فهرست
چشم‌مان را اذیت نکنید!
چشم‌مان را اذیت نکنید!

چشم‌مان را اذیت نکنید!

آی اسپورت – آن‌چه که انتظار داشتیم از بازی دیروز ببینیم: ترکیبی از زرد و آبی روی سبزی چمن؛ ساق‌ها و پاهای ورزیده، سینه‌های ستبر و هُرم نفس‌هایی که از صورت‌های خیس عرق برمی‌خیزد. فوتبال، از نزدیک، چنین چیز شکوهمندی‌ است. زیبایی بصری فوتبال به راستی از دلایل اقبال عمومی به این ورزش شمرده می‌شود اما در تصاویری که از فوتبال ایرانی می‌بینیم به ندرت پیداست. در واقع به جز ورزشگاه آزادی که به هر حال با دوربین‌های مدرن و چمن خوب تجهیز شده تا ویترین شکیل فوتبال ایرانی باشد، در باقی ورزشگاه‌های ما خبری از این حظ ‌بصر نیست. انگار که هرگز قرار نبوده ما چیزی به زیبایی این بازی بیافزاییم. ورزشگاه‌هایی که ساخته‌ایم، عموما بدشکل و بی‌قواره و تصاویری که از آنها ارائه می‌کنیم بری از جذابیت و آکنده از کج‌سلیقگی است؛ دریغ از ذوقی که سر شوق‌مان آورد و افسوس از خلاقیتی که نبوده و نیست.

اگر پذیرفته باشیم فوتبال در نهایت نمایشی است که مخاطب پیگیر و علاقه‌مند دارد و اگر به انبوه این مخاطبان و علاقه‌شان احترام بگذاریم، به ناچار از آنچه که تاکنون از نمایش فوتبال ایرانی دیده‌ایم راضی نخواهیم بود. بازی صنعفت نفت آبادان و استقلال این پتانسیل را داشت که مخاطبانش در کنار لذتی که از فن فوتبال می‌برند، بیننده‌ها را از آن‌چه که از رنگ و نور و صدا و موسیقی فریادهای هماهنگ آبادانی سیراب کند اما این خواسته‌ای است که نه دیروز، که سالهاست بی‌پاسخ است. بیایید به این فکر کنیم که در یک شرایط مطلوب ازاین بازی چه می‌دیدیم بازی احتمالاً در ورزشگاهی برگزار می‌شد که‌شکیل و آراسته، به ورزشگاه شبیه‌تر بود؛ با صندلی‌هایی که دورتادور چمن را احاطه کرده‌اند و تماشاچی نمایش، چندان فاصله‌ای با بازیگرش ندارد که احساس غریبه‌گی کند.

او با احترام پول داده و بلیت نمایش را خریده، ساعتی، دقایقی پیش از بازی با احترام اما پرشور به ورزشگاه وارد شده، در سیل هواداران غرق شده و با شروع بازی تمام عشقی را که به تیمش داشته به شعر و رقص و شعار تبدیل کرده و به سوی تیمش می‌فرستد. دوربین‌های تلویزیونی، آن‌قدر به روز هستند که بیننده را به زحمت تشخیص توپ نیاندازند و چمن در زمستان مطبوع آبادان آن‌قدر سبز است که سفیدی توپ در آن پیدا باشد. گزارشگر آن‌قدر خلاقیت دارد که بازی را برای «همه» گزارش کند و نه فقط همشهری‌ها. کارگردان تلویزیونی آن‌قدر باهوش است که جذابیت رنگ و رقص و موسیقی را بفهمد و چیزی زیبا را از آن‌چه که در جریان است، برگزیند و به مخاطب تلویزیونی ارائه کند. چرا نه؟ و چرا این‌ها را هرگز نداشته‌ایم؟ پرسش ساده، اما همچنان بی‌پاسخ است.

وقتی از فقر در فوتبال حرف می‌زنیم، از چنین چیز‌هایی می‌گوییم. ساده‌ترین و بدیهی‌ترین‌شان، یکی همین که دوست داریم تصاویر و نماهایی جذاب از فوتبالی ببینیم که دوستش داریم. جا دارد مدیران صداوسیما را - حالا که احتمالاً از بهانه‌هایی مثل امکانات خواهند گفت - به آتلیه‌هایی ارجاع دهیم که تصاویر عروسی مردم را در حدواندازه استانداردهای جهانی ارائه می‌دهند و ادعایی هم ندارند. این شغل آنهاست و بابت آن پول می‌گیرند. جا دارد که بپرسیم مگر تربیت چنین متخصصان و تأمین چنین تجهیزاتی برای سازمانی مثل صداوسیما چه‌قدر هزینه‌بر و وقت‌گیر است که سال‌هاست انجام نشده.

البته که این حکایت مختص صداوسیما نیست؛ مدیریت دولتی در ایران، هرگز به سراغ نوآوری و خلاقیت نمی‌رود. اگر غیر از این بود، دست‌کم در میان این همه مدیر پرمدعای فوتبال هم یکی پیدا می‌شد و با استخدام یک گروه تبلیغاتی به قیمت گوشه‌ای از پول‌های یامفتی که از همه‌جای باشگاه‌هایمان نشت می‌کند، سر و شکلی به برند باشگاهش می‌داد تا امروز در جستجوی یک نشان ماندگار و یک باشگاه «برند»، به چیزی بیشتر از هیچ برسیم. چیزی که فقر را از یادمان ببرد و فوتبال را، با زیبایی‌هایش در ذهن‌مان ثبت کند؛ فوتبالی که ستاره‌های هفده‌ساله‌اش با ماشین‌های صدملیونی تصادف می‌کنند اما سازمان‌ متولی پخش‌اش سالهاست از خرید چهار دوربین اچ‌دی عاجز است.

 

همشهری ورزشی

۲۲ ۷  
آی اسپورت
2018-01-31 12:11:00
نظر دهید

۷ نظر
م
چهارشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۹۶، ۱۲:۴۷
و از همه بدتر استفاده از‌دروندهای بی کیفیت ۳۰۰ ۴۰۰ تومنی برای تصاویر هواییه... بابا نمیخوایم شما کاری کنی ما توپ گرد فوتبال رو مربع نبینیم کافیه... مرسی اه
حمید
چهارشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۹۶، ۱۳:۲۲
و از همه حال به هم زن تر (بخصوص در تصاویری که از ورزشگاه اهواز پخش میشه) اصرار کارگردان محترم دربه نمایش کشیدن ابهت و بزرگی ورزشگاه و تعداد زیاد تماشاگران حاضر در ورزشگاه اون شهر(با نمایش تصاویر هوایی)، پیشرفت و زیبایی شهر با نمایش دادن ساختمان های بی قواره و بلند مرتبه خارج ورزشگاه و نمایش کوه های اطراف شهر برای نمایش گوشه ای از زیبایی های طبیعی شهرشون هست. گاهی به نظر میاد کارگردانهای محترم کلا به بازی کار ندارند و فقط منتظرن برای چند ثانیه بازی متوقف بشه تا در فرصت طلایی و بی نظیر پخش سراسری که فقط سالی 2 بار نصیبشون میشه تا میتونن به مدیران، مردم و تیم مورد علاقه شون ادای دین کنن و تا میتونن به همه بفهمونن که شهر اونها زیباترین و استادیومشون قشنگترین و تماشاگرانشون پرشورترین تماشاگران ایرانن وبرتر از بقیه شهرهان!!!
هیییی
کی درست میشه این مملکت؟ کی؟
پیر شدیم بخدا ...
۹ ۱
I'm alive
چهارشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۹۶، ۱۹:۲۸
وقتی مولا بجای رسیدن به دینش تو کارای شخصی و عمومی من و تو اصولی ک ازش تخصص نداره دخالت کنه هیچ وقت درست نمیشه....
۴
اشکان
چهارشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۹۶، ۱۳:۲۷
در بعضی شهر های ایران انگار زمان ایستاده
وقتی کارنامه و امتحان ها رو از بچه محصل ها میگیرن
دیگه چه توقعی داریم از اون مسئول که با پایان سال یه گزارش کامل و کارنامه کامل از کارهایی که کرده ارائه بده
۴
حمید
چهارشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۹۶، ۱۵:۱۴
همین چند وقت پیش توی بخش کارشناسی داوری نود مسعود مرادی به عادل گفت که چون کیفیت تصاویر پایینه نمی تونم خوب تشخیص بدم و بعدش از عادل خواست که کیفیت تصاویر رو بالاتر ببرن. عادل هم برای این که آب پاکی رو بریزه رو دست مرادی با قاطعیت جواب داد که تا 50 سال آینده همینه. دو تا مساله به ذهنم میرسه از این مطلب. اول اینکه عادل واقعا دلش با ما فوتبالیاس یا نه؟ دوم این که اگه معضل حق پخش هم حل بشه و تلویزیون حاضر بشه حق فوتبال رو بده تازه اونوقت با این مشکل روبرو میشیم که تا 50 سال آینده باید همین تصاویر مزخرف رو ببینیم. در نتیجه بهتره که مسئولین فدارسیون برن حتی اگه شده با نصف قیمت با یکی از شبکه های بین المللی قرارداد ببندن و کلا بی خیال صدا و سیمایی بشن که معلوم نیست پول میده و یا نه و بعدشم قطعا تا 50 سال آینده با همین کیفیت برامون پخش می کنه. صدا و سیما هم اگه خواست بره از همون شبکه ها بازی ها رو بخره.
۸ ۱
مهدی
پنجشنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۶، ۰۰:۱۰
واقعا فکر می کنید نهادهای امنیتی کشور اجازه عقد قرارداد با شبکه های غیر ایرانی را صادر می کند؟! ورزش و هنر در ایران دو بخش بسیار باهمیت و امنیتی هستند و باید مستقیم و غیر مستقیم در اختیار بخش دولتی و نهادهای امنیتی باشند. پس صحبت شما دوست عزیز رویایی بیش نیست.
jabi
چهارشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۹۶، ۱۷:۱۴
اینها نمیخوان مردم در رفاه باشن. راز حکومت کردن آخوندا چیزی جز فقر و بدبختی و تنگنا نیست. مردم و با بدترین شرایط راضی نگه میدارن. میترسن از روزی که مردم به رفاه و شادی و سرخوشی برسن و نونشون و آجر کنن. وقتی ملت ما همچین مدیرانی و میپرستن چه انتظاری داری از اینکه پیشرفت کنیم؟
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر