فهرست
مروری بر اولین فصل رونالدو در یوونتوس
مروری بر اولین فصل رونالدو در یوونتوس

مروری بر اولین فصل رونالدو در یوونتوس

آی‌اسپورت – کریستیانو رونالدو عنوان ارزشمندترین بازیکن فصل سری آ (MVP) را به خودش اختصاص داد. این عنوان که برای اولین بار، کنار عناوین دیگری چون بهترین دروازه‌بان، مدافع، هافبک و مهاجم، اهدا می‌شد، بخشی از بازسازی دوباره برند سری آ بود و همزمان شدنش با ورود ابرستاره پرتغالی به فوتبال ایتالیا چیزی بیشتر از صرفا یک اتفاق به نظر می‌رسید.

جایزه MVP اهمیت رونالدو برای سری آ را نشان داد و عشق و علاقه این محیط جدید به او را به اثبات رساند. این جایزه برعکس جشن بزرگ کالچو که به شکل سنتی زمستان‌ها و با رای بازیکنان برگزار می‌شود، با استفاده از آمار اپتا، STATS و Netco Sports تایین شد و نامی جز رونالدو را در صدر فهرست خودش ندید.

انتخاب رونالدو به عنوان ارزشمندترین بازیکن سری آ اما بحث و مخالفت چندانی در فوتبال ایتالیا به همراه نداشت. او از منظرهای زیادی واقعا ارزشمندترین بازیکن این لیگ است: گرانقیمت‌ترین خرید و پر درآمدترین بازیکن تاریخ سری آ، و البته با کیفیت‌ترین مهره حاضر در لیگ. اما از منظر نمایش درون زمین آیا رونالدو لایق چنین عنوانی بود؟

یوونتوس این هفته فصل را در ماراسی به پایان خواهد برد، مقابل سمپدوریایی که رونالدوی خودش (رونالدو ویرا، هافبک تیم ملی زیر ۲۱ ساله‌های انگلیس) را دارد و همچنین فابیو کوالیارلا را در ترکیب تیمش می‌بیند، بازیکنی که به عنوان بهترین مهاجم فصل انتخاب شده.

فقط هواداران سمپ نیستند که باور دارند کوالیارلا لایق برگزیده شدن به عنوان ارزشمندترین بازیکن فصل بوده. کوالیارلا این فصل به رکورد ۱۱ بازی پیاپی گلزنی در لیگ که پیش از این گابریل باتیستوتا آن را به ثبت رسانده بود رسید و همچنین با ضربه پشت پای روی هوایش مقابل ناپولی یکی از زیباترین گل‌های فصل را به جا گذاشت. اگر اتفاق عجیب و غریبی در هفته پایانی رخ ندهد کوالیارلا عنوان کاپوکانونیره (آقای گل سری آ) را هم از آن خودش خواهد کرد، کهنه‌سواری که اگر یک گل برابر یوونتوس بزند به رکورد بیشترین گل زده در یک فصلِ لیگ در تاریخ سمپدوریا هم خواهد رسید (۲۷). در واقع در تاریخ سری آ هیچ بازیکنی در این سن به اندازه کوالیارلا گل نزده. حتی اگر گل‌هایی که از روی ضربات پنالتی به دست آمده را هم کنار بگذاریم، باز هم آمار کوالیارلا از رونالدو بالاتر خواهد بود.

وقتی رونالدو کارش را در ایتالیا شروع کرد انتظار می‌رفت او در همین سال اول رکورد بیشترین گل برای یوونتوس در یک فصل لیگ (۳۲) و بیشترین تعداد گل برای آقای گل لیگ (۳۶) را جابجا کند. رونالدو به هیچکدام از این دو مرز اما نرسید تا رکورد گونزالو هیگوایین، بازیکنی که بابت آمدن رونالدو عملا از یوونتوس بیرون شد، همچنان در آخرین فصل حضورش در ناپولی، دست‌ نخورده باقی بماند.

البته در دفاع از رونالدو باید به این نکته اشاره کرد که آخرین قهرمان سری آ که آقای گل لیگ  را هم در اختیار داشت به اینتر و زلاتان ابراهیموویچ، ۱۰ سال پیش برمی‌گردد. بازیکنان یوونتوس در تمام این هشت سال فتح پیاپی اسکودتو بار گلزنی را بین خودشان تقسیم کرده‌اند تا به لحاظ فیزیکی برای هر سه رقابتی که در آن حاضرند آماده بمانند. با این حال باز هم اندکی عجیب است وقتی می‌بینیم رونالدو در جدول بهترین گلزنان پایین‌تر از کوالیارلای 36 ساله، کریژتوف پیانتک تازه وارد به لیگ و دووان زاپاتا قرار گرفته.

این نکته را هم باید در نظر گرفت که رونالدو اولین فصلش را در کشوری جدید پشت سر گذاشت، آن هم بعد از جام جهانی و تابستانی کوتاه برای استراحت و تطبیق یافتن با محیط جدیدش. رونالدو نیاز به شناختن هم‌تیمی‌هایش و طرح‌ها و برنامه‌های تاکتیکی مربی‌اش داشت. مکس الگری این فصل سیستم‌ها و ترکیب‌های زیادی را امتحان کرد، تا کنار بردن بیشترین بهره از رونالدو، تعادل تیمش را هم به هم نزند.

بیش از پنج ساعت طول کشید تا رونالدو اولین گلش را با پیراهن بیانکونری بزند، اما بعد از این دوران او در ادامه نیم فصل اول بدل به بهترین گلزن لیگ شد. در دور گروهی چمپیونز لیگ اما نمایش‌های رونالدو پایین‌تر از سطح انتظار بود. او در اولین تجربه اروپایی‌اش با یوونتوس مقابل والنسیا اخراج شد. رونالدو البته پاس تک گل بازی رفت مقابل منچستر یونایتد را هم به پائولو دیبالا داد و در بازی برگشت هم زیباترین گل خودش برای بیانکونری را وارد دروازه تیم ژوزه مورینیو کرد، اما این بازی در استادیوم آلیانتس با شکست غیرمنتظره شاگردان الگری به پایان رسید. اگر رونالدو تلاش نمی‌کرد گل دیبالا برابر یانگ بویز را هم به نام خودش ثبت کند، یووه در این بازی هم شکست نمی‌خورد و حداقل به یک تساوی می‌رسید. این صحنه نمادی کلی‌تر از رابطه رونالدو و دیبالا بود. انگار ورود رونالدو باعث تنگ شدن جای دیبالا و توقف پیش‌رفتش شده بود.

نیمه دوم فصل اما شرایطی برعکس داشت. رونالدو در لیگ تنها هفت گل دیگر زد (در مقایسه با ۱۴ گلی که در نیم فصل اول زده بود)، اما در چمپیونز لیگ کاری که باید را برای یوونتوس انجام داد. هت تریک او در بازی برگشت مقابل اتلتیکو مادرید بازگشت بزرگ بیانکونری و صعود آن‌ها به مرحله یک چهارم نهایی را رقم زد. رونالدو در این مرحله هم در دو بازی رفت و برگشت دروازه آژاکس را باز کرد، اما در نهایت رویایی قهرمانی چمپیونز لیگ یک بار دیگر برای تورینی‌ها بر باد رفت.

رونالدو در لیگ هم یوونتوس را برابر آتالانتا نجات داد و تکلیف دربی تورین را مشخص کرد. او تیر نهایی به میلان را هم در سوپرکوپا، در عربستان شلیک کرد. اما دست آخر ورود رونالدو به یوونتوس با ناموفق‌ترین فصل الگری در باشگاه به پایان رسید. یوونتوس نه تنها راهی به فینال چمپیونز لیگ پیدا نکرد (افتخاری که الگری در چهار سال دو بار بهش رسیده بود)، بلکه برای اولین بار در دوران الگری دوگانه داخلی را هم با شکست سنگین برابر آتالانتا در کوپا ایتالیا از دست داد. برای همین بود که مائوریتزیو کورزتی در لا رپوبلیکا چنین جمع‌بندی کرد که اگر نمایش و نتایج تیم با رونالدو بهتر که نشده هیچ، بدتر هم شده، پس این پروژه شکست خورده.

یوونتوس مسلما رونالدو را برای فتح هشتمین اسکودتوی پیاپی نخریده بود. رونالدو برای پایان دادن به طلسم بیش از دو دهه‌ای بیانکونری در چمپیونز لیگ راهی تورین شده بود، ماموریتی که در انجام آن شکست خورد. حداقل تا امروز.

۲    
آی اسپورت
2019-05-25 10:29:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر