»ی پولادی به مسی و لایی امیری به پیکه بزرگترین افسانه‌های تاریخ را ساخته‌ایم، با اشک‌های نیمار رسما می‌توانسیتم جلد دوم شاهنامه فردوسی را بسراییم؛ اما حیف که انگور خوب، نصیب شغال شد! در چنین فضایی اصلا عجیب نیست که یک «دروغ تاریخی» ساخته می‌شود و می‌گویند گل ایران به اسپانیا را ویدئوچک مردود کرد، در حالی که خود کمک‌داور بلافاصله در آن صحنه پرچم می‌زند و بازی را نگه می‌دارد. ما الان در حس و حالی هستیم که فقط دوست داریم آنچه را دل‌مان می‌خواهد باور کنیم و این مایه افسوس است.

بیایید جواد خیابانی نباشیم و بعد از باخت به اسپانیا فکر نکنیم: «ما زنده‌ایم، ما تا ابد زنده‌ایم.» به خدا ما هم مردمانی معمولی هستیم که روزی می‌میریم و حتی اگر 100گل به اسپانیا می‌زدیم هم این قصه عوض نمی‌شد. بچه‌های ما در جام‌جهانی زحمت کشیدند که دست‌شان هم درد نکند، اما بقیه تیم‌ها هم غیرت دارند، تلاش می‌کنند، عرق می‌ریزند، آسیب می‌بینند، احساساتی می‌شوند و البته کشورشان را دوست دارند. 4سال جلز و ولز می‌کنیم که باید فضایی عقلانی‌تر و واقع‌گرایانه‌تر بر حوزه‌های مختلف جامعه حاکم شود، اما افسانه‌سرایان مقیم سیما و البته جوگیران سایر رسانه‌ها ظرف این یک ماه جام‌جهانی، همه رشته‌ها را پنبه می‌کنند و خلاص. جمیعا خسته نباشیم!

 همشهری ورزشی

۱۵۷ ۲۸  
آی اسپورت
2018-06-25 19:18:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۲۸ نظر
دکتر
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۱۸:۴۹
بهروش کلا دری وری زیاد میگه.
ali
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۱۹:۲۳
خياباني با اختلاف بهترين گزارشگر ايرانه
۷
۱
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۱۹:۲۵
دمت گرم
Vahid
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۱۹:۲۶
واقعا جای سواله واسه من چرا انقدر جواد خیابانیو دارن تخریب میکنن‌مطبوعات، چجوری میشه که انقدر نقدش میکنن با این که هیچ وقت گزارش بد ازش نشنیدم حداقل نه به اندازه بیشتر گزارشگرا
####
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۱۹:۲۶
یکی از بهترین نوشته های این چند وقت بود ولی یادتون نره عزت اللهی اسپانیایی بلده
Sam
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۱۹:۳۱
نه فردوسی پور باشیم حقیر ومفلوک و نه خیابانی, بادکنکی وتوهمی

s
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۱۹:۳۲
اای دمت گرم بهروش خارج از فوتبال هم همیشه هر بلایی سرمون اومده از همین جو گیری ها ی مخصوصمون بوده و متاسفانه همیشه از همین ابزار هم استفاده کردن تا به دست خودمون هر بلایی خواستن سرمون بیارن
مرتضی سلطان
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۱۹:۴۵
لایک..
مرسی..
روزبه
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۱۹:۵۳
آقای بهروش دست مریزاد. عالی بود. ما ایرانی ها انگار از یک گمبود شدید رنج می بریم که نیاز به این حجم باور نکردنی از اغراق داریم. عقده خود کم بینی آنچنان در سخنان امثال خیابانی محسوس است که آدمی خجالت می کشد که شنونده اش باشد. دریغ از ذره ای نگاه فنی در گزارش های بازی ها و تحلیل ها. همه اش گشتن به دنبال نقاط منفی ریز و بی اهمیت در همه تیم ها و کشور ها که لحظه ای هم شده فراموشمان شود در چه لجن اخلاقی در حال غرق شدنیم. صدا و سیما در تک تک برنامه هایش افیون خواب کننده حقارت و عقده را به همه تزریق می کند تا ملت کرخت و نعشه به خودش نیاید که به واسطه تبهماران حاکم تا گردن در لجن فرو رفته و خونش مکیده و اخلاقش گندیده شده. چه فرصتی بهتر از جام جهانی برای آقایان که افیون بی عاری را به ورید این ملت نفرین زده تزریق کنند. صدا و سیمایی که بدون فوتبال این فرصت را نداشت و ندارد با این حجم ریزش بیننده اش. فرصت را غنیمت شمرده و در تنور خمره های حلقه به گوشی چون "خیابانی" و "سیانکی" بیشتر می دمد تا فرصت را غنیمت شمارند و "خیابانی تر" باشند در این فرصت محدود پر بینندگی...
#باید_خونگریست_به_حال_سایتی_که_روزنامه_نگارش_حسین_غفوری_باشد
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۲۱:۰۲
عالی مینویسید.
۸
ساشا
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۱۹:۵۵
آی گفتی همه چیزمون بهم میاد ، امان از جو گیر بودن ما ایرانی ها!!!!!!!!
سينا
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۲۰:۰۳
يكي از معقول ترين و بهترين يادداشت هايي بود كه اخيرا در آي اسپورت خوندم. متاسفانه سال ها است جرياني در كشور ايجاد شده كه ميگه هنر و غيرت و علم و كلا همه چي نزد ايرانيان است و بس. همه ما كشورمون رو دوست داريم، ايراني مستعد كم نداريم اما ديگه شورش رو درنياريم.
به نظرم دليل جامعه شناختي اين طرز فكر عقده هاي مختلفي هست كه در طي سالها در دل ما ايرانيان انباشته شده و با يك تكل و يك گل به خودي حريف سر باز مي كنه و حماسه سرايي ها آغاز ميشه.
بازم ميگم كسي منكر تلاش و غيرت بچه ها نيست. دمشون به شدت گرم. اما از مبالغه گويي هيچ وقت به هيچ جا نمي رسيم.
محسن
سه شنبه ۵ تیر ۱۳۹۷، ۰۳:۰۳
به سبک دیرین دیرین:اف بر تو، ای اریایی بی هویت!
فرهاد
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۲۰:۱۶
چه عجب یک مطلب قشنگ و منطقی هم در این سایت خواندیم
احمد
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۲۰:۱۶
اتفاقا متنش بسیار زیبا و بجا بود
لنگ اسپورت
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۲۰:۱۷
مثل اینکه این سایت دشمن خیابانی و دوست فردوسی پور است؟!
تا الان بالای صد مطلب در تعریف ناعادل لنگی پور و صد مطلب علیه خیابانی کار کرده اید.
من به این نتیجه رسیدم که خیابانی خیلی بهتر از ادم باندباز مثل ناعادل کیروشی پور هستش، حداقل توو یه همچین بازی هایی، آدم حس بهتری ازش میگیره، انگار قلبش بیشتر واسه ایران میزنه.
ناعادل لنگی پور تو رب ساعت اول بازی ایران و مراکش ۱۰بار میگفت اگه همین الان بازی تموم بشه ما راضی هستیم در شرایطی که تیم حریف اصلا خطر ایجاد نمیکرد.
فرق خیابانی و فردوسی پور این هست که خیابانی از بازیکنان و ایران تقدیر میکنه ولی فردوسی پور بصورت خیلی عجیب و مشکوک از کیروش.عادل هیچوقت از کیروش ایراد نگرفت .هیوقت بهش پیله نشد.وقتی هم که از مراکش بردیم از خود بیخود شد چون میتونست شمشیر را از رو ببنده و مخالفان را بکوبه وگر باورش نمیشد شانسی برنده بشیم

کیروشی پور آدم مزخرف و باندبازیه.
اوس جواد #یدونه هستی #شما یک انسان واقعی هستی
زنده باد جواد خیابانی عزیز
به بهروش
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۲۰:۲۱
نه جو گیر هستن نه هم حماسه سرا

بلکه مردمی هستن که در تاریکی مطلق زندگی میکنن


و با اندک روشنایی که میبینن

چشم بر روی همه تاریکی ها میبندن.


بهروش خان
به جای این حماسه سرایی خود و پاک کردن صورت مسئله


بهتره یک متن هم ( البته اگه قلم فروش نیستی)
در رابطه با این خوشحالی ها بنویسی

که چرا و چگونه به این نقطه رسیده این ملت
که دلخوشیش به قول تو لایی امیری باشه.




پس مرد باش
و بنویس



نیستی
هم پس خفه خون بگیر
که حالم از ادم های به ظاهر روشنفکر خود فروخته بهم میخوره
مارال
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۲۱:۰۸
بیگ لایک
بی طرف
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۲۰:۳۳
دقیقا موضوع اینه که می خواهیم حقارت در قسمتهای فرهنگی و فناوری و اجتماعی رو با این داستان سازی ها پر کنیم وگرنه سطح شعور و ادب مردم ایران با همین حرکات فحاشی به مسی تجمع در مقابل هتل پرتقال و همین کامنتهایی که در این سایت هست کاملا روشنه این مردم از نظر فرهنگی دیگه حتی در سطح اسیا هم نیستن وقتی کی روش به بازیکن های حریف می گه حیوان هوادارانش هم مثل اراذل و اوباش از سردسته خودشون حمایت می کنن.
[...] به ظاهر بی طرف
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۲۱:۵۲
[...] وقتی خبرنگار پرتغالی به جای بازیکن از اسم س گ واسه توصیف بازیکن های ایرانی استفاده میکنه کی روش هم اسم حیوان رو برای بازیکن های پرتغالی استفاده میکنه
حالا اگر از گفت س گ بدت نمیاد و انتظار داری کی روش جوابی به این حرف نده باشه [...]
۶
#باید_خونگریست_به_حال_سایتی_که_روزنامه_نگارش_حسین_غفوری_باشد
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۲۰:۵۶
عالی بود
جزء بهترین مطالبی بود که تو این سایت خوندم
عالی
۴
مارال
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۲۱:۰۸
آره حرفتون درسته آقای بهروش اما بع نظر من مردم ایران قبل از اینکه جو گیر باشن ، بدبختن، مشکل دارن ، بیکارن، افسرده اند ، خسته اند !!!!!
ای کاش ما مردم ایران هم اونقد شاد و دلخوش بودیم که تنها دلخوشیمون فوتبال نباشه !
آره ما مردم ایران جو گیریم اما به نظر من این جوگیری تو فوتبال به خاطر فشار و تنها دغدغه دلخوشیه!
۹
عشق پرسپولیس
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۲۲:۰۳
حرف دل منو زدید دمتون گرم تنها تیمی هستیم که تا اینجای کار گل نزدیم
یه طوری وانمود می کنیم انگار قهرمان جهان شدیم
بعضی ها توقع داشتن با مربی ملیاردی شش تا از اسپانیا بخوریم
۲
pooyan
دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷، ۲۲:۱۰
صفر يا صد
كل قضيه اين نژاد خلاصه تو همين دو تا عدده
افسوس كه يادمون ميره هيچوقت با طي كردن ٩٩ تا عدد ديگه به اون يكي نميرسيم
جالبتر اونكه نه صفرمون درسته نه صدمون
چي شد كه اينجوري شديم
شايدم اينجوري بوديم از اول
نميدونم
همين ملت غيور تا ٤ صبح ميرن دم هتل كه مثلا طرف نخوابه
اتفاقا هنر نزد ايرانيان است و بس درسته
فقط مشكل اونجاست كه علاوه بر هنرهاي چندگانه معمول ما هنرهاي ديگري هم داريم
واسه همينه ديگه تپه سالم پيدا نميشه
خياباني تنها فرقش با ما اينه كه ميكروفن دستشه
فكر نكنم اگه دست ماها هم بود هنر بيشتري داشتيم
اخودمون خوب ميدونيم دنيا در موردمون چي فكر ميكنه نتيجه اش : كاملا مشخصه سراسر عقده شديم
يه نگاهي به كل كل هاي كامنتي بندازيم
ميخواييم گلوي همديگه رو پاره كنيم
فكر كنم دنيا بدون ما جاي بهتريه
ما ها حتا ياد نگرفتيم به نظرات بقيه احترام بذاريم
هركس مخالف ما باشه محكوم به فناست
بازهم همون صفر و صد
وسط اين دوتا نظر ٩٩ تا نظر ديگه هم ميتونه باشه
حرف زياده ولي دردي رو دوا نميكنه
خود من هم از اين قاعده مستثني نيستم
چون تو همين جامعه رشد كردم
هرچقدر هم سعي ميكنم يه وقتهايي از دستم در ميره
باعث تاسفه
۵
Ava_86
سه شنبه ۵ تیر ۱۳۹۷، ۰۰:۵۵
چه عجب یه مقاله منطقی دیدیم اینجا گزارشگرا و رسانه های ما جوری جو میدن اینگار فقط تیم ایران داره تو روسیه مبارزه می کنه و بقیه اومدن حموم آفتاب بگیرند. جالبه چه ببریم چه ببازیم مشغول تعریف و تمجیدند
۲
جيم
سه شنبه ۵ تیر ۱۳۹۷، ۰۱:۴۳
اين گزارش كردن عرب هاست .... كمي شعور و حفظ بي طرفي از گزارشگر مينيمم كار حرفه اي ست. چيزي كه ايراني ها چهدر در مورد تيم ملي چه بازي بازي هاي داخلي ياد نمي گيرن

نمدونم چرا نميفهمن گزارشگر نبايد هوادار باشه

http://youtu.be/ILLgNnYSCCU
محسن
سه شنبه ۵ تیر ۱۳۹۷، ۰۳:۰۰
یادم هست چندسال قبل،در رده نوجوانان بود فکر کنم در فینال با ازبکستان بازی داشتیم، تیم ما در مرحله گروهی،ازبکها را 4بر 0 برده بود.من گلهای بازی را دیده بودم.هر 4گل برحسب اتفاق بود!!!! برنامه نود نطرسنجی گذاشت که برنده فینال چه تیمی هست؟من هم گزینه ازبکستان را انتخاب کردم.چون با دیدن چند بازی دیگر ازبکها،متوجه شدم باخت روز اول انها فقط و فقط اتفاق بوده و تیم ما جنازه خودش را به فینال رسانده. در رختکن ایران،قبل از شروع بازی،مربی تاکتیک تیمی را مرور میکرد اینطوری:حاشا به غیرتتان!!!! اگر بازی را برنده نشوید! من با شنیدن این گوشزد تاکتیکی از تیم خودمان،متوجه شدم که قطعا ازبکستان،بازی فینال را در تهران پیروز میشود و شد!!! دو میلیون نفر در نظرسنجی شرکت کرده بودند اما ما فقط شش هزار نفر درست پیش بینی کرده بودیم.قرعه کشی شد و من متوجه شدم در بین شش هزار نفر هم شانس ندارم! به خودم گفتم حاشا به غیرتت اگر دیگه در نظرسنجی برنامه ها شرکت کنی! و سالهاست که دیگه نود نگاه نمیکنم و شرکت هم نمیکنم.خلاصه به زعم مربی،نبود غیرت،باعث باخت تبم میشه!
برهان
سه شنبه ۵ تیر ۱۳۹۷، ۰۹:۲۵
درود بر انصاف و حق گویی شما که امیدوارم در طول زندگیتان از این موهبت والا که به قول سقراط بالاتر از انصاف چیزی نیست برخوردار باشید، حرف دل بنده و بسیاری از واقع بینان جامعه را به خوبی و با ادبیاتی نرم و دوست داشتنی نوشتید و مقداری از اعصاب خوردی ما به تبع گزارشگری غیر منصفانه امثال خیابانی و ... کاستید.
وقتی خیابانی در کزارش ایران و اسپانیا بطور موذیانه و ناشیانه ای برای بالا بردن شان تیم ما به عربستان اشاره کرد که ۵ تا ۵ تا میخورند و با دلارهای امریکایی و اربابان امریکایی کاری از پیش نبردند احساس کردم که بزرکترین تحقیر را به ملت ما روا داشت چرا باید اینقدر خود را حقیر دانست که برای بالا بردن خود نیاز به پایین کشیدن دیکران و سیاسی کردن یک ورزشی مثل فوتبال که در تمام دنیا وسیله ای برای الفت و نزدیکی ملتهاست، داشته باشیم. باز هم درود به شما
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر