فهرست
چهار خرده روایت؛ ویتنتر ایز کامینگ!
چهار خرده روایت؛ ویتنتر ایز کامینگ!

چهار خرده روایت؛ ویتنتر ایز کامینگ!

۱- لقب کهکشانی‌ها را برای پاری‌سن‌ژرمن کنار بگذارید. ثروتمندان پاریسی با تکیه بر منابع مالی بی‌انتهایشان تمام  قواعد منصفانه تجاری فوتبال اروپا را به‌هم ریخته‌اند و بیماری واگیردار بریز و بپاش عربی را به قلب اروپا وارد کرده‌اند. مالکان قطری پاری‌سن‌ژرمن برای این حجم از خرج کردن بی‌واسطه دو رقیب بزرگ دارند. مالکان اماراتی منچسترسیتی و صاحبان چینی آث میلان. پاریسی‌ها امسال در خط آتش این بازیکنان را دارند: نیمار، امباپه، کاوانی، دی ماریا، دراکسلر و لوکاس مورا. برای بازی دادن به  تعداد بیشتری از این ۶ ستاره، اونای امری مجبور است با سیستم‌های بسیار هجومی که مطمئنا تعادل آنها را برهم خواهد زد وارد میدان شوند. در بازی با متز، او کاوانی را در جلو گذاشته بود، امباپه را پشت سر او، دراکسلر را در راست  و نیمار را در چپ. او شانس آورده بود که دی‌ماریای خسته در شرایط بازی نبود. در واقع تیم او تنها دو هافبک کلاسیک داشت: رابیوت و موتا. آنها پاستوره را در روی نیمکت ذخیره داشتند و مارکو وراتی را به علت مصدومیت خارج از ترکیب اصلی.

در دفاع راست آنها مونیر را به زمین فرستادند و دنی آلوز خسته روی نیمکت نشست، درچپ از بریچیچ استفاده کردند و کورازاوا را بر نیمکت نشاندند. در دفاع وسط هم مارکینیوس و کمپمبه بازی کردند و تیاگو سیلوا روی نیمکت بود. شاید به خاطر خستگی.

این ثروت می‌تواند در بلندمدت دست و پای اونای امری را ببندد. تماشاگران و مدیران تبلیغات و مدیران شبکه‌های تلویزیونی می‌خواهند همه این ستاره‌ها را کنار هم ببینند. مالکان پاری‌سن‌ژرمن، پول داده‌اند تا نمایش سیرک‌گونه‌ای را در میانه زمین چمن مشاهده کنند و در عین حال به چیزی کمتر از فینال باشگاه‌های اروپا راضی نخواهند بود. امری می‌تواند هم‌زمان خوشبخت‌ترین و بدبخت‌ترین مرد دنیا باشد. او بهترین اسکاد بازیکنان جهان را دارد اما خودش می‌داند دامنه اختیاراتش در تغییرات و ترفندهای تاکتیکی چقدر محدود است. او بازیکنانی در تیمش دارد که چندین برابر او حقوق می‌گیرند و هرکدامشان معادل ارزش یک تیم از باشگاه‌های فرانسه هستند. روزگار سختی خواهی داشت آقای امری. حتی اگر پنج بازی پشت سرهم را برده باشی و ۱۶ گل هم خط آتش‌ات زده باشند. در ابتدای زمستان همدیگر را خواهیم دید.

۲- دژ دفاعی تیم کی‌روش بدون سعید عزت‌اللهی شکننده است. بی‌جهت نیست که در تنها بازی بدون سعید ما دو گل خوردیم. عزت‌اللهی با دوندگی و قدرت بدنی بالا و تکنیک مقبولش یک هدیه خدادادی برای تیم ملی است. او در پست هافبک دفاعی می‌تواند در بلندمدت از مرزهای جواد نکونام و کریم باقری عبور کند. جانشین او علی کریمی ضعیف ظاهر شد، محتاط بود، از شرکت در عملیات هجومی می‌ترسید و در عملیات دفاعی هم مثل آماتورها ظاهر شد. در نیمه دوم روزبه چشمی تعادل را به این منطقه بازگرداند اما به هرحال فقدان سعید عزت‌اللهی کاملا احساس می‌شد.

۳- محمد انصاری می‌تواند با یک ۶۰ دقیقه فاجعه‌بار همه امیدهایمان به او به عنوان بهترین دفاع وسط فعلی فوتبال ایران را برباد دهد. بازی او مقابل سوریه بسیار بد بود. او برتری عمرالسوما را پذیرفته بود. چه در بازی با الاهلی و چه با سوریه. و خب متاسفانه یک ۹۰ دقیقه دیگر با عمر السوما در راه است! نقطه ضعف انصاری دقیقا همان نقطه قوت اوست. او خونسرد است اما این خونسردی گه‌گدار جای خودرا به منفعل بودن و کند بودن می‌دهد. این همان آفتی است که سال‌ها در شیوه بازی یحیی گل‌محمدی و کریم باقری شاهدش بودیم. بازیکنان باهوش و فوق‌العاده‌ای که در برخی بازی‌ها مثل خواب‌زده‌ها ظاهر می‌شدند. انصاری باید چشم از آسمان ببندد و در هربازی مثل یک سرباز جنگجو ظاهر شود. او باید میان خونسردی و تمرکز، تعادل رضایت‌بخشی را ایجاد کند. او هنوز هم می‌تواند در کنار پورعلی گنجی زوج خط دفاعی ما برای جام جهانی باشد. شاید راهش این باشد که در ابتدای هر بازی کی‌روش وبرانکو به شکل جداگانه  او را تهییج کنند و او را از رخوت حونسردانه‌اش خارج کنند. عمر السوما فوروارد ممتازی است اما در جام جهانی مهاجمان بهترازاوهم زیاد هستند.

۴- مدت‌هاست که از بیرانوند سیو درست و حسابی ندیده‌ایم . یک شیرجه بلند یا یک واکنش اساسی. او رکورد کلین‌شیت را دارد اما این‌که دلیل نمی‌شود! در پرسپولیس دهه ۶۰ بهروز سلطانی و وحید قلیچ آمار خیره‌کننده‌ای در کلین‌شیت و تعداد گل‌های خورده داشتند اما هیچ‌کدامشان دروازه‌بان‌های شش‌دانگی نبودند.  در واقع شیوه بسیار هجومی تیم علی پروین، به شکل اتوماتیک مهاجمان حریف را از محوطه جریمه پرسپولیس دور نگه می‌داشت.  یادمان باشد بخشی از توفیق  بیرانوند  و رکوردهایش هم به خاطر سبک هجومی بازی پرسپولیس و دفاع تیمی فوق‌العاده شاگردان برانکو است. رکوردهای بیرانوند  در تیم ملی هم مدیون کار دفاعی ویژه شاگردان کی‌روش است. اما مسئله این است  که او مدت‌هاست دروازه‌بان خوبی نبوده است. وقتی دژ دفاعی تیم چه در پرسپولیس و چه در تیم ملی شکافته می‌شود، دیگر چیزی از بیرانوند نمی‌ماند. مثل آن سه گلی که از الریان خورد، دو گلی که از الوحده خورد، دو گلی که از تیم ملی سوریه خورد و یا سه گلی که در آخرین‌بازی فصل قبل از ذوب آهن دریافت کرد. دیگر اعتمادمان را به او از دست داده‌ایم .

در همین بازی پرسپولیس با گسترش در یک صحنه خسوس دروازه‌بان برزیلی بخت برگشته گسترش، روی ضربه سر خلیل‌زاده یک شیرجه کامل و متهورانه داشت، هرچند توپ به تیر دروازه خورد اما شیرجه خسوس  به یاد ما آورد که یک دروازه‌بان خوب یعنی چه. راستش بدمان نمی‌آید یک‌بار دیگر کی‌روش علیرضا حقیقی را درون دروازه آزمایش کند. و خب تقریبا مطمئنیم این کار را می‌کند. کی‌روش معولا قبل از همه نشانه‌های ضعف را متوجه می‌شود.  اما خود بیرانوند هم متوجه شده است؟

فرهنگستان فوتبال

۱۰ ۳  
آی اسپورت
2017-09-10 17:41:00
نظر دهید
۳ نظر
حسین
يكشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ۱۸:۵۵
اول از هر چیزی دوستانی که قراره کامنت بدن الکی به آی اسپورت فحش ندن که نویسنده یه کس دیگس
نویسنده خیلی مغرضانه برخورد کرده با قضیه. هیچ طوره نمیشه فکر کرد که کینه ای از پرسپولیس نداره. برادر نویسنده همه توی بازی با سوریه مثل سابق نبودن. مثل میلاد محمدی, حتی پورعلی گنجی تو صحنه گل اول با دیر یارگیری کردنش.
مطمئناً و صدالبته با خراب کردن بازیکنای پرسپولیس توی یه متن زپرتی کیروش مجاب نمیشه بره سراغ دعوت از استقلالی ها! دلشون پر از باده که نورافکن دعوت شده. غافل از این که وقتی که کمال دوباره شروع کنه، کیروش مطمئناً اون رو انتخاب می کنه.
چشمی هم که میگذره دور کما اینکه روی دو گل دوم مقصر بود. غفوری هم که نیمکت نشین شد و همینطوری دور میشه از تیم ملی. عملکردش برخلاف گذشته (که فوق العاده بود در یک کلام) نیست
حسین
يكشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ۱۸:۵۷
و البته آقای خوشخو علی رغم تمام انتقاداتی که از شما بابت این متن دارم ( و این که توقعاتم از شما بخاطر تجربه هاتون بیشتر بود) بخش بیرانوندش رو کاملاً موافقم و حق گفتید.
۲
پرسپوایس واقعی
يكشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ۱۹:۰۰
راجع به انصاری
گل کاوه به پرسپولیس ؛ شاید محمد باید واکنش بهتری نشان میداد
۱
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر