فهرست
وینچرو وینچرو
وینچرو وینچرو

وینچرو وینچرو

آی اسپورت- قبل از لیگ برتر انگلیس، پیش از اینکه فوتبال به دو قطب مسی و رونالدو تقسیم شود، قبل از اینکه یک تیم متمول از پاریس برای جذب ستاره‌ای برزیلی بیش از ۲۰۰ میلیون یورو هزینه کند و پیش از صدها اتفاق دیگر که تقریباً در ۳ دهه اخیر اتفاق افتاده، میلیون‌ها نفر با تماشای جام‌جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا به جمع فوتبال‌دوستان اضافه شدند، رقابت‌هایی که حتیموزیک‌اش بر خلاف آهنگ‌های رسمی رقابت‌های جام‌جهانی در سال‌های اخیر، یک موسیقی بدون کلام اما جذاب بود، موزیکی که هنوز هم می‌تواند مو بر تن عاشقان فوتبال راست کند.

جام‌‌ جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا، یکی از خاطره‌انگیزترین جام‌های جهانی‌ست که در دل بسیاری از دوستداران این ورزش پر هیجان رخنه کرده و بعید به نظر می‌رسد فراموش شود. در واقع نسل دهه ۹۰ ایتالیا،نسلی درخشان با بازیکن‌هایی بسیار بزرگ و مشهور همچون روبرتوباجو، پائولو مالدینی، الساندرو دل‌پیرو، جیانلوکا ویالی، جیانفرانکو زولا، جوزپه برگومی، کریستین ویری، دیمیتریو آلبرتینی، سالواتوره اسکیلاچی، روبرتو دونادونی، کارلو آنچلوتی، دینو باجو، پیرلوئیجی کاسیراگی، الساندرو کاستاکورتا، روبرتو مانچینی، جیانکولا پالیوکا،جوزپه سینیوری و والتر زنگا بود که در عرصه باشگاهی دوران پرشکوهی را برای نمایندگان ایتالیا رقم زدند ولی در عرصه ملی و در جام‌ جهانی ایتالیا در مقابل دیدگان هم‌وطنان‌شان با بدشانسی در ضربات پنالتی مقابل آرژانتین حذف شدند تا نسلی پر از ستاره ولی بدون جام برای ایتالیا باقی بماند.

جام‌‌ جهانی نود ایتالیا، سرشار از لحظات خاص و نابی بود که در تاریخ ثبت شد؛ از درخشش تیم ملی کامران و صعود این تیم به جمع۸ تیم پایانی با ۲ گل حساس روژه میلا و رقص معروف‌اش کنار پرچم کرنر و پرتاب آب دهان فرانک رایکارد به موهای رودی فولر و اخراج هم‌زمان این دو در دیدار آلمان‌غربی و هلند گرفته تا اشک‌های گازا (پل گاسکوئین) و روبرت روخاس؛ دروازه‌بان شیلی که تظاهر کرد از سوی تماشاگران مورد اصابت مواد محترقه گرفته و پس از فاش شدن حقیقت دچار محرومیت شد، حتی حذف ایتالیا در ورزشگاه «سن‌پائولو» ناپل توسط یاران مارادونا نیز بر جذابیت‌های جام افزود.

جمله مشهور ۲۲ بازیکن به دنبال یک توپ را حتماً شنیده‌اید اما این جمله در فینال ۱۹۹۰ پس از اخراج دو بازیکن از تیم ملی آرژانتین به «۲۰ بازیکن به دنبال یک توپ» تغییر پیدا کرد و مارادونا و یارانش، مغلوب آلمان‌ غربی و آندریاس برمه شدند و دست‌شان از جام قهرمانی کوتاه ماند. جامی که فرانتس بکن‌باوئر، «قیصر» فوتبال آلمان پیش‌تر در سال ۱۹۷۴ به عنوان کاپیتان آلمان‌ غربی آن را فتح کرده بود و این‌بار در نقش سرمربی ژرمن‌ها، برای دومین‌بار آن را بالای سر برد.

شاید جام‌ جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا با توجه به ثبت ۱۱۵ گل در ۵۲ مسابقه؛ میانگین ۲٫۲ در هر بازی برای عموم مردم، جامی زیبا محسوب نشود اما بدون شک این جام در دل فوتبال‌دوستان و عاشقان این ورزش، جایگاهی ویژه داشته و خواهدداشت.

ایتالیا زمانی میزبانی جام‌جهانی ۱۹۹۰ را بر عهده گرفت که در آن زمان، تشویق مردم به فوتبال، جزو اهداف برگزاری این مسابقات محسوب نمی‌شد. خبری از افزایش قیمت رستوران‌ها، هتل‌ها و مراکز تفریحی و دیدنی جهت استفاده و کسب درآمد از توریست‌ها نبود، حتی بلیتی وارد بازار سیاه نمی‌شد و کار به جایی رسیده بود که کافه‌ها و رستوران‌های معمولی در خیابان‌های ایتالیا، بلیت مسابقات را به هواداران می‌فروختند.

با این حال ایتالیا که از دیرباز کشوری صاحب سبک در فوتبال محسوب می‌شد، خود را مهیای میزبانی رقابت‌ها کرد. شهرهای میزبان مسابقات به خوبی تجهیز شده و کشور قبای یک کارناوال تبلیغاتی-توریستیِ یک ماهه را بر تن کرد. رستوران‌ها، کافه‌ها و مکان‌های تاریخی گرچه قیمت‌هایشان را افزایش ندادند اما به مکانی دائمی برای توریست‌ها مبدل شدند که بعدها باز هم ایتالیا را بازدید کرده و حتی دیگران را نیز برای سفر به این کشور زیبا ترغیب کردند. از ۱۲ ورزشگاه برگزارکننده مسابقات، ۱۰ ورزشگاه به طور کامل بازسازی و ۲ورزشگاه جدید در شهرهای «تورین» و «باری» برای برگزاری جام‌جهانی ساخته شد. همین امر موجبات استمرار پیشرفت فوتبال ایتالیا در سال‌های آتی را فراهم کرد و شاید اگر ایتالیا همچنان به توسعه امکانات ورزش فوتبال در کشورش همانند آن سال‌ها توجه می‌کرد، امروز حال و روز تیم‌های ریشه‌داری همچون اینتر و میلان بهتر از این بود.

نکته‌ای که بیش از هر چیزی در جام‌ جهانی ۹۰ ایتالیا جلب توجه می‌کرد، شادی مردم در خیابان‌ها بود. عصرها خیابان‌ها شلوغ و پر سر وصدا می‌شد، مردم جدای از ملیت در کنار هم به خواندن سرود و آهنگ می‌پرداختند، مردمی که از سرتاسر جهان در ایتالیا گرد هم آمده بودند و حتی باخت تیم‌شان نیز آنها را از شادی در خیابان‌ها منصرف نمی‌کرد. پیش از شروع مسابقات کسانی که به ورزشگاه راه نیافته‌بودند، در محوطه بیرونی استادیوم دور هم جمع شده و هواداران هرتیمی آهنگ‌های کشورش را سر می‌داد و جالب اینجا بود که گاهی هواداران دیگر تیم‌ها نیز به خواندن این سرودها ملحق می‌شدند. شاید به همین دلیل بود که هیچ فوتبال‌دوستی پس از شکست تیم‌اش، در خیابان‌ها اقدام به بی‌نظمی و اغتشاش نکرد چرا که فضا،فضایی شاد و سرشار از شادابی بود. شاید این گفته‌ها چیزی پیش پا افتاده در حال حاضر باشد اما پایه و اساس این اتفاقات در جام‌ جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا گذاشته شد.

حتی نماد آن دوره از رقابت‌ها نیز یک طرح جذاب و جدید بود که‌طراحی دوره‌های بعد را دست‌خوش تغییر کرد. چااٌ (به زبان ایتالیایی یعنی سلام) نام نماد این بازی‌ها بود؛ آدمکی با سری به شکل توپ فوتبال و بدنی از پرچم سه رنگ ایتالیا. این نماد به حدی جذاب بود که حتی بابی رابسون نیز به تمجید آن پرداخت و فروش پوستر‌های جام‌جهانی با تصویر این نماد، رکوردی عجیب را در طول جام‌ جهانی رقم زد که در آن زمان کسی حتی فکرش را هم نمی‌کرد.

در پایان باید به این نکته اشاره کرد، جامی که علاقمندان دیرینه فوتبال در سال ۹۰ شاهد آن بودند، با وجود کم‌گلی و کارت‌های زرد فراوان، یکی از ماندگارترین جام‌های جهانی تاریخ محسوب می‌شود. هنوز هم کسانی که آن دوره از مسابقات را تماشا کرده‌اند، فریادهای پیروزی‌طلبانه «وینچرو، وینچرو» را به خوبی به یاد دارند. جام ۹۰ایتالیا در دل فوتبال‌دوستان جایگاهی بسیار ویژه دارد و باید دید آیا روسیه ۲۰۱۸ می‌تواند قسمتی از آن خاطرات را برای فوتبال‌دوستان زنده کند یا خیر.

۵ ۱  
آی اسپورت
2018-06-23 13:24:00
نظر دهید

۱ نظر
مصطفی
شنبه ۲ تیر ۱۳۹۷، ۱۵:۱۶
گفته میشه قبل از انقلاب طرح برگزاری جام جهانی 90 به میزبانی ایران تصویب شده بود افسوس وصد افسوس کجا بودیم وحالا به جایی رسیدیم که با باخت تیم کشورمون مردم از فرط کمبود شادی وهیات به خیابون سرازیر میشن
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر