فهرست
تاخت‌و تاز دنباله‌دار فلیک و بایرن
تاخت‌و تاز دنباله‌دار فلیک و بایرن

تاخت‌و تاز دنباله‌دار فلیک و بایرن

آی‌اسپورت- ۱۲ بازی، ۳۴ امتیاز از ۳۶ امتیاز ممکن در لیگ، تحقیر چلسی و شالکه در لیگ‌قهرمانان و جام حذفی. هانس دیتیر فلیک از تیم بحران‌زده‌ی نیکو کواچ، همان غولی را ساخته که همیشه سراغ داشتیم. تیم داینامیک فلیک، با پرسینگ از بالا، یک لواندوفسکی بی‌رحم، پدیده‌ای به نام آلفونسو دیویس و جاشو‌آ کیمیشی که با ۲۵ سال سن در اوج پختگی به سر می‌برد و ضرب‌آهنگ تیم فلیک را تعیین می‌کند، ترکیب جذابی از آب درآمده است. 

بایرن مونیخ در هفته‌ی ۲۶‌ام بوندسلیگا، به مصاف یکی از تیم‌های چغر این فصل لیگ رفت؛ یونیون برلین تازه بوندسلیگایی شده که بدون داشتن ستاره‌ی خاصی و به لطف حمایت بی‌وقفه‌ی هواداران متعصبش، نتایج مطلوبی در لیگ امسال گرفته است. آن‌ها بدون نیروی کمکیشان به خاطر پاندمیک کرونا، پیش‌بینی می‌شد که کار سختی مقابل پرافتخارترین تیم آلمان داشته‌باشند. 

بایرن مشابه تمام دیدار‌های قبلی‌اش زیر نظر فلیک، از آرایش ۴-۲-۳- ۱ استفاده می‌کرد. نویر در درون دروازه، پاوارد، بوآتنگ، آلابا و دیویس چهار مرد خط دفاعی، آلکانترا و کیمیش کوتاه قامت اما جنگنده و تکنیکی به عنوان هافبک‌های دفاعی، مولر، گورتزکا و گنبری پشت سر تک مهاجم تیم، روبرت لواندوفسکی. بایرن که حالا باید به بازی بدون کوتینیو هم مانند بازی بدون نیکولاس زوله عادت کند، کورنتین تولیسو را هم به دلیل مصدومیت در اختیار نداشت و کینگزلی کومن و ایوان پریشیچ هم نیمکت‌نشین بودند. مصدومیت کوتینیو فرصت خوبی را برای لئون گورتزکا فراهم کرده بود تا خودش را به ترکیب اصلی دیکته کند، اما گورتزکا کم‌اثر ظاهر شد و اولین تعویضی بایرن در دقیقه‌ی ۷۱ بود. مشکل بازی گورتزکا، حضور بیش از حد او حوالی محوطه‌ی جریمه‌ی حریف بود. در سیستم ۴-۲-۳-۱ فلیک، به هنگام طراحی حملات از زمین خودی، یکی از دو هافبک دفاعی( عمدتاً کیمیش) به فضای بین دو مدافع میانی می‌رود تا برای بایرن در برابر مهاجمان حریف برتری عددی ایجاد کند. اما مشکل بایرن زمانی شروع می‌شود که تیم حریف با سه مهاجم به دفاع سه نفر عقب زمین بایرن( دو دفاع وسط و تک هافبک دفاعی) بپردازد و یک بازیکن را هم با هافبک دفاعی دیگر بایرن، «مَن-تو-مَن» کند، آن‌گاه است که بازیکن پست شماره‌ی ده بایرن( مولر و کوتینیو در بازی‌های قبلی و گورتزکا در این مسابقه) یا لواندوفسکی باید به عقب بیایند تا خود را آزاد کنند و بایرن بتواند از مرکز، حملاتش را طراحی کند. گورتزکا اما کم‌تر به نیمه‌ی زمین خودی آمد و در روزی که لواندوفسکی هم تمایلی به این کار نداشت، بایرن چاره‌ای جز استفاده از کانال‌های کناری نداشت و این کار را به دو روش انجام می‌داد:

۱- نویر، آلابا و بوآتنگ سعی داشتند تا با پاس‌های قطریشان گنبری و مولر را پشت مدافعان راست و چپ یونیون برلین صاحب توپ کنند.

۲- از عقب زمین طراحی حملات با پاوارد یا دیویس شروع می‌شد و این دو مدافع سریع و تکنیکی سعی می‌کردند با استفاده از کار‌های ترکیبی و یا تشکیل مثلث با همراهی مولر و کیمیش در راست و گنبری و آلکانترا در چپ، منافذی برای حرکت ایجاد کنند.

هر دو گل بایرن هم با استفاده از کانال سمت راست طرح‌ریزی شد. حرکت پاوارد از جناح راست در نیمه‌ی اول پایه‌گذار پنالتی شد و کرنری که پاوارد با زیرکی در نیمه‌ی دوم به دست آورد، توسط خود این مدافع سرزن تبدیل به گل دوم شد. 

بایرن در روزی این پیروزی خارج از خانه را به دست آورد و فاصله‌ی خود را با بروسیا دورتموند به چهار افزایش داد که همانند نیمه‌ی اول دیدار با چلسی در لیگ قهرمانان، در مقابله با تیمی که با سه مهاجم آن‌ها را پرس می‌کرد، دچار مشکل شده‌بود. در بازی با چلسی، قدرت دریبلینگ نفراتی مثل گنبری و دیویس توانست گره‌ی بازی را برای باواریایی‌ها بگشاید و برابر یونیون برلین قدرت تهاجمی بالای مدافعان کناری. فلیک باید خوش‌حال باشد که چنین مجموعه‌ی توانمندی را در اختیار دارد که دستش را برای پلن‌های B و C باز می‌گذارد و بازیکنان و مسئولان بایرن هم باید خوش‌حال باشند که مربی را بالای سر خود می‌بینند که فلسفه‌ی مشخصی در مربی‌گری‌اش دارد. به قول کوتینیو: « او می‌داند که از بازیکنانش چه می‌خواهد.»

۱۱    
آی اسپورت
2020-05-19 01:22:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر