فهرست
برانکو، علیمنصور و نبرد تاکتیکی
برانکو، علیمنصور و نبرد تاکتیکی

برانکو، علیمنصور و نبرد تاکتیکی

آی‌اسپورت- پس از دربی انواع و اقسام تحلیل بود که نسبت به عملکرد تیم ها در این بازی بیرون آمد. بیشترین این نقدها به نادرستی چیدمان و تعویض های برانکو و عملکرد ضعیف بازیکنان پرسپولیس اشاره داشت و از طرف دیگر به تمجید از دانش فنی منصوریان و بازی فوق العاده بازیکنان استقلال می پرداخت. اما آیا واقعا همین طور بود؟ آیا واقعا استقلال تیم برتر زمین بود؟ یا به درستی دفاع و ضدحمله را انجام می‌داد؟ آیا استقلال دفاع اتوبوسی را کامل و بی نقص انجام داد تا بتوان برد حاصل از گل های زده شده در ضدحملات را ناشی از برد تاکتیکی این تیم دانست؟

ابتدا شاید بد نباشد بعضی از خاطرات فوتبالی شبیه به این مسابقه را مرور کنیم. چهار سال پیش تیم بارسلونا که در دیدار رفت نیمه نهایی جام باشگاهی اروپا یک گل از چلسی دی متئو دریافت کرده بود، برای رسیدن به فینال نیاز به پیروزی با اختلاف دو گل در نیوکمپ برای صعود داشت. این تیم خیلی زود دو گل به چلسی زد و توانست از اتوبوس چلسی عبور کند و حتی جان تری ناچار شد تا با خطا روی سانچز از بازی اخراج شود تا همه کار چلسی را تمام شده بدانند. اما در یک ضد حمله غافلگیر کننده، در دقیقه آخر نیمه اول، رامیرز برای چلسی گل زد تا این تیم به دلیل گل زده در خانه حریف صعود کننده باشد. در حالی که هیچ برتری تاکتیکی نداشت و حتی در دفاع صرف نیز ضعیف عمل کرده بود. چون چلسی هم دو گل خورده بود و هم قلب دفاع این تیم، یعنی تری اخراج شده بود. در ابتدای نیمه دوم بارسلونا حمله کرد و صاحب ضربه پنالتی شد و باز همه گمان کردند که با این گل بارسلونا راهی مرحله بعد می شود. چون واقعا چلسی ده نفره نه توانی و نه تاکتیکی برای زدن گل به بارسلونای برنده نداشت. اما پنالتی مسی گل نشد و بارسلونا فشار بیشتری آورد تا در نهایت به دلیل چیدمان هجومی این تیم در دقایق پایانی، چلسی گل مساوی را توسط تورس بزند و بارسلونا بازنده نهایی باشد.

زمانی می توان برتری تاکیتیک در آن بازی به چلسی نسبت داد که دفاع مطلق را مدافعین این تیم خوب انجام دهند و در ادامه ضدحملات مختصر و مفید داشته باشند. اما چلسی دو گل خورد. یک پنالتی داد و نفر اول دفاعش همان نیمه اول اخراج شد. پس باید برتری چلسی در آن بازی را صرفا به اتفاقات و شانس نسبت داد. اما همین سبک بازی برای دو سال قبل و پیروزی اینترِ مورینیو، نشان از برتری تاکتیکی اینتر نسبت به بارسا داشت چون آن اینتر می دانست برای چه دفاع می کند و چگونه درست دفاع کند تا شانس کمی برای گلزنی به حریف بدهد.

مثال هایی از این دست زیاد است. در فوتبال خودمان هم نمونه بارز آن بازی تاریخی ایران و استرالیاست. استرالیا سرتاپا حمله بود و تیم ما توان دفاع مقابل حملات سهمگین فوتبالیست‌های مشهور استرالیایی را نداشت و تنها عدم دقت در مهاجمان استرالیایی باعث شد تا ما تنها دو گل بخوریم و در ادامه آن طور جبران کنیم. هر چه بود ما پیروز آن دو بازی بودیم اما کسی آن را به برتری نفری بازیکنان ما نسبت به استرالیایی ها نسبت نداد. یا کسی مدعی نشد که تاکتیک ویرا مقابل وینبلز جواب داده، چرا که ویرا اصلا بین دو نیمه نکته تاکتیکی مطرح نکرده بود.

بازی دربی را هم می شود به همین سبک و سیاق نگاه کرد. بازیکان پرسپولیس نسبت به خودشان ضعیف تر بودند اما باز هم سرتر از حریف ابی پوش بودند و دفاع این تیم را حتی در حالت کاملا فشرده باز هم به هم ریختند. هرچند فرشاد احمدزاده در دفاع خوب نبود یا ماهینی مثل کمال نبود یا طارمی موقعیت خراب می کرد و یا سروش بعد از گل دچار افت شده وبود، اما واقعا خسرو حیدری هم روز خیلی بدتری نسبت به بدهای پرسپولیس داشت. اما استقلال کمی شانس هم داشت. شانس به این خاطر که طارمی در دقیقه ده نتوانست آن سر را خوب بزند که اگر اینطور بود، الان همه برانکو را پروفسور مقتدر خطاب می کردند.
مهم ترین هدف استقلال گل نخوردن در پانزده دقیقه ابتدایی بود که به بدترین شکل ممکن انجام شد. پس نتوانستند تاکتیک دفاع را پیاده کنند. استقلال برای بستن بازی و  مجبور کردن حریف روی ارسال از جناحین، روی قدرت سرزنی پادو حساب کرده بود، اما همان ده دقیقه اول دوبار در عمق دفاع توپ را مهاجمین پرسپولیس زدند. در ادامه هم چند بار طارمی و دو بار سیدجلال در میان مدافعین استقلال سر زدند که دو ضربه سیدجلال یکی به تیر خورد یکی به تور. پس استقلال هم نتواست در سیستم دفاع و ضدحمله، قسمت دفاع را خوب انجام دهد. اگر بی دقتی مهاجمان پرسپولیس و طارمی نبود بازی می توانست در عدد سه مساوی شود و یا حتی با برتری پرسپولیس همراه شود. برای این بازی باید گفت استقلال روی اتفاقات برد.

اما پرسپولیس به چند دلیل باخت: نبود چیدمان صحیح (چون نمی توان قطعا گفت که کسی بهتر از ماهینی می توانست جای کمال را پر کند)، اشتباهات فردی در بدترین زمان و مکان ممکن، عدم دقت در ضربات آخر، اتفاقات و از مهم تر غرور. تعویض برانکو هم ایرادی نداشت. چون برانکو گزینه دیگری نداشت. نه برای بیرون کشیدن نه برای به بازی گرفتن. به جز علیپور فقط سامان نریمان جهان در نیمکت توان تغییر در بازی داشت که او هم بیشتر در ضدحملات کاربرد دارد. برای بیرون کشیدن هم باید برانکو بین رامین و صادق محرمی یک نفر را انتخاب می کرد. با بازی خوب محرمی می توان حق را به برانکو داد. اگرچه باید گفت سروش هم خب نبود اما در اینچنین بازی های گره خورده معمولا این دست بازیکنان هر چقدر هم بد باشند تا آخر بازی می کنند. چون تنها یک لحظه برایشان کافیست تا با یک حرکت، نبوغ به خرج داده و بازی را عوض کنند و روز بد خود را به بهترین روز ممکن تبدیل کنند.

تاکتیک اتخاذ شده توسط دو تیم با توجه به بازیکنان موجود درست بود. حتی برانکو در پیاده کردن آن موفق تر بود. اما این اتفاقات بازی بود که استقلال را برنده کرد. برانکو به تفکرات علیمنصور نباخت. پرسپولیس به غرور خودش باخت، آنجا که دید ده دقیقه گذشته، یک گل گزده و یک گل نزده و فکر کرد کار تمام است.

۳۷ ۱۰  
آی اسپورت
2017-02-13 21:18:00
نظر دهید

۱۰ نظر
آرش 6
دوشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۵، ۲۱:۵۱
آفرین -تحلیل بسیار خوبی بود

دست مریزاد

حامد
سه شنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۵، ۰۰:۲۵
چشم اسفنديار جناب برانكو :
وقتى امروز از قول مدير فنى تيم استقلال ( اقاى بهتاش فريبا ) خوندم كه تعويض رامين رضاييان اشتباه اقاى برانكو بود و با خروج رامين رضاييان جريان بازى براى ما بهتر ادامه يافت ، يادم اومد كه من هم بعنوان يه هوادار پرسپوليس وقتى ديروز بيرون كشيدن رضاييان رو ديدم به سهم خودم گفتم اين تعويض عجيب هديه جناب برانكو به تيم حريفه و متاسفانه به نظر ميرسه تعويض ها چشم اسفنديار اقاى برانكو هستند و جناب برانكو صرف نظر از توانايى بازيكنان و جريان بازى براى همه بازى ها يه تعداد تعويض مشخص و محدود دارند و فعلاً سوزن تعويض ايشان روى رامين رضاييان گير كرده .، و عجيب اينكه همه هواداران هم از اين تعويض بى منطق متعجب بودند
۳
ناصرخان
دوشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۵، ۲۲:۱۰
نویسنده تا جایی که تونسته خواسته برانکو رو بالا ببره و بگه پرسپولیس اتفاقی باخته!!
اینکه یه تیم تو 3 تا حمله 3 تا گل بخوره یعنی خطوط دفاعیش وحشتناک کار کردن!!!اگه استقلال خوب نبود پرسپولیس فاجعه بود!!
نویسنده باید اینو حواسش باشه که برانکو هم میدونست استقلال قراره اتوبوس پارک و ضد حمله بزنه اما هیچ برنامه ای برای این حرکت نداشت.
۹
بابک
دوشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۵، ۲۲:۱۷
يادمون نره که تا حالا در دو بازی پر استرس برانکو از پس منصوريان بر نيومده.
امسال اگه تقصير بازيکن بود پارسال تقصير کی بود؟ وقتی دو هيچ از نفت خوردن
و قهرمانی رو از دست دادن باز تقصير طارمی و غرور بود؟ عيار مربی در بازيهای
اينجوری و در نبود مهره اصلی معلوم ميشه. کروش بدون 5 بازيکن اصلی در ازبکستان
پيروز شد. برانکو بدون 3 مهره اصلی به قشقايی باخت، بدون کاميابی نيا هم به
منصوريان دوباره در يک بازی فوق حساس باخت. تا حالا ديدين بازيکن ملی مجبور بشه
مثل رضاييان به بيرانوند تشر بزنه که چرا هی بی هدف توپ بلند ميندازی؟ چون
اين اشکالات رو خود کروش قبل از اينکه بازيکن بفهمه ميفهمه و گوشزد ميکنه. برانکو
انقدر خواب بود تا رضاييان به ستوه اومد و مجبور شد خودش سر بيرانود داد بزنه.
برانکو فقط در ليگ بی حال ايران ميتازه. سر بزنگاه که ميشه از پس کسی که بهش
ميگن دستيار کروش هم برنمياد، چه برسه خودشو با کروش مقايسه کنه.
۸ ۳
سعید
سه شنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۵، ۰۸:۴۰
حرف مفت زدن کلا کنتر نمی ندازه. آره ما باختیم اما بزرگترین مربیهای دنیا هم اشتباه می کنند. البته بعد از دسته گلی که اسپانسر به خرج داده و باعث شده که اصحاب کهف بعد از پنج سال ظاهر بشن و از لال بودن شفا پیدا کنند. استقلال با خوش شانسی برنده شدو مبارکش باشه البته شانس هم تو فوتبال نقش داره
۱
آرش
سه شنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۵، ۱۰:۱۸
فراموش نکنید که ظرفیت بازیکن ایرانی محدوده
کیروش هم بعد بازی آرژانتین نتونست بازیکن ها رو برای بوسنی اماده کنه (بدتر از نتیجه، جلوی تیم بدون امید بوسنی ما واقعا ذلیلانه بازی کردیم). کیروش هم قطر رو اتفاقی برد تو تهران و بعد تازه به لطف داور به چین نباختیم
بعد دو برد واقعا خوب، نتونست تیمش رو آماده ی شکست اتوبوس سوریه کنه
و راستی، جلوی عراق نتونست به بازیکن حالی کنه که خودشو کنترل کنه و اونوقت و اونجا نرو با لگد تو شکم یارو

ظرفیت روانی فوتبالیست های ما پایینه. از علی دایی گرفت تا رحمتی، نکونام، طارمی
بابک
سه شنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۵، ۱۲:۴۷
سعيد: اگر استقلال شانسی برد، پارسال نفت با همين منصوريان چطوری برد؟
چطور برانکو جلوی منصوريان "شانس" نداره؟ مسئله شانسه يا ضعف فنی برانکو؟

آرش: ما به چين به لطف داور نباختيم؟؟ 90 دقيقه سوار بازی بوديم و چندين
موقعيت از دست داديم. چين کلی شانس آورد بازی رو نباخت. کجايی عمو؟ دوماً،
چطور منصوريان تونست بازيکنهای جوونشو بعد از 120 دقيقه نبرد با السد برای
دربی آماده کنه ولی دکتر مهندس برانکو تيمش کم آورد؟ در ضمن اگه من بودم از
باخت به بوسنی و عراق حرفی نميزدم. برانکو با پرسپوليس به قشقايی ببازه مثل
اينه که کروش با تيم ملی به افغانستان ببازه.
۲
جاهد
سه شنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۵، ۰۰:۱۵
منم با نظر نویسنده تا حدی موافقم.البته با این تفاوت که به نظرم بعد از اینکه استقلال جلو افتاد در دفاع تا حد زیادی موفق بود.در ضمن در هیچ کجای دنیا با یه بازی در مورد یه تیم و مربی قضاوت نمیکنن چون منطقی نیست.درسته استقلال 4تا بازی رو برده و 3 گل زده اما همه میدونم این تیم مشکل تاکتیکی داره و به زودی دوباره نتایج ضعیفش شروع خواهد شد.یادمون نره که کلا در نیم فصل دوم استقلال فقط یه بازی سخت داشته که همون دربی بوده و بقیه بازی ها معیار مناسبی نیست.اگه استقلال در باد این بازی بخوابه و به لحاظ تاکتیکی تقویت نشه آخر فصل حتی جزء 3 تیم اول هم نخواهد بود.
۳
برزو
سه شنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۵، ۰۰:۳۷
ديدم داري برد استقلال رو لوث ميكني تا وسط يادداشت فقط خوندم.
طرفداري يه بحثه، نويسندگي و حماسه سرايي يه بحثه، تحليل فني و اناليز هم يه بحث
كاش ميتونستيد اين موضوعات رو تفكيك كنيد
چرت نوشتي
هرچي تحليل از ديشب تا حالا تو سايت هاي مختلف خوندم همه برتري تاكتيكي استقلال و درايت عليمنصور و برعكسش در مورد ركب خوردن برانكو نوشتند اون وقت تو اومدي ساز مخالف مي زني؟
خخخ
۸
باخه
سه شنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۵، ۱۲:۱۶
تحلیل جانبدارانه ای بود
۳
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر