فهرست
صعود از روی شانه‌های قهرمان جهان
صعود از روی شانه‌های قهرمان جهان

صعود از روی شانه‌های قهرمان جهان

آی اسپورت - چقدر منتظر این مسابقه بودید؟ چقدر می‌خواهید از این بازی لذت ببرید؟ درباره جریان نود دقیقه‌ای این دیدار و لحظاتش چه تصوری دارید؟ درباره تیم خودمان چه فکری می‌کنید؟ پیش چشم‌تان مسابقه‌ای یکطرفه و کاملا تدافعی را مجسم کرده‌اید یا برد مقابل مراکش امیدوارتان کرده؟ شاید هم تساوی و باخت‌های بزرگان و مدعیان قهرمانی از جمله همین اسپانیا باعث شده تا مثل بچه‌های تیم ملی با شجاعت بیشتری وارد این میدان بزرگ شوید! اصلا به کدام بخش از این مسابقه فکر کرده‌اید؟ حتما مثل بازیکنان تیم ملی محو تماشای ستاره‌های تیم حریف نمی‌شوید و از این مسابقه یک خواسته بزرگ دارید که می‌تواند منطقی هم باشد. قبل از این و شاید تا همین هفته قبل که مراکش را نبرده بودیم اگر از این بازی امتیاز می‌خواستید تا صعود کنید اسم‌تان را رویاپرداز یا خوش‌خیال می‌گذاشتند اما حالا هیچ چیز دست نیافتنی به نظر نمی‌رسد.

بگذارید واقعیت‌ها را یک بار دیگر مرور کنیم. امروز تیم رتبه سی و شش دنیا مقابل تیم دهم جهان قرار می‌گیرد. از آخرین قهرمانی تیم ما در قاره خودمان بیش از چهار دهه گذشته اما حریف طی ده سال اخیر هم قهرمان اروپا شده هم جام جهانی را فتح کرده است. حریف امشب‌مان صاحب بهترین لیگ دنیا و بزرگترین و پرطرفدارترین باشگاه‌های جهان است؛ با دو جین ستاره قد و نیم قد که برای خودشان فوتبالیست مطرح و پرطرفداری هستند و هر کدام اصطلاحا می‌توانند کار را برای تیم‌شان دربیاورند. این طرف زمین خودمان می‌دانیم نه بهترین لیگ آسیا را داریم نه باشگاه هایمان قدرت اول قاره خودمان هستند اما خب صاحب کلی بازیکن مستعد هستیم که می‌توانند در هر مسابقه با نیروی درونی و ذاتی خود شگفت‌زده‌مان کنند. تیم ما صاحب یک نیروی جادویی است که در مواقع اضطرار به کمک‌مان می‌آید. از همان‌هایی که چهار سال قبل مقابل آرژانتین بیرون زد و دنیا را انگشت به دهان کرد. اصلا بیایید از همین جا شروع کنیم تا قبل از برد ژاپن تیم 10نفره کلمبیا ما تنها تیم آسیایی- آفریقایی برنده این مسابقات بودیم و همین خاص بودن‌مان را نشان می‌دهد. شاید صاحب کیفیت ویژه‌ای نباشیم اما چیزی درون‌مان نهفته است که حتی امشب و در رویارویی بزرگ با اسپانیای مدعی زنده نگه‌مان می‌دارد.

واقعیت‌ها می‌گویند یکی از مدافعان اصلی‌مان را از دست داده‌ایم و یک هافبک باتجربه و یکی از مهاجمان‌مان را بعد از مصدومیت نه به صورت کامل، تازه در اختیار گرفته‌ایم. آن طرف زمین اسپانیا از این حیث وضعیت بهتری دارد. در بین آنها یکی از نیروهای اصلی آسیب دیده بود که برای این مسابقه مشکلی ندارد پس هیرو با تمام نیروهایش به این مسابقه پا خواهد گذاشت. گفتیم هیرو، یادمان افتاد از سرمربیگری او در تیم حریف یک هفته هم نیست که می‌گذرد. اینجا همان جایی است که چیزی برای ضربه زدن به حریف قدرتمندمان پیدا می‌کنیم. اینکه امروز می‌دانیم هیرو به‌عنوان مدیر تیم، مجموعه قدرتمند و ظاهرا شکست‌ناپذیر لوپتگی را تحویل گرفته می‌تواند امیدوار کننده باشد چرا که در لایه‌های زیرین این تحول پر سر و صدا حتما اتفاقاتی خواهد افتاد که می‌تواند برای ضربه زدن به اسپانیا مورد استفاده قرار بگیرد. همچنین باید به این فکر کنیم که این هیروی تازه کار روزی شاگرد کی‌روش بوده و همین تفاوت کلاس تجربی دو مربی می‌تواند باز هم تیم را بالا نگه دارد.

امروز تیم ایران حتما تیم بهتری است. تیمی که در کازان بازی می‌کند سرحال‌تر، کم استرس‌تر و باانگیزه‌تر از آن مجموعه‌ای خواهد بود که در سن پترزبورگ در بیست دقیقه ابتدایی منگ به نظر می‌رسید و قافیه را باخته بود. امروز تصور اینکه تیم ایران به رهبری کی‌روش رو به یک بازی کنترلی کاملا هوشمندانه خواهد آورد اصلا دشوار نیست اما حتما اجرای نقشه«سی کیو» دشواری‌ها و پیچیدگی‌های خاص خود را خواهد داشت که بسته به میزان هوش و آمادگی ذهنی و بدنی بازیکنان ترکیب اصلی و نفرات جانشین دارد. تصور می‌شود امشب تیم ایران با یک تا سه تغییر نسبت به بازی رفت مقابل اسپانیا به میدان برود که البته یکی از آنها به سبب مصدومیت چشمی اجتناب ناپذیر است. همچنین طبیعی است که اگر تغییری در ترکیب صورت می‌گیرد در جهت قدرتمند شدن در همان بازی واکنشی و هوشمندانه خواهد بود که با وجود تمام نگرانی‌هایش امیدوار کننده به نظر می‌رسد و شاید تنها چاره کار باشد.

امشب تیم ایران که حالا برای صعود استراتژی و هدفگذاری دارد حتما تیم بهتری است چون با حریف بزرگتر و بهتری بازی می‌کند. این تفاوت‌ها می‌تواند تمام آن 80 میلیون ایرانی که ضربان‌شان به پاهای بازیکنان دوخته شده را با چهره‌ای متفاوت پای بازی تیم ملی بنشاند. خواسته‌ها هم حتما متفاوت خواهد بود اما چه کسی است که از این تیم عجیب و غیر قابل پیش بینی حتی مقابل اسپانیای مدعی امتیاز نخواهد؟ صعود امشب بزرگترین انرژی و انگیزه برای تیمی است که قابلیت غافلگیر کردن مدعی قهرمانی را دارد و برای رسیدن به هدفش حتی می‌تواند پا روی شانه‌های قهرمان جهان بگذارد و به رویابافی‌هایش رنگ واقعیت بپاشد. انگار در این مسابقات تیم ایران بهتر از هر مجموعه‌ای می‌تواند ثابت کند فوتبال متفاوت‌ترین و غیر قابل پیش‌بینی‌ترین رشته ورزشی است.  
 

۷ ۱۲  
آی اسپورت
2018-06-20 11:20:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۱۲ نظر
توهم
چهارشنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۱:۴۵
بی خیال باو..
۳ تا می خوره ایران
۳ ۱
بهزاد
چهارشنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۲:۳۹
اسم خوبی برا خودت پیدا کردی.
۵
بهزاد
چهارشنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۲:۰۳
دو سه خط برای منتقدان بی منطق کی روش:
دوستان اصلا حواستان هست؟ داریم مقاله ای میخونیم که توش با هزاران امید از امتیاز گرفتن از اسپانیا با اون همه ستاره و صعود به دور بعد اونم تو گروهی که اسپانیا و پرتغال هستن حرف میزنه. یبار عمیق به این فکر کنید تیم ملیمون از کجا به کجا رسیده؟ زمانی آرزو میکردیم یه گل به کره جنوبی بزنیم این زمان خیلی هم دور نیست قبل از کی روش با انواع و اقسام مربیان وطنی و ویچ های کروات فقط آرزومون بود بتونیم تیم های درجه 2 آسیا رو ببریم که بیشتر آبرومون نره. قطر و بحرین یه خط در میون مارو میبردن. اما الان تیم ملی چه فرقی کرده؟ ستاره ای هم نداره. پس چه اتفاقی میفته که بازیکنان تا سرحد جونشون دارن میجنگند؟؟ چه تیم پر افتخاری. دیگه لازم نیست مثل سالهای قبل از کی روش تن و بدنمون از رویارویی با حریف آسیایی بلرزه. امشب با اسپانیا بازی داریم. نمیترسیم چون کی روش رو داریم. به این قوت قلبی که این مرد بزرگ به هممون داده افتخار کنیم. به کی روش افتخار کنیم و ازش ممنون باشیم. فقط کافیه یادمون بیاد کجا بودیم و الان کجا هستیم.
+
چهارشنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۳:۰۷
کمتر چرت بگو مگه بار اوله که به جام جهانی رفتیم یا اول اسیا شدیم؟ اگه هزارتا دیگه از این مقاله ها هم بنویسن واقعیت هیچ تغییری نمیکنه.دو دوره ای که با کیروش به جام جهانی صعود کردیم تو اسون ترین گروه قرار گرفتیم نه با عربستان همگروه شدیم نه ژاپن و نه استرالیا. پنجمین مربی گرون تو جام جهانی داریم ولی سطح بازی تیم ملی مون در حد همون دفاع اتوبوسی عربا باقی مونده. تیم ملی مون با همین کیروش جون به عراق جنگ زده بدون لیگ هم باخت. قبلا به رتبه 15 رنکینگ فیفا هم رسیدیم و عنوان سومی جام ملتها
۱
مهدی
چهارشنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۳:۲۶
داداچ . ناسلامتی ما سال 2006 جام جهانی بودیما. کلی هم امید داشتیم . سال دو هزار و دوه هم که با بدشانسی صعود نکردیم . اما سال 2014 در حالی که تقریبا حذف شده بودیم ، با خوش شانسی هر سه بازی آخر رو بردیم . مخصوصا بازی با کره که با اشتباه مدافع کره به گل رسیدیم . در حالی که موقعیت های کره گل نمی شد
.
چهارشنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۳:۰۶
.
مارال
چهارشنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۳:۲۳
به امید مساوی
۵
پرسپولیس واقعی
چهارشنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۳:۴۱
به بهزاد
هرکس را با عقاید و انصاف خودش رها کن!
من خودم دیگه سعی نمی کنم کسی را متقاعد کنم بلکه فقط میخوام از این روزها و شبهای جام جهانی لذت ببرم.
بعضی از تلاشها بیفایده است !
مخالفان کی روش ، چیزی را به سرمربی و مدافعانش و تیم ملی نسبت میدهند
که خودشون بیشتر به اون مبتلا هستند!

به ما میگن نکات منفی ایشون و تیم ملی را نمی بینیم اما خودشان هم هیج نکته ی مثبتی از کی روش و تیم ملی قائل نیستند.

بیشتر این کشمکش ها جنبه شخصی و تعصبات باشگاهیست !
مارال
چهارشنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۳:۵۶
سال 2006 ، ایران حتی نتونست آنگولا رو ببره ، از کجا رسیدیم به کجا اما بعضیا نمیفهمن !
۸
@
چهارشنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۴:۳۱
از کجا رسیدیم به کجا؟؟؟؟؟ چطور از بعد از بازی با مرکاش دارین خودتون رو هلاک میکنید که تیم های افریقایی قوی هستن الان انگولا ضعیف شد؟؟؟ کلا با منطق بیگانه هستین همینطوری ادامه بدین جوگیرها
مارال
چهارشنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۴:۴۱
به @ : مراکش قهرمان آفریقاعه و اکثر بازیکناش اروپایی ان و قوی .
۳
.
چهارشنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۴:۲۹
.
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر