فهرست
گواردیولا Vs کونته: لزوم بازگشت پپ به سنت‌ها
گواردیولا Vs کونته: لزوم بازگشت پپ به سنت‌ها

گواردیولا Vs کونته: لزوم بازگشت پپ به سنت‌ها

آی‌اسپورت – اوایلِ این هفته مگنوس کارلسن در یکی از جذاب‌ترین و پر پوشش‌ترین بازی‌هایِ شطرنجِ چند سال اخیر با شکست دادنِ سرگی کاریاکین، عنوانِ قهرمانیِ جهان را یک بار دیگر به دست آورد. لیگ برتر هم که هیچوقت دوست ندارد زیر سایه‌یِ رخدادِ ورزشیِ دیگری قرار بگیرد، امروز معادلی از این بازی با خودش دارد: جدالِ دو استاد بزرگ در نبردِ تاکتیکیِ بسیار جذابی بینِ پپ گواردیولا و آنتونیو کونته.

نبردهایِ تاکتیکی در اوایل دورانِ گواردیولا در بارسلونا خیلی ساده بودند: بارسلونا طرحِ اولی (Plan A) داشت و اجرایش می‌کرد و مربیِ حریف باید دنبال سیستمی می‌گشت که بر این طرح غلبه کند، یا واقع‌بینانه‌تر تا جای ممکن با آن بسازد.

اما هر چه گواردیولا بالغ‌تر شد، بیشتر و بیشتر شبیهِ یک آفتاب‌پرستِ تاکتیکی شد؛ از قرار دادنِ لیونل مسی در پستِ شماره‌یِ 9 کاذب و انتقالِ فول‌بک‌هایِ بایرن مونیخ به مرکزِ زمین گرفته تا سیستم‌هایِ عجیب و غریبش در منچستر سیتی، از جمله بارزترینشان 3-2-2-3. این راه بود که از پپ غیرقابلِ پیش‌بینی‌ترین مربیِ فوتبال دنیا را ساخت و به همین دلیل جدالِ امروز مقابل چلسی می‌تواند حسی از تغییرِ نقش برای او داشته باشد.

چلسی در حال حاضر جا افتاده‌ترین تیمِ لیگ برتر است. از هفت بازیِ گذشته بدین سو که کونته سیستمش را به 3-4-3 تغییر داد، تنها یک بار به ترکیبِ اصلیِ تیمش دست زد: جابجاییِ پدرو با ویلیان بعد از همان بازیِ اول. بعد از این تغییر پدرو به قدری خوب بود که جایِ خودش در ترکیبِ اصلی را حفظ کرد. در جریانِ این روند جان تری، کاپیتان و بازیکنِ افسانه‌ایِ چلسی، با وجودِ بازگشت از مصدومیت موفق نشد دیگر راهیِ به ترکیب اصلی پیدا کند. سسک فابرگاس هم، یکی از بهترین هافبک‌هایِ یک دهه‌یِ اخیرِ لیگ برتر، در تیم کونته بدل به نیمکت‌نشینی ثابت شده، اما هیچکس حتی از این اتفاق حرف هم نمی‌زند. چرا؟ چون چلسیِ کونته فوتبالی منسجم، منظم و گاهی بسیار جذاب بازی می‌کند. از این منظر هرگونه تغییری از سویِ کونته برایِ بازیِ امروز مقابل سیتی بسیار تعجب‌آور خواهد بود.

پس دیگر سوالِ اصلی این نیست که مربیِ حریف چطور خودش را برای مقابله با پپ تطبیق می‌دهد، بلکه دقیقا برعکسش: پپ از چه سیستمی برای شکست دادنِ چلسی استفاده خواهد کرد؟

بینِ تمام سیستم‌هایِ فوتبال مقابله با 3-4-3 (یا 1-2-4-3 در جریانِ بازی) از بقیه دردسرسازتر است. درسته که جدال تاکتیکی تنها مختص به سیستم‌ها نمی‌شود، اما غالبا دیده‌ایم که مدافعینِ کناریِ حریفان در دنبال کردنِ واید فوروارد‌هایِ چلسی، یعنی ادن آزارد و پدرو، وقتی به مرکزِ زمین متمایل می‌شوند و در واقع نقشِ اینساید فوروارد را به خودشان می‌گیرند، با مشکلاتِ زیادی روبرو می‌شوند. اگر فول‌بک‌ها حرکاتِ آزارد و پدرو را دنبال کنند، فضایِ زیادی در کناره‌ها برایِ وینگ‌بک‌هایِ پرانرژیِ چلسی، یعنی ویکتور موزز و مارکوس آلونسو ایجاد می‌شود. چلسی با استفاده از این مهره‌ها در مقاطعِ زیادی از بازی‌ها عملا با پنج مهاجم حمله می‌کند، نکته‌ای که حریف را مجبور به دفاع با شش نفر می‌کند.

گواردیولا تلاش خواهد کرد از این اتفاق جلوگیری کند، کاری که البته حرف زدن از آن بسیار ساده‌تر از انجامش در زمین است. رونالد کومن برای مقابله با سیستمِ چلسی تصمیم گرفت تیم خودش را هم با دو وینگ‌بک آرایش بدهد، تصمیمی که از منظر ساختنِ یک خط دفاعیِ شش نفره منطقی به نظر می‌رسید. اما مشکل بزرگ تقابل‌هایِ یک به یک با مهاجمینِ چلسی بود. آزارد خیلی تکنیکی‌تر از آن است که با یارگیریِ نفر به نفر امکانِ مهارش باشد، پدور هم در حرکاتش بسیار باهوش است و دیگو کاستا هم در دویدن در کانال‌هایِ مرکزی سریع‌تر و قوی‌تر از آن است که اسیرِ چنین طرحی شود. به همین خاطر بود که اورتون در همان نیمه‌یِ اول نابود شد و کومن خیلی زود قافیه را باخت و به دفاع چهار نفره بازگشت.

گواردیولا این فصل هم از خطِ دفاعیِ سه نفره استفاده کرده و هم از چهار نفره، و حتی گاهی از ترکیبِ هر دو. سیتی در جریانِ بازی‌هایش با جابجاییِ فول‌بک‌ها، هافبک دفاعی و معمولا یکی از مدافعینِ مرکزی‌اش مدام تغییرِ سیستم داده و حریفان را سردرگم کرده است. اما چنین رویکردی برای بازیِ امروز کاربردِ چندانی نخواهد داشت و شاید بازگشت به سنت‌ها بهترین راهِ گواردیولا برای شکست دادنِ کونته باشد.

از منظر گواردیولا ایده‌یِ مقابله با وینگ‌بک‌هایِ چلسی ساده است: محدود کردنشان در بعدِ دفاعی. وینگ‌بک‌ها وقتی توپ ندارند باید مدافع باشند و وقتی توپ دارند باید نقش هافبک را بازی کنند. پس عقب راندنِ آن‌ها باعث می‌شود سیستمِ چلسی عملا از 3-4-3 به 3-2-5 یا 1-4-5 تبدیل شود.

این نکته‌ایست که احتمالا تیم‌هایِ دیگر در هفته‌هایِ اخیر تمرکزِ چندانی رویش نداشته‌اند، اما با وجودِ اینکه فوتبالِ مالکانه در دو سالِ اخیر با مشکلات و آنتی‌دوزهایی مواجه شده، تقریبا قطعی است که سیتی در اتحاد بخش اعظمی از مالکیتِ توپ را، به خصوص در میانه‌یِ زمین، در اختیار داشته باشد، اصلی که گواردیولا هرگزش کنارش نگذاشته است.

سیتی در این منطقه از زمین هم برتریِ عددیِ 2 به 3 خواهد داشت و هم پاسورهایِ بهتری. انگولو کانته و نمانیا ماتیچ هر دو تکنیکِ قابلِ قبولی با توپ دارند، اما ذاتا هافبک‌هایِ دفاعی هستند و به ندرت به خط حمله اضافه می‌شوند. در نقطه‌یِ مقابل گواردیولا در این منطقه امکان استفاده از سه‌تا از کوین دبروینه، داوید سیلوا، ایلکای گوندوگان و فرناندینیو را دارد. گواردیولا حتی ممکن است از دبروینه به عنوان وینگر استفاده کند، تصمیمی که باعث پرتعدادتر شدنِ بازیکنانِ سیتی در مرکزِ زمین خواهد شد.

قطعا بزرگ‌ترین ماموریت سیتی در بازیِ امروز پرس کردنِ چلسی در نیمه‌یِ خودش و جلوگیری از شکل‌گیریِ بازیسازی از عقب زمین‌شان است. یکی دیگر از مشکلات تقابل با سیستمِ 3-4-3 درست همین مسئله است. اگر وینگرهایِ سیتی به مدافعینِ مرکزیِ وایدِ چلسی حمله کنند، وینگ‌بک‌ها آزاد می‌شوند، و اگر فول‌بک‌هایِ سیتی به این وینگ‌بک‌ها حمله کنند، فضایِ خالیِ زیادی در دو سویِ مدافعینِ مرکزیِ سیتی پدید خواهد آمد. با این حال بهترین کار برایِ گواردیولا و مردانش شاید شجاع بودن است. تجربه‌یِ شکست مقابل لیورپول و آرسنال لطمه‌پذیریِ چلسی مقابل تیم‌هایی که پرفشار و بالا پرس‌اش می‌کنند را نشان داده، اگرچه این دو شکست به دورانِ قبل از تغییرِ سیستمِ به 3-4-3 برمی‌گردند.

به هر سو، بعد از بررسی تمامِ این جوانب، در نهایت به نظر می‌رسد این بهترین رویکردِ تاکتیکیِ گواردیولا مقابل کونته باشد، رویکردی که بر دو اصلِ کلیدی بنا شده: سلطه بر مرکز زمین با برتریِ عددی و پرسِ پر فشار و بالا. و این دقیقا امضایِ سنتیِ گواردیولا است.

۱۲ ۱  
آی اسپورت
2016-12-03 10:33:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید
۱ نظر
مسعود
شنبه ۱۳ آذر ۱۳۹۵، ۱۱:۳۹
کونته میبره اینجا لالیگا نیست با داور بتونی ببری پپ
۱
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر