فهرست
شبی تاریخی برای سیتی: به جمع بزرگان خوش آمدید
شبی تاریخی برای سیتی: به جمع بزرگان خوش آمدید

شبی تاریخی برای سیتی: به جمع بزرگان خوش آمدید

آی‌اسپورت – پپ گواردیولا دیشب قبل از بازی گفت برای منچستر سیتی این مثل یک فینال است. شاید در آینده‌یِ نزدیک تاثیر این بازی تا این حد حس نشود، اما پیروزیِ 1-3 مقابل بارسلونا در اتحاد می‌تواند سنگ بنایی برای ساختن آینده‌یِ دورِ سیتی در اروپا باشد.

استادیوم اتحاد معدود شب‌هایِ زنده و پرشور اروپایی مثل دیشب را به خودش دیده بود، به خصوص بعد از گل ایلکای گوندوگان که جریان بازی را که تا این مقطع در کنترل کامل بارسا بود تغییر داد. برای نمایشی که در ادامه از سیتی هم دیدیم به سختی بتوان معادلی در بازی‌های اروپاییِ قبلی‌شان پیدا کرد.

سیتی پیش از این سابقه‌یِ دو پیروزی 2-3 مقابل بایرن مونیخ داشته، در سال‌هایِ 2013 و 2014 (پیروزی اول زمانی به دست آمد که بایرن مدافع عنوان قهرمانی بود). سیتیزن‌ها همچنین خاطره‌یِ شبی که کوین دبروینه دروازه‌یِ پاریس سن ژرمن را باز کرد و تیمشان برای اولین بار به نیمه نهایی چمپیونز لیگ رسید را هم هرگز فراموش نمی‌کنند. اما نمایش شاگردان گواردیولا در بازی دیشب در سطحی دیگر بود و معنایی عمیق‌تر داشت، نمایشی که به واسطه‌اش بلاخره چمپیونز لیگ را با تمام وجود در آغوش گرفتند.

شاید سیتی روی گلِ تساوی خوش‌شانس بود، اما آنچه بعد از 1-1 و به خصوص در نیمه‌یِ دوم شاهدش بودیم به شدت چشمگیر بود. سرعت و شوری که سیتیزن‌ها با آن حریف نامدارشان را پرس کردند، رام‌ترین بارسایی که در یک دهه‌یِ اخیر در خاک انگلیس به خاطر داشتیم را ساخت.

بار تاریخ‌سازی در این شب روی شانه‌های گواردیولا سنگینی می‌کرد. از یک سو این پیروزی استانداردی جدید برای تمام نمایش‌هایِ آینده‌یِ سیتی پدید آورد و از سویی دیگر این تنها یک بازی و یک برد با نمایشی نه صد در صد کامل و بدون نقص بود، شبی که تازه شروع سفری دور و دراز بود: «این باشگاه 25، 30 سال از اروپا دور بوده. این زمان زیادی است، در حالیکه بارسلونا و رئال مادرید و بایرن مونیخ هر سال در چمپیونز لیگ بازی کردن. برای همین ما به زمان نیاز داریم. امروز قدم رو به جلوی خوبی بود. حالا میتونیم بگیم برای یک بار هم که شده مقابل بهترین تیم بازی کردیم و پا به پایشان پیش رفتیم. البته ما مثل اونا بازی نکردیم و پاس‌های بلند بیشتری دادیم، چون به اندازه‌یِ اونا آمادگی حفظ توپ نداریم. اونا 25 ساله دارن با این سبک بازی میکنن و ما فقط سه، چهار ماهه شروع کردیم.»

«بازیکنان من حالا فهمیدن که بهترین تیم را شکست دادن و تواناییش را دارن. بازیکنان نسل بعدی هم به یاد خواهند آورد که این بازیکنان چه کار کردن و خودشان باید آن را تکرار کنن. این راهیه که باید طی کنیم. راه ما این نیست که فقط یک تیم درست کنیم که در اروپا بهترین باشد. نه، ما باید 10، 15، و یا 20 سال در بالاترین سطح بمونیم.»

هیچ بحثی با این حرف گواردیولا نیست. فقط کافیست شور و شوقی که بعد از پیروزیِ آرسنال مقابل بارسلونایِ خود گواردیولا در سال 2011 به پا شد را به خاطر بیاوریم تا فراموش نکنیم صرفا یک پیروزی در یک شب نمی‌تواند معنای عمیقی در آینده‌یِ بلندمدت داشته باشد. تمام تلاش گواردیولا بعد از پیروزیِ تیمش مقابل بارسا این بود که از آن تنها به عنوان یک قدمِ رو به جلو یاد کند، نه چیزی بیشتر.

نمایش 38 دقیقه‌یِ اولِ سیتی، در مقطعی که به نظر می‌رسید دیر یا زود بارسا گل دوم را هم خواهد زد، به اعتراف خود گواردیولا در سطحی نبود که با بهترین تیم‌های اروپا رقابت کند. اما آنچه در ادامه آمد طوفانی بود که کمتر تیمی توان مقابلش ایستادن را داشت. بخش اعظمی از این تغییر مدیون انتقال دبروینه از بالِ چپ، پستی که کاملا در جریان بازی محوش کرده بود، به مرکز زمین و قرار گرفتنش به عنوان مهاجم دوم پشت سرخیو آگوئرو بود. دبروینه در نیمه‌یِ دوم با ضربه‌یِ آزاد پیچدارش مارک-آندره تر اشتگن را غافلگیر و تسلیم کرد و در ادامه ریتم بازیِ سیتی را به دست گرفت و به عنوان رهبر خط پرس دینامیسم بازی را به کل تغییر داد.

گوندوگان هم، بازیکنی که گواردیولا در 10 دقیقه‌یِ اول مدام دستورات تاکتیکی را از کنار خط بهش گوشزد می‌کرد، تقریبا به اندازه‌یِ دبروینه بالا بازی می‌کرد و تلاشی خستگی‌ناپذیر در مرکز زمین داشت. دو گلی که هافبک سابق دورتموند برای سیتی مقابل بارسا زد و تعداد گل‌هایش برای سیتیزن‌ها را به عدد 5 رساند، هر دو روی جایگریِ هوشمندانه و متهورانه‌اش به دست آمد.

دبروینه و گوندوگان عوامل برجسته‌یِ پیروزیِ سیتی مقابل بارسا بودند، اما برای بررسی‌ای کامل‌تر نیاز به در نظر گرفتن نکات بسیار بیشتری هستیم. ولی آنچه از همه مهمتر است نشانه و حسی از هماهنگ شدن بازیکنان با سبک و ایده‌هایِ گواردیولا است. با اینکه تمرکز بیش از حد روی شش بازی پیاپیِ بدون پیروزیِ سیتی با گواردیولا، که این هفته مقابل وست بروم به پایان رسید، سخت‌گیرانه به نظر می‌رسید، اما در دورانی که همه برای رسیدن به موفقیت‌هایِ آنی تحت فشار هستند، به نوعی اجتناب‌ناپذیر می‌نمود. با این حال این پیروزی مقابل بارسلونا هرگونه شک و تردیدی درباره‌یِ قدرت گواردیولا برای درست ساختنِ یک باشگاه انگلیسی، در شبی که سیتی واقعا تیمِ گواردیولا شد، را پاک کرد.

«حق بازیکنان من شش بازی بدون پیروزی نبود. اما من بهشون گفتم درست بازی کردن در درجه‌یِ اوله و گاهی ممکنه نبریم.» درست به همین خاطر بود که گواردیولا حتی بعد از شکستِ 0-4 در دو هفته‌یِ پیش مقابل بارسا، بازی‌ای که در آن به قول خودش تا قبل از اخراج کلودیو براوو تیمش نمایش خیلی بهتری از نیم ساعت اول بازیِ دیشب داشت، چندان سرخورده و ناراحت به نظر نمی‌رسید.

در مجموع، دو بازیِ سیتی مقابل بارسا نمایش‌هایی بودند پر اشتباه، جذاب و پر آشوب از دو تیمی که در مقاطع زیادی از هر دو بازی برتر از حریف بودند، اما در نهایت هر کدامشان شکستی سنگین را متحمل شدند. فرایِ تمام این‌ها اما این شب، شبی تاریخی برای سیتی بود، شبی که باید مقدمه‌ای باشد تا گواردیولا در ماه می هم از "فینال" حرف بزند.

۷ ۱  
آی اسپورت
2016-11-02 10:37:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید
۱ نظر
برزو
چهارشنبه ۱۲ آبان ۱۳۹۵، ۱۴:۲۴
بازی در کجا برگزار شد!؟ در استادیومِ اتحاد!
یعنی در استادیومِ خانگیِ تیمی که گواردیولا هدایتش رو در دست داره.
امار مالکیت توپ چطوری بود!؟ 65-35 به نفع بارسلونا!
مگه میشه چنین چیزی!؟
حالا جالب اینجاست که این بار پپ از فلسفه ی خودش دست برداشت و با دادن مالکیت به حریف 3 امتیاز رو با اقتدار گرفت!
فک کنم گواردیولا هم داره شبیه مورینیو میشه! فهمیده با تیم هایی که مالکیت بالا دارند چطوری باید بازی کرد!
۱
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر