فهرست
... و جهان این‌گونه به پایان می‌رسد
... و جهان این‌گونه به پایان می‌رسد

... و جهان این‌گونه به پایان می‌رسد

آی‌اسپورت- «چه دلیلی دارد نگران ریشت باشی، وقتی قراره سرت از تنت جدا بشه.» هر بار به فینال لیگ قهرمانان می‌رسید، انگار همین جمله توشیرو میفونه در «هفت سامورایی» را زمزمه می‌کرد. سال ۲۰۹۳، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ با صورت اصلاح نشده پا به فینال لیگ قهرمانان گذاشت. انگار می‌دانست وارد مراسمی آیینی شده که در انتها قربانی خواهد شد؛ قربانی سرنوشتی که در اروپا همیشه او را سمت بازنده‌ها نگه داشت. درست مثل فینال سال قبل لیگ‌قهرمانان که صورت اصلاح نشده‌اش او را پیرتر، خسته‌تر و البته پایبندتر نشان می‌داد. پایبند به قانونی که می‌گفت: «وقتی قراره بازنده از فینال بیرون بیای، دیگه چه فرقی می‌کنه ریشت رو اصلاح کرده باشی یا نه؟!»

بوفون فارغ از موفقیت‌هایش در ایتالیا و ناکامی‌اش در اروپا، امروز به ایستگاه آخر رسید؛ به آخر قصه، پایان راه. و ما که چقدر به این کلمه «پایان» عادت کرده‌ایم؛ که بگذاریمش روی هر چیزی که دوستش داریم و فرو ریختنش را تماشا کنیم. پایان مردی که ۱۷سال در تورین زنده ماند. کسی که مرگ در این سال‌های آخر، مثل سایه دنبالش بود، اما باز هم راهی برای تندتر دویدن پیدا ‌کرد و تا ۴۰سالگی دوام آورد.

مرد باوقاری که هر بار شکست می‌خورد، حس می‌کردیم مرگش موقتی است و دوباره برمی‌گردد و باز فرصت تماشای چشم‌هایش را در نبردی دیگر خواهیم داشت. اما از شنبه سیاه تورین و دیدار مقابل هلاس ورونا، باور خواهیم کرد که بوفون هم رفتنی است؛ اینکه تنها خاطره‌ها ابدی هستند. که حتی چشم‌های بوفون هم توان بازماندن برابر مرگ را ندارند. باور می‌کنیم فوتبال مانند میدان جنگ است؛ پر از عشق، احساسات، اکشن، درام و مرگ؛ و البته چشم‌هایی که در پایان این جنگ همیشه خیس خواهند بود. باور می‌کنیم ستاره‌های آسمان هم دوره حیات دارند؛ متولد می‌شوند، نور می‌دهند و در نهایت می‌میرند. و جهان این گونه به پایان می‌رسد؛ نه با فریاد، که با حسرت.

۲۶ ۱  
آی اسپورت
2018-05-17 19:18:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۱ نظر
مهدی ک
يكشنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۷، ۲۰:۵۷
مطلب بسیار زیبایی بود . البته به قول شاعر :
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردنی است
۱
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر