فهرست
مصائب یک رئيس‌جمهور؛ ليبريای فقير من
مصائب یک رئيس‌جمهور؛ ليبريای فقير من

مصائب یک رئيس‌جمهور؛ ليبريای فقير من

آي‌اسپورت- روزنامه گاتزتا دلوسپورت یک روز را با ژرژ وه‌آ، رئیس‌جمهور تازه لیبریا گذرانده و گزارشی خواندنی از احوالات لیبریا و ستاره سابق فوتبال دنیا درآورده. لیبریا نیاز مبرم به «نور» دارد‌؛ این کشور حالا تصمیم گرفته سراغ «درخشان»‌ترین شخصیت تاریخ طولانی و البته پرالتهاب خودش برود: ژرژ وه‌آ. لیبریا غرق در تاریکی شده است: شب بر مونروویا، پایتختی که کمی بیش از یک میلیون نفر جمعیت دارد، مستولی شده و به زحمت چیزی قابل دیدن است. در طول روز، برق مدام قطع و وصل مي‌شود. در این کشور جاده‌سازی کمی صورت گرفته و وضعیت بهداشت و آموزش هم بد است. از همه بدتر اینکه آب آشامیدنی سالم به ندرت ‌گیر مي‌‌آید و همه اینها وظایف رئیس‌جمهور تازه، یعنی ژرژ وه‌آ را سنگین‌تر کرده است. در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری لیبریا، وه آ با کسب 5/61 درصد آرا بالاتر از معاون رئیس‌جمهور سابق، ژوزف بوئاکی، قرار گرفت که تنها 5/38 درصد آرا را به خودش اختصاص داد. معاون رئیس‌جمهور سابق البته قبل از اعلام نهایی آرا، شکست را پذیرفت و به دیدار وه‌آ رفت تا ریاست جمهوري‌‌اش را تبریک بگوید. 74 سال طولانی بود که لیبریا وضعیت سیاسی دموکراتیک و انتقال قدرت دموکراتیکی را تجربه نمي‌کرد.

فقر مطلق

اگر یک چیز در آفریقا وجود داشته باشد که هرگز نمیرد، امید است‌؛ امید در دل آفریقایي‌ها با وجود فقر، جنگ، تبعیض و استعمار هرگز از بین نرفته است. در لیبریا مردم به وه‌آ به چشم یک لیبرال نگاه مي‌کنند که قرار است ناجي‌شان شود. آنها امیدوارند ژرژ این کشور را از دست جنگ‌های داخلی که 250 هزار نفر را به کشتن داده نجات دهد. 54درصد مردم این کشور زیر خط فقر زندگی مي‌کنند و یک میلیون و 300 هزار نفر دیگر هم لب مرز فقر هستند. در این کشور فقیر بیشتر مردم امور زندگي‌شان را با دستمزد روزانه یک و نیم دلار مي‌گذرانند. سال گذشته، سازمان ملل، لیبریا را در رتبه 177 کشورها (از 184) قرار داد که وضعیت زندگی مناسبی ندارند و دسترسی به بهداشت و آموزش اختلاف بسیار زیادی با سطح نرمال دارد.

پایبندی به قول‌ها

«ما یکی از قدیمي‌ترین دولت‌های آفریقایی هستیم و هنوز جاده، برق، آب و کار نداریم. من قول داده‌ام این کشور در مسیر درستی قرار بگیرد و ایجاد شغل کنم. قول داده‌ام چون مي‌دانم لیبریا به چه چیزهایی نیاز دارد». اینها بخشی از صحبت‌های اولیه ژرژ وه‌آ، رئیس‌جمهور فوتبالی لیبریاست. در مسیری که قرار است ما را به شهر ببرد، نشانه‌های زیادی سر راه قرار دارد که گویی همگی به وه‌آ یادآوری مي‌کنند باید به قول‌هایش وفا کند. «مي‌دانم‌؛ دولت قبلی قول‌های زیادی داد ولی به آنها عمل نکرد. مردم از من مي‌خواهند بهتر از دولتمردان قبلی باشم. برای مثال، من کشوری مي‌خواهم که نیازهایش را برطرف کند، توانایی صادرات داشته باشد و بتواند صنعت کشاورزي‌‌اش را رونق ببخشد».

فرصتی برای همه

همین امروز قرار است کار اصلی ژرژ وه‌آ شروع شود. «بي‌صبرانه منتظر شروعش هستم. کارهایی زیادی برای انجام دادن وجود دارد که آدم را مي‌ترساند ولی من هم مثل بقیه مردم هیجان‌زده هستم». وه‌آ مصمم به نظر مي‌رسد و امیدوار است مردم لیبریا بعدها از او به خوبی یاد کنند. «مردم به من رأی داده‌اند چون امیدوارند با من بزرگتر شوند، کار پیدا کنند و زندگي‌شان را تغییر دهند. درست مثل همان کارهایی که خودم کرده‌ام. آنها مي‌دانند من چطور شروع کرده‌ام و به کجا رسیده‌ام. خودم روی پای خودم ایستادم پس بقیه لیبریایي‌ها هم مي‌توانند چنین کاری کنند. کار من این است به آنها فرصتی را بدهم که خودم داشته‌ام. مي‌دانم وظیفه‌ام دشوار است».

فوتبال برای وحدت ملی

وه‌آ هنوز دل در گرو فوتبال دارد. او پروتکل رسمي‌ای را هفته گذشته امضا کرده بود و نمي‌توانست بازی دوستانه‌ای که قول حضور در آن داده بود را از دست بدهد. تیم ستارگان وه‌آ با لباس‌های قرمزرنگ به مصاف سبزها رفتند‌؛ سبزها تیم ارتش بودند. با وجود گرمای شدید و نور سوزان خورشید و رطوبت نزدیک به 90 درصد، وه‌آ با پیراهن شماره 14 و بازوبند کاپیتانی 90 دقیقه تمام بازی کرد و اولین گل از پیروزی 2 بر یک تیمش را هم زد. «امیدوارم ارتش به دل نگیرد‌؛ من آدم صلح‌طلبی هستم!» وه‌آ با شوخی این جملات را بر زبان مي‌آورد و ادامه مي‌دهد: «وقتی برای سالیان زیاد کشور ما درگیر جنگ بود، تنها چیزی که مردم را متحد مي‌کرد فوتبال بود. حالا نیاز بود به این ورزش ادای احترام کنم‌؛ با بازی کردن در همین بازی دوستانه و واقعیت این است دیگر نمي‌دانم چه زمانی فرصت مي‌کنم در چنین رویدادهایی به میدان بروم... بازی کنم».

ممنون از ایتالیا

وه‌آ در این سفر کوتاه، هدیه باشگاه میلان را از دست مسئولان «گاتزتا» مي‌گیرد‌؛ دو پیراهن تیم میلان که به امضای گتوزو و بازیکنان این باشگاه رسیده است: یکی با شماره 9، که وه‌آ در زمان حضورش در میلان به تن مي‌کرد و دیگری با شماره یک و نوشته حک شده «رئیس‌جمهور ژرژ». «ممنون، ممنون». مي‌خواهم از همه دوستان ایتالیایي‌ام تشکر کنم. در ایتالیا همه چیز خوب پیش رفت و من خاطرات خوشی دارم. خیلی از ایتالیایي‌ها برایم نامه نوشته‌اند و من را دلگرم کرده‌اند. فکر مي‌کنم ایتالیا از موفقیت من خوشحال است‌؛ نه تنها میلاني‌ها بلکه همه آنهایی که فوتبال را دوست دارند. حالا اینجا هستم، در خانه‌ام، با مردم و خانواده‌ام. از اینکه رئیس‌جمهور لیبریا شده‌ام، خوشحالم. مي‌دانم چشم همه دنیا به من است و امیدوارم بتوانم کشورم را در صلح و امنیت نگه دارم و به مراحل بالاتر برسیم».

درس و عشق

ز زمانی که ژرژ در دور اولین کاندیداتوري‌‌اش در سال 2005 مقابل سیرلئاف، رئیس‌جمهور وقت، شکست خورد، او به سراغ تحصیلاتش رفته است: دیپلمش را گرفت: در سال 2006 و در سن 40 سالگی. سال 2011 هم او مدرک عالی مدیریت را از دانشگاه در فلوریدا گرفت. «مي‌دانم که مردم فکر مي‌کنند یک فوتبالیست قدیمی قادر نیست یک کشور را اداره کند ولی من پر از عشق به لیبریا و مردمم هستم. برای رئیس‌جمهور شدن جنگیده‌ام چون مطمئنم مي‌توانم به این کشور خدماتی بدهم...  وقتی فوتبال را شروع کردم، فکرش را نمي‌کردم روزی توپ طلا را ببرم و بهترین بازیکن دنیا شوم. من به خواسته‌هایم با عشق زیاد و سختکوشی رسیدم».

خبرورزشی

۷    
آی اسپورت
2018-01-22 10:50:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر