فهرست
«فوتبال» سپری برای پوشش «ناکارآمدی‌ها»
«فوتبال» سپری برای پوشش «ناکارآمدی‌ها»

«فوتبال» سپری برای پوشش «ناکارآمدی‌ها»

آی اسپورت - با شروع بحران ناشی از «کوئید ۱۹» و آغاز دورانِ قرنطینه؛ اقتصاد در تمام نقاط دنیا دچار ضربه سنگینی شد. برخی اقتصادها در آستانه فروپاشی قرار گرفتند و برخی به زانو درآمدند. در همان زمان «مت هنکاک» وزیر بهداشت انگلیس برای فرار از هجمه‌های پیرامون ناکارآمدی دولت در خصوص کنترل ویروس و حمایت از کسب‌وکارها، درباره بازیکنان فوتبال صحبت کرد و گفت: «بازیکنان لیگ برتر انگلیس اولین کاری که می‌توانند برای مردم و کمک به آنها بکنند، این ا‌ست که رقم دستمزدهای خود را کاهش دهند و نقش اجتماعی خود را در قبال مردم ایفا کنند.»

این اما آخرین کاری نبود که بازیکنان برای کمک به جامعه انجام دادند؛ وقتی پا به ماه ژوئن گذاشتیم بازیکنان حاضر در لیگ برتر انگلیس مبالغ قابل توجهی برای کارگران سازمان بهداشت ملی انگلیس جمع‌آوری کردند. کار به حدی قابل توجه بود که اعضا مختلف کابینه دولت از «مارکوس رشفورد» ۲۲ ساله برای غذا دادن به کودکان فقیر انگلیسی در تابستان تقدیر نمود. «بوریس جانسون» که مدت‌ها ناکارآمدی دولتش در دوران کرونا مورد نقد قرار گرفته بود با علم به ضعف دولتش حتی در انجام کاری مشابه با ستاره جوان باشگاه منچستریونایتد، در مقابل خبرنگاران ایستاد و گفت: «فکر می‌کنم ما در روند صحیحی قرار گرفته‌ایم. من به مارکوس رشفورد برای اقدامش تبریک می‌گویم. باید این کار توسط سایر فوتبالیست‌ها نیز تکرار شود!»

«گوین ویلیامسون» وزیر آموزش و پرورش انگلیس هم به نوبه خود درباره اقدام رشفورد لب به سخن گشود: «مارکوس نمادی صحیح و جامع از بریتانیا و حس مردم‌دوستانه ما است. مارکوس برای تمام کودکانی که به او به چشمه‌ای از الهام می‌نگرند، یک الگو است.» اما نکته اصلی اینجاست که متاسفانه برای گوین، مت و حتی بوریس، یک الگو نبوده چرا که هیچ یک از آنها نه دست در جیب خود کرده و به یاری مردم شتافته‌اند و نه حتی درخواستی برای کسر حقوق‌شان به مجلس ارائه کرده‌اند. آنها دستور می‌‎دهند که مردم چه کنند اما خودشان هیچ اعتقادی به انجام این توصیه‌ها به صورت شخصی ندارند.

فصل جدید لیگ برتر انگلیس حالا یک بار دیگر از راه رسیده و احتمالا چند هفته دیگر وزیران این کشور از بازیکنان فوتبال باز هم همانند یک سپر دفاعی برای مخفی کردن ناکارآمدی‌های خود استفاده خواهند کرد. در این مدت ما زمان زیادی را صرف شنیدنِ اینکه «این بیماری چگونه فوتبال را تحت تاثیر گذاشته» کرده‌ایم. همگی ما تک‌به‌تک به تمامی زوایای آن پی برده‌ایم؛ نه اکنون بلکه از ماه مارس تا حالا. ما به حدی درگیر این ویروس و حواشی آن شده‌ایم که می‌توانیم به راحتی در خصوص آن ساعت‌ها به سخن‌رانی بپردازیم؛ حتی در قالب یک کارشناس. حالا همه ما می‌دانیم که دورنمای کلی فصل آینده چه خواهد بود. با تمام وجود به این حقیقت واقف هستیم که دورنمای زیبای فوتبال با حضور تماشاچیان فعلاً از دست رفته اما سوال اینجاست که چه چیزی درباره این موضوع ما را نگران کرده است؟

زمانی که فرزندِ میانی‌ام به دنیا آمد، چند روز پس از تولد نیازمند یک عمل جراحی شد و باید مدتی طولانی برای تداوم درمان در بیمارستان می‌ماند. طبق عادت ابتدا با خدای خود قول و قراری گذاشتم؛ خدایی که شاید در برخی از روزها از آن غافل باشم اما فراموشش نمی‌کنم. شما در آن زمان درست به این می‌اندیشید که آیا فرزندتان تاوان ناسپاسی‌های شما در درگاه خدا را می‌پردازد؟ درست همان لحظه به نقطه‌ای می‌رسید که می‌فهمید هر آنچه در خصوص موضوعات مختلف فکر می‌کردید بی‌اهمیت بوده. هر آنچه در خصوصش وسواس داشته‌اید اموری ناچیز بوده‌اند.

سپری کردنِ چند هفته در چنین شرایطی شما را به اینجا می‌رساند که با خود می‌گویید: «خدای من؛ چرا من زندگی‌ام را اینگونه بیهوده سپری کرده‌ام؟ چرا تا این اندازه در خصوص مسائل بی‌ارزش نگران بوده‌ام؟ واقعاً چرا متن را رها کرده و به حاشیه چسبیده‌ام؟» بعد از آن دقیقاً می‌دانید باید به چه چیزی توجه کنید و زندگی خود را بر پایه چه چیزهایی بسازید. آن وقت می‌فهمید که دیگر عصبانی شدن‌تان از رفتار یک گارسون رستوران کاملاً بی‌معنی بوده. از اینکه به خاطر یک کارت قرمزِ داور به بازیکن محبوب‌تان عصبانی شده و یا حتی دشنامی به لب رانده‌اید، احساس پوچی می‌کنید. اعتراف می‌کنم که همه ما دل‌تنگ همین چیزها هستیم و برای تجربه مجدد تک‌تک‌شان لحظه‌شماری می‌کنیم اما دیگر خوب می‌دانیم که تمامی‌شان در اولویت ما قرار ندارند. باید از این حواشی لذت برد نه اینکه در آنها غرق شد. به همین دلیل نیز من در آغاز فصل جدید لیگ برتر انگلیس، تنها به لذت بردن از شروع رقابت‌ها می‌اندیشم. جایی که بتواند لحظه‌ای از نگرانی‌های واقعی من را فراری دهد نه اینکه به آنها بیافزاید. نگرانی‌های واقعی همچون عملکردِ ضعیف دولت در خصوص مهار کرونا. این چیزی‌ست که اکنون باید باعث عصبانیت ما شود نه بیرون زدنِ یک توپ توسط بازیکنِ خودی از روی خط دروازه رقیب.

چیزی که همه ما در این دورانِ به آن نیازی مبرم داریم، مجالی‌ست برای فرار از نگرانی‌ها و لحظه‌ای خندیدن و شاد شدن. چه چیزی بهتر از فوتبال برای دستیابی به این هدف؟ اتفاقاً از «هری مگوایر» به خاطر آنچه در یونان انجام داد متشکر هستم چرا که با این کار به من اجازه داد تا با دوستانم بحثی پیرامون فوتبال داشته باشم و در خصوص آنچه بر سر او و خواهرش در یونان آمده ساعتی گفتگو کنم: «فکر می‌کنید که خلافکار آلبانیایی که به خواهرش توهین کرد را پیدا می‌کنند؟»

به همین جهت می‌گویم که نگران برگزاری مسابقات بدون حضور تماشاچی نباشید و به آن دامن نزنید. این مسئله را به دغدغه اصلی ذهن‌تان تبدیل نکنید. خبر را بخوانید، با هدف لذت بردن از شروع فوتبال کمی در خصوصش حرف بزنید و بعد با تمام وجود به تماشای بازی‌ها بنشینید و از همه ثانیه‌های آن غرق در شادی و هیجان شوید. این چیزی‌ست که ما به آن نیاز داریم. همچون بازی با پلی‌استیشن.

این سبک نگرش به ما کمک می‌کند تا سوال‌های اساسی را از افراد مسئول بپرسیم و آنها را بازخواست کنیم. باید بپرسیم که چرا تاکنون ده‌ها هزار نفر جان خود را از دست داده‌اند. چرا اقتصاد تا به این اندازه در خطر افتاده؟ چرا کودکان ما در مدارس فراموش شده‌اند؟ چرا بعد از دریافت بودجه‌های میلیاردی جهت بهبود شرایط سلامت و بهداشتی، مردم شاهد بهبود شرایط نیستند؟ اجازه ندهید مسئولان حاشیه را به اصل تبدیل کنند. نگذارید آنها فوتبال را سپری کنند برای محافظت از خود و ناکارآمدی‌هایشان. آنها باید پاسخ دهند؛ به تک‌تک سوالاتِ اساسی ما، به تمام دغدغه‌ها و نگرانی‌های پایه‌ای ما.

 

سازندگی / ترجمه: نوید صراف 

۱    
آی اسپورت
2020-09-23 14:30:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر