فهرست
اروگوئه: هم شانس و هم قدرت شگفتی‌سازی
اروگوئه: هم شانس و هم قدرت شگفتی‌سازی

اروگوئه: هم شانس و هم قدرت شگفتی‌سازی

آی‌اسپورت- هم برزیل و هم آرژانتین جمعه پیش امیدوار بودند قرعه‌کشی جام جهانی آن‌ها را در گروه بی بگذارد. از دیدگاه تدارکاتی این بهترین قرعه بود، سفرهای کمی در مرحله گروهی وجود داشت و برای برنده گروه، همه مراحل حذفی به مسکو و سوچی ختم می‌شد که برای تیم‌هایی که هدف‌گذاری کرده بودند که در سوچی (برزیل) یا بیرون از مسکو (آرژانتین) اردو بزنند بی‌نقص بود.

آن‌ها به آرزوی‌شان نرسیدند. آرژانتین بی‌شک به آرزویش نرسید. سرمربی آن‌ها خورخه سامپائولی گفته تا او به قدرت حریفان گروهی‌اش بیشتر اهمیت می‌دهد تا مکان بازی‌ها. او دلیل برای اندوه دارد چرا که باید با ایسلند، کرواسی و نیجریه بازی کند و بعد از آن به صورت ضربدری در دور دوم با گروه فرانسه بازی می‌کنند. برزیل کمی قرعه بهتری دارد اگرچه آن‌ها هم بازی جذاب دور دوم را با گروه آلمان دارند.

کلمبیا در گروهی که یکی از متعادل‌ترین‌های بازی‌هاست افتاده و با ژاپن، لهستان و سنگال بازی می‌کند. پرو که برای اولین بار از 1982 به مسابقات برگشته هم قرعه آسانی ندارد. آن‌ها با دانمارک، فرانسه و بعد استرالیا روبه‌رو می‌شوند در قرعه‌ای که نه به دلیل هویت حرفان و نه به دلیل ترتیب بازی‌ها مطابق میل آن‌ها نیست.

تیمی از آمریکای جنوبی که بهترین قرعه را دارد اروگوئه است.  آن‌ها باید برای بازی اول‌شان راه زیادی را به سمت شرق و به پکتارینبورگ بروند اما اوروگوئه‌ای‌ها از جمله تیم‌هایی هستند که تصمیم گرفته‌اند منتظر قرعه‌کشی بمانند و بعد اردوگاه‌شان را انتخاب کنند و بنابراین خودشان را گیر کابوس‌های تدارکاتی نینداخته‌اند. و گروهی که آن‌اه را با مصر، عربستان سعودی و روسیه روبه‌رو می‌کند شانس زیادی برای پیش‌روی به مرحله حذفی به آن‌ها می‌دهد. کشوری که همین چند ماه پیش در ترس شانس‌های رسیدن به جام جهانی بود حالا می‌تواند رویای تاثیرگذار بودن در جام جهانی اروپایی را داشته باشد.

اولین شکست تاریخ جام جهانی اروگوئه در سوئیس اتفاق افتاده، در نیمه‌نهایی جام 1954 مقابل مجارستان بزرگ. بازی‌ای که در سال‌های بعد از آن به عنوان بزرگترین بازی تاریخ یادآوری می‌شد. از آن زمان اروگوئه عملکرد خوبی در جام‌های جهانی که در اروپا برگزار می‌شوند نداشته. آن‌ها نتوانستند به جام 1958 و سه جام از چهار جام بعد از آن که در این قاره برگزار شد برسند. آخرین جام جهانی اروپایی آن‌ها ایتالیا 90 بود و در مرحله دوم مقابل میزبان زانو زدند.

و به نظر می‌رسید که در مقدماتی جام جهانی هم در آستانه زانو زدن هستند. خوب شروع کردند اما بعد به دیوار خوردند. ابتدا در صدر قرار گرفتند و بعد سه بار پشت سر هم شکست خوردند. تیمی که شیوه‌ای بازی کردن در عمق خودی و صلابت دفاعی بود شکست دادن‌اش آسان شده بود. بازی‌های دوستانه ژوئن قبلی هم آرامش را برنگرداند. اروگوئه 3-1 مقابل ایرلند و 3-0 مقابل ایتالیا شرکت خورد. گل‌های خیلی زیادی می‌خوردند.

بازی بعدی مقدماتی در خانه مقابل آرژانتین بود که خودش پر از مشکل بود. اگرچه اروگوئه قصد نداشت بهره‌ای ببرد. آن‌‌ها بیشتر نگران ثبات کشتی‌شان بودند و این که مطمئن باشند گل نمی‌خورند. تساوی بدون گل و یک بازی غیرتماشایی همه بازی کند. اما همین تساوی زوال را متوقف کرد و یک امتیاز باارزش به دست آوردند که به آن‌ها اعتماد به نفس تلاش کردن برای چیزهای مهم‌تر را داد. و بعد در سه بازی مقدماتی بعدی و دو بازی دوستانه گذشته، اروگوئه قابل شناسایی نبود. ایده‌های کلی تیم تندروانه متفاوت شده بود.

در سال 2006 وقتی اسکار واشنگتن تابارز به عنوان سرمربی انتخاب شد، ایده‌های ثابتی برای تیم داشت. یکی از آن‌ها این بود که همه تیم‌های اروگوئه در همه سطوح باید اساس بازی‌شان را بر چینش 3-3-4 بگذارند. سرمربی گفته بود این بخشی از هویت تاریخی تیم است و این چینش در همه بازی‌ها باقی ماند.

در بازی افتتاحیه کوپاآمریکا 2007، اروگوئه 3-0 به پرو باخت. تابارز گفت: «واقعیت در برابر ما واقعا قدرتمند بود.» تیم او خیلی باز بازی می‌کرد اما این اتفاق دیگر نیفتاد. بعد از آن، اروگوئه در یک پناهگاه قرار گرفت و از آن‌جا جنگید، راضی بود که به حریف اجازه بدهد مالکیت در اختیار داشته باشد، خودشان فضاها را پوشش بدهند و منتظر لحظه ضربه زدن بمانند.

ثابت شد که ایده دیگر تابارز بادوام‌تر است، این که تیم زیر 20سال باید به عنوان خط تولید، تیم اصلی استفاده شود. در فضای جهانی‌شده معاصر، فوتبال داخلی اروگوئه قادر به رقابت نیست. آینده تیم ملی وابسته به شناسایی به اندازه کافی خوب و سریع استعدادها (از نظر سرعت، ذهن و اجرای تکنیک‌ها) برای درخشیدن در فوتبال جهان و رشد دادن آن‌ها از همان سطح است.

در سال‌های گذشته، اروگوئه، قادر بوده دائما به تیم‌های بالاتر از سطح خود ضربه بزند و اساس این را بر تولید و تقویت بازیکنان تیم‌های کاملا موفق زیر 20سالش گذاشته است. و حالا دو هافبکی که از تیم‌های زیر 20 سال این سال‌ها ایده‌های تیم را تغییر داده‌اند.

فردریکو والورده (لاکرونیا، قرضی از رئال مادرید) و رودریگو بنتانکور (یوونتوس) به تیم آمده‌اند و با خودشان ظرفیت حفظ مالکیت، مراقبت از دفاع و اتصال به مهاجمان را آورده‌اند و اروگوئه را به تیم تماشایی‌تر تبدیل کرده‌اند و هم‌چنین به ویژه در پرتو قرعه‌کشی جمعه آن‌ها را به تیمی تبدیل کرده‌اند که توانایی دارد در روسیه یک شگفتی خلق کند. ناگهان، هواداران اروگوئه‌ای بعد از دهه‌ها منتظر بهترین جام جهانی‌شان در اروپا هستند.  

 

۶    
آی اسپورت
2017-12-04 15:22:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر