فهرست
 ساختن هیچ از همه چیز!
 ساختن هیچ از همه چیز!

 ساختن هیچ از همه چیز!

آی اسپورت- کنار گذاشتن شایان مصلح که البته نام شناسنامه‌ای و اصلی او علی مصلح است از جمع مردان پرسپولیس تصمیم عقلایی و صحیحی نشان نمی‌دهد اما پیش از آنکه وارد این بحث شویم، باید متذکر گردیم که حضور موفقیت‌آمیز او در پرسپولیس در دو فصل گذشته نشانگر اهمیت و تأثیرگذاری نقشه‌های برانکو ایوانکوویچ بود و این نکته را فریاد می‌کرد که وی چقدر مسائل را خوب و اصولی و منطقی می‌بیند و به چه سبب انتخاب‌هایش معقول است و این خصلت‌هایی است که شاید نتوان به گزینش‌های گابریل کالدرون نسبت داد. 

ایوانکوویچ در انتخاب و جذب بازیکنانی که ذاتاً و اساساً و اسماً ستاره نبودند و ادعای آن را هم نداشتند، استاد بود، در دوره او و بخصوص در یکی دو فصل آخر نفراتی مثل مهدی شیری، محمد نادری و پیش ‌از آنها همین شایان مصلح در حالی جذب قرمزها شدند که اسم و رسم چندانی نداشتند و حتی از این امید بهره نمی‌بردند که در ترکیب ثابت به‌ کار گرفته شوند و کار مهمی را صورت بدهند اما به همین سبب و با همین پیشینه و با در ذهن داشتن اهداف بزرگ آنقدر همت کردند و درخشیدند که حالا جدایی‌شان موجب افسوس می‌شود و ناظران از خود می‌پرسند آیا راهی برای جلوگیری از آن وجود نداشت.
 
اگر برانکو باقی می‌ماند 

چنان راهی البته وجود داشت ولی در درجه اول ایوانکوویچ باید باقی می‌ماند تا اصولاً پرسپولیس وارد چنین چالش‌هایی نشود. او بنا داشت که تمامی نفرات فصل قبل را حفظ و فقط یک مهاجم نوک جدید را جذب و او را احتمالاً جانشین هموطنش ماریو بودیمیر کند که یک نیم‌فصل نه چندان موفق را در جمع سرخ‌های تهرانی تجربه کرده بود. با رفتن او و روی کار آمدن گابریل کالدرون که البته هنوز یک هندوانه در بسته نشان می‌دهد، معادلات عوض شد و با جذب امثال حسین کنعانی‌زادگان این بهانه به‌وجود آمد که استفاده از آنها این الزام را ایجاد می‌کند که حداقل دو نفر از فهرست بزرگسالان پرسپولیس حذف شوند که قرعه به ‌نام مصلح و سروش رفیعی افتاد. با چنین وضع و وصفی آوردن توضیحات ذیل الزامی نشان می‌دهد:
 
او ناموفق نبود 

مصلح برخلاف آنچه گفته می‌شود آنقدرها هم در پرسپولیس ناموفق نبود. او در شرایطی جذب پرسپولیس شد که تقریباً تمامی افرادی که پروفسور برای پست دفاع چپ به آنها روی آورده بود جواب نداده و نتوانسته بودند توقعات را برآورده کنند. این شامل وحید حیدریه هم می‌شد که به‌عنوان یک عضو تیم ملی امید به پرسپولیس آمد اما مصدومیت‌ها امان او را برید و محمد آرام‌طبع را هم در بر می‌گرفت که عملاً به بازی گرفته نشد و فقط اسماً پرسپولیسی شد و تجربه انتقال بابک حاتمی از پست مدافع راست به چپ نیز چنان ناموفق از آب درآمد که برانکو پشت دست خود را داغ کرد تا سر حد امکان چنین کاری را تکرار نکند (که البته به این عهد شخصی‌اش پایبند نماند).
 
پس‌ از ظهور انصاری 

در چنان روندی محسن ربیع‌خواه یکی از محبوبان پروفسور از وی در زمینه بازی در دفاع چپ نمره قبولی گرفت اما مقارن با همین ماجراها و رفت و آمدها بود که محمد انصاری جوان سربرآورد و چنان در پست مدافع چپ موفق و مطمئن نشان داد که هم به چالش‌های پروفسور و باشگاه برای رسیدن به گزینه‌های مطمئن در این پست پایان بخشید و هم چنان وسعت عملی را در کارش نشان داد که برانکو این طیب خاطر را یافت که از انصاری در فصل دوم حضورش در جمع قرمز‌ها در پست مدافع وسط استفاده کند. گزینش دوم پایه‌گذار جذب یک مدافع چپ تازه شد تا در روزهایی که انصاری مدافع وسط است یا به ‌سبب مصدومیت و محرومیت بازی نمی‌کند، در دفاع چپ حاضر شود و اینچنین بود که راه شایان مصلح از سپیدرود به سوی پرسپولیس و از دشت به جانب تهران هموار شد.
 
وابسته به تصمیم‌های پروفسور 

اینکه مصلح را چقدر موفق یا برعکس ناکام بدانیم بستگی به این نکته دارد که سلسله انتخاب‌ها و مهره‌چینی‌های سرمربی کروات سابق پرسپولیس را تا چه میزان موفق و اصولی بینگاریم. برانکو هر زمان که نیازهای تیمی و حضور یا غیبت سایر مهره‌های پرسپولیس ایجاب می‌کرد از مصلح سود می‌جست و حتی بارها از وی نه در پست مدافع چپ نفوذی بلکه بال چپی استفاده کرد که وظیفه اولش حرکت در لب خط چپ میدان و ریختن توپ‌های متوالی و پرتعداد روی دروازه رقبا بود. توپ‌هایی که به دفعات با ضربات تمام‌کننده امثال علی‌ علیپور به گل نشست و مشکلات تهاجمی قرمز‌ها را حل کرد و در این میان خود مصلح نیز گاه گلزنی می‌کرد و قد بلندش و به تبع آن شرایط مساعد وی برای سرزنی کمک حال قرمز‌ها بود تا یا خودش گشاینده دروازه رقبا باشد یا توپ‌هایی را که مصلح با سر از درون ۱۸ قدم قطع و به سوی همبازیانش هدایت می‌کرد، با ضربات تکمیلی آنها درون قفس توری رقبا بنشیند.
 
هنر پراندن گنج‌ها 

مصلح همانقدر بازی کرد و موفق بود که شرایط موجود و انتخاب‌های پروفسور به او مجال آن را داد و محکوم کردن وی بابت فرصت‌های کسب نکرده‌اش نه انصاف بلکه تلاش برای صحیح جلوه دادن تصمیم اخیر گابریل کالدرون در زمینه حذف او از جمع قرمز‌ها خواهد بود. محمد نادری که پرسپولیس امیدوار است پس از تسویه ‌حساب وی با تیم کورترای بلژیک مدافع چپ ثابت تیم (البته در کنار محمد انصاری) باشد، دیگر مهره‌‌ای است که به سبک و روش مصلح به اردوی قرمز‌ها آمد و همان اثر مثبت را بر جای نهاد و مصداق دیگری برای عبارت رسیدن از هیچ به همه ‌چیز است. چیزی که شاید فقط گذشت زمان ابعاد آن و اشتباه سران سرخ را در حذف نام وی از جمع بازیگران فصل بعد این باشگاه نشان دهد. شاید حذف نام برخی دیگر (مثل مهدی شریفی که عملاً کاری برای پرسپولیس در لیگ هجدهم انجام نداد) اولی‌تر و اصلح‌تر از کنار گذاشتن مصلح بود اما شما به مدیرانی که حتی هوش و صرافت حفظ برانکو را ندارند و با ندادن دستمزد وی گنج واقعی سال‌های اخیر پرسپولیس را به راحتی می‌پرانند چطور می‌خواهید این نکته ولو بدیهی را تفهیم کنید و آیا چنین تلاشی آب در هاون کوفتن نیست و آیا روش‌های آنها در تضاد با سیستم‌های ایوانکوویچ «ساختن هیچ از همه چیز» نیست؟!

۴    
آی اسپورت
2019-07-20 02:39:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر