فهرست
سایه سر الکس: فقط مورینیو نبودن کافی نیست
سایه سر الکس: فقط مورینیو نبودن کافی نیست

سایه سر الکس: فقط مورینیو نبودن کافی نیست

آی‌اسپورت – خب پس منچستر یونایتد نیاز به پیروزی ۲-۱ در نوکمپ دارد. کسی یادش هست یونایتد تا حالا همچین کاری کرده یا نه؟ بله، شما با اون چهره کودکانه که پشت نشستی... واقعا این راه تا ابد نمی‌تواند ادامه پیدا کند، اینکه هر کاری اوله گونار سولشر و تیمش می‌کند به ناچار مقایسه‌ها با سر الکس فرگوسن را پیش می‌کشد. شاید سولشر الهام‌بخش پیروزی شکست دادن بارسلونا در خانه کاتالان‌ها شود، موفقیتی که تا به حال بهش نرسیده‌اند. شاید اصلا این پیروزی با دو گل دقایق پایانی به دست بیاید و گل دوم روی یک کرنر و ضربه تمام‌کننده‌ای از درون باکس شش قدم به ثبت برسد. اگر چنین وقایعی این هفته در نوکمپ رخ دهد بیشتر به جادوگری خواهد ماند تا مربیگری فوتبال. انگار ملیساندرا روی نیمکت یونایتد نشسته.

بازی رفت که با پیروزی ۱-۰ بارسلونا در اولدترافورد به پایان رسید شک و تردیدهایی درباره تیم سولشر با خودش به همراه داشت. البته باختن به بارسلونا در یک چهارم نهایی چمپیونز لیگ به هیچ وجه شرم‌آور نیست. یونایتد حالا برای صعود باید کاری کند که تا به حال موفق به انجامش نشده. اما فراموش نکنید یونایتد برای رسیدن به همین دور هم باید کاری می‌کرد که تا پیش از آن هیچ تیمی در تاریخ این تورنمنت موفق به انجامش نشده بود.

نمایش یونایتد، به خصوص در ۲۵ دقیقه پایانی نیمه اول برابر بارسلونا همراه با نکاتی مثبت بود. یونایتدی‌ها بازیکنان حریف را با فشار و سرعت بالا پرس می‌کردند و باعث بی‌دقتی آن‌ها در پاسکاری‌هایشان می‌شدند. اسکات مک‌تامنی در این بازی نشان داد هویت مستقل خودش را کم کم پیدا کرده و دیگر صرفا هافبکی نیست که فقط پوگبا نباشد، حسی که در دوران ژوزه مورینیو درباره‌اش وجود داشت. اگر مارکوس رشفورد و دیوگو دالوت کمی بیشتر دقت می‌کردند یونایتد حتی می‌توانست نیمه اول را با پیروزی پشت سر بگذارد.

اما حقیقت اینجاست که بارسا در نیمه دوم بدون دردسر خاصی از یک گل برتری‌اش دفاع کرد و بازی را به پایان برد. ارنستو والورده بین دو نیمه متوجه شد که تنها خطر یونایتد روی ضدحمله‌هاست و بنابراین تیمش را عقب برد و فضا را از بازیکنان کناری میزبان گرفت. در واکنش به این تغییر رویکرد سولشر هیچ جوابی نداشت.

البته تمام تقصیر به گردن سولشر نبود. یونایتد بازیکن تکنیکی‌ای ندارد که در فضاهای بسته عملکردی مفید داشته باشد و با خلاقیت خودش خط دفاعی پرتعداد حریف را باز کند. این حقیقت نگاه‌ها را یک بار دیگر متوجه پل پوگبا می‌کند و او را زیر سوال می‌برد. پوگبا انگار در خطر افتادن به ورطه استیون جرارد قرار گرفته، هافبکی که نه کاملا هجومی است و نه کاملا دفاعی. پوگبا در دهه ۸۰ می‌توانست یک هافبک باکس-تو-باکس درجه یک باشد. اما در دنیای فوتبالی که نیاز به هافبک‌های تخصصی دارد او عناصری از هر دو نوع بازیکن را دارد، اما نه به اندازه کافی برای تبدیل شدن به یکی از آن‌ها. پوگبا نه جنگندگی لازم برای هافبک دفاعی شدن را دارد و نه خلاقیت مورد نیاز برای بازی در پست شماره ۱۰ را.

به صورت یک بازی جداگانه شاید این شکست اهمیت چندانی برای آینده سولشر در یونایتد نداشته باشد. هر تیمی ممکن است به بارسلونا در یک چهارم نهایی چمپیونز لیگ ببازد. اما این چهارمین شکست سولشر در پنج بازی اخیرش بود، در مقطعی که قرارداد سه ساله او با باشگاه قطعی شد.

سال ۱۹۷۳، هارولد بلوم، استاد دانشگاه یِیل، نظریه‌ای مطرح کرد در باب اضطراب از منبع الهام. بلوم چنین بحث کرد که جان میلتون فقط وقتی در شاعری به موفقیت رسید که از زیر سایه بزرگترین منبع الهامش، ادموند اسپنسر خودش را بیرون کشید، کاری که دقیقا ویلیام بلیک با خود میلتون کرد. مثال فوتبالی چنین نظریه‌ای موریسیو پوچتینو و مارسلو بیلسا هستند. پوچتینو مشخصا شاگرد مکتب بیلسا است، اما معمولا خیلی علاقه‌ای ندارد از متودهای او حرف بزند. پوچتینو حالا سال‌هاست در راه رسیدن به موفقیت، با درک مشکلات مکتب بیلسا، آن‌ها را پشت سر گذاشته، اما شاید وفاداری و ارادتش به مربی سابقش باعث شده او میلی به حرف زدن از این ضعف‌ها در دیدگاه فوتبالی بیلسا نداشته باشد.

سولشر هم بالاخره روزی، دیر یا زود، باید راهی مشابه را طی کند و از زیر سایه فرگوسن بیرون بیاد. اینکه سولشر همچنان به مربی سابقش «رئیس» می‌گوید، تفاوت آشکارش با مورینیو را به رخ می‌کشد. اما همانطور که برای مک‌تامنی صرفا پوگبا نبودن کافی نیست، سولشر هم باید ثابت کند مربی‌ای فرای صرفا آنتی‌تز مورینیو است.

باشگاه دینامو کیف سال‌ها پیش به این نتیجه رسید که تا ابد نمی‌توان زیر سایه مربی‌ای سابقش به زندگی ادامه داد. منچستر یونایتد هم باید این درس را بگیرد، اما برای سولشر طی چنین پروسه‌ای به هیچ وجه ساده نیست. مربی‌ای که او قرار است از زیر سایه‌اش خارج شود و حتی از جهاتی راه و روش‌اش را نفی کند، معمولا چند ردیف پشت سرش در اولدترافورد می‌نشیند، در حالیکه جایگاه مقابل روی سولشر در بازی‌های خانگی «سر الکس فرگوسن استند» نام دارد.

سولشر به هر سو باید راهی پیدا کند تا فقط به عنوان پل ارتباطی با گذشته طلایی و دوران سر الکس دیده نشود. البته شاید بهتر باشد این پروسه را بعد از سه‌شنبه شب و پیروزی ۲-۱ تیمش در نوکمپ شروع کلید بزند.

۷    
آی اسپورت
2019-04-13 10:29:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر