فهرست
آمادگی برای دوران بدون رونالدو و مسی
آمادگی برای دوران بدون رونالدو و مسی

آمادگی برای دوران بدون رونالدو و مسی

۱-باید خودمان را آماده کنیم. برای دوران بدون نابغه. برای دوران افول معجزه‌گرهای فوتبال. رونالدو ۳۳ ساله است و مسی در آستانه ۳۱ سالگی. داستان طولانی و شگفت‌انگیز هم‌زیستی و رقابت این دو نابغه در آخرین فصول خود است. شاید بسیاری از تین ایجرها و یا جوانان فوتبال‌دوست، تناظر و تقارن این دو چهره بزرگ فوتبال را در بیش از یک‌دهه، طبیعی بدانند اما خبر ندارند که عصرهای یخبندان هم از راه خواهند رسید. دوران بدون مسی و رونالدو. بدون افسانه‌ی رقابت بین دو نابغه. این جوانان فوتبال‌دوست درکی ندارند از عصری که فوتبال بدون نابغه باشد. بدون الهام‌بخش. اما ما دیده‌ایم. بارها دیده‌ایم.

۲-در  نیمه دوم دهه ۷۰ دنیای فوتبال دستش از یک نسل بی‌نظیر از ستارگان فوتبال خالی شده بود. پله و کارلوس آلبرتو خداحافظی کرده بودند، در آلمان بکن بائر به دنبال هدف‌های دیگری بود، در هلند کرویف به اسپانیا رفته و فوتبال ملی را کنار گذاشته بود، دیگر خبری از گرد مولر و جورج بست هم نبود. پاییز از راه رسیده بود. نشانه‌هایش را در جام جهانی ۱۹۷۸ دیدیم. جام بدون نابغه. بهترین‌های جام «ماریو کمپس» بود و «رابی رنسن برینگ»! جامی آن‌قدر بدون ستاره که در ابتدای شروع تورنمنت خیلی‌ها دل به درخشش «کوبیلاس» پرویی و «دالگلیش» اسکاتلندی بسته بودند. اوضاع تا این حد خراب بود! در آن سال‌ها، «آلن سیمونسن» دانمارکی، اولگ بلوخین اکراینی، کوین کیگان انگلیسی بهترین بازیکنان جهان بودند و عجیب آنکه هر سه نفر در جام جهانی  ۱۹۷۸غایب بودند. بازیکنانی خوب و باهوش اما هیچ‌کدامشان در قواره نوابغ نبودند! همه این نام‌ها بازیکنانی بودند که شاید بشود برایشان جایی بین ۱۰۰ بازیکن برتر تاریخ فوتبال پیدا کرد .

۳- در ابندای دهه ۸۰ ، در عصر غیبت جادوگران، آلمان‌ها «کارل هاینس رومنیگه» را رو کردند و ایتالیایی‌ها «پائولو روسی» را. اما همه می‌دانستند که بین رومنیگه و مثلا گردمولر و یا گونتر نتزر، فاصله‌ای عظیم وجود دارد. بکن بائر که جای خود دارد! کمی جلوتر اوضاع کمی بهتر شد. میشل پلاتینی فرانسوی نشانه‌هایی از نبوغ را به نمایش گذاشت. نوعی از فوتبال که این ظرفیت را داشت که در دقایقی به نمایشی فرازمینی بدل شود. در پاس‌های کوتاه و بلند و ضربات آزادش و مهارتش در ضربات پشت پا. در آن برهوت، پلاتینی با همین مهارت‌های خاص خودش سه‌بار پیاپی مرد سال اروپا شد تا رکورد کرویف را به چالش بکشد اما خب همه می‌دانستند کرویف یک نابغه تکرارنشدنی بود و پلاتینی یک هافبک تکنیکی و باهوش. در سال‌های ۸۶ و ۸۷ توپ طلای اروپا نصیب «ایگور بلانوف» روس و «رود گولیت» هلندی شد تا همگان بدانند چه یخبندانی فوتبال اروپا را فرا گرفته است. اما صبر کنید:

در سال ۱۹۸۲ تله سانتانا تیمی را به جام جهانی آورد که این ظرفیت را داشت که ستارگانش به پانتئون بزرگان تاریخ فوتبال بپیوندند. بخصوص «سوکراتس» و «زیکو» و «ادر». اما ناکامی در مرحله یک‌چهارم نهایی موجب شد تا این ستارگان دوست‌داشتنی در گرد وخاک پائولو روسی و دوستانش محو شوند و به آنچه سزاوارش بودند نرسند.

۴-در نیمه دهه ؛۸۰ جوجه اردک زشت آرژانتینی‌ها دوباره به یادمان آورد که وقتی از نابغه حرف می‌زنیم از چه حرف می‌زنیم. او در دو جام جهانی پیاپی، آرژانتین را به فینال برد و برای تصاحب تخت بهترین بازیکن تاریخ، پله و کرویف را به چالش کشید. اگر پلاتینی و رومنیگه و کیگان و لادروپ را جادوگر می‌خوانید، صفت‌تان برای توصیف «مارادونا» چیست؟

۵- در همین سال‌ها، «مارکو فان باستن» هلندی و «لوتار ماتئوس» آلمانی حاضر بودند و استاندارد حضور بزرگان را ارتقا بخشیدند. اما از اوایل دهه نود این بهار زودگذر فوتبال به پایان خود رسید. و بازیکنانی مثل باجو، استویچکوف، کانتونا، ماتیاس سامر، کلینزمن، ژرژ وه آ و پائولو مالدینی برای عنوان بهترین بازیکن جهان با هم رقابت می‌کردند. بازیکنانی که شاید بتوان بین ۵۰ بازیکن برتر تاریخ برایشان جایی پیدا کرد. آن‌هم به سختی. آن‌هم برای بعضی‌هایشان!

۶-در اواخر دهه ۹۰، رونالدوی برزیلی ظهور کرد. یک نابغه واقعی. اصل. بدون نیاز به بازارگرمی و مبالغه. از آن بازیکنانی که نبوغشان در ورای دودوتا چهارتاهای تاکتیکی قرار می‌گرفت. جهان فوتبال دوباره گرم شد. یک نابغه در میان ما. رونالدو، برزیل را به فینال  ۱۹۹۸ رساند و به کمک ریوالدو و رونالدینیو جام جهانی ۲۰۰۲ را فتح کرد و بعدش آرام آرام رو به افول رفت. آسیب دید و کیک خامه‌ای خورد و چاق و چاق‌تر شد. و در این میان اوون و و فیگو و شوچنکو و ندود یک دوره کوتاه یخبندان را برای فوتبال بدون جادوگر، کمی قابل تحمل ساختند. تا اینکه عصر طلایی فوتبال جهان از راه رسید. دوران شکوه زیدان و رونالدینیو و وصل شدنشان به ماجرای زلاتان و ژاوی و اینی‌یستا و بالاخره طولانی‌ترین و شگفت‌انگیزترین دوئل تاریخ فوتبال: مسی – رونالدینیو .

۷- داستان زیدان فرانسوی از ۱۹۹۸ آغاز شده بود. خیلی دیر. در ۲۶ سالگی! از آن پس  با تداومی شگفت‌انگیز و حفظ کیفیت، زیدان همیشه ستاره بود. اما عجیب آنکه دقیقا آخرین بازی‌های حرفه‌ای‌اش، همه را متقاعد کرد که جایش میان ده بازیکن برتر تاریخ فوتبال است. دقیقا در ۳۴ سالگی! وقتی یک ۹۰ دقیقه اعجاب‌برانگیز را جلوی برزیل در یک‌چهارم نهایی ۲۰۰۶ و سپس مقابل ایتالیا در فینال همان جام برگزار کرد. در پایان آن دو بازی بود که زیدان از جایگاه یک بازیکن ممتاز در اندازه‌های پلاتینی و چارلتون، به شمایل یک نابغه فرو رفت. در همان سال‌ها، فرانک رایکارد با ۴-۳-۳ جادویی و جسورانه خود «رونالدینیو» را به مقام شاعر فوتبال ارتقا داد. یک مدعی جدی برای حضور در همان فهرست ده بازیکن برتر تاریخ. ده جادوگر. و بقیه داستان را همه می‌دانید. مهندسان اعجوبه بارسلونا یعنی ژاوی ـ اینی‌یستا و عاقبت یک‌دهه رقابت قهرآمیز و سخت میان کریستیانو رونالدو و مسی. دو نابغه اصیل.  یک موهبت آسمانی برای یک نسل از فوتبالدوستان جوان.

 و خب این داستان رو به پایان است.

۸-در فهرست ۱۰۰ بازیکن برتر تاریخ فوتبال که ماه پیش توسط «فورفورتو» منتشر شده، مسی در جایگاه دومین بازیکن برتر تاریخ قرار گرفته و کریستیانو رونالدو در جایگاه پنجم. زیدان و رونالدو نازاریو هم در میان ده بازیکن برتر تاریخ هستند. در کنار پله و بکن بائر و کرویف و دی استفانو و پوشکاش و البته مارادونا. در این فهرست، ژاوی و اینی‌یستا و بوفون در میان ۵۰ بازیکن برتر تاریخ قرار دارند و زلاتان و نیمار در میان صد بازیکن برتر تاریخ . در جایگاه ۸۸ و ۹۴٫  می‌توانید تصور کنید که با خداحافظی تدریجی مسی و رونالدو چگونه حجم عظیمی از جاذبه دنیای فوتبال کاسته خواهد شد. دنیای بدون نابغه. چه کسانی قرار است جانشین این‌دو جادوگر باشند؟ بگذارید برایتان کاندیداها را مرور کنم: نیمار، امباپه، ایسکو، دیبالا، پوگبا و شاید هم آسنسیو. هرچقدر هم خوشبینانه نگاه می‌کنم این ۶ نفر در بهترین حالت هم شانسی برای حضور در پانتئون بزرگان ندارند. در میان ده نفر؟ هرگز ؟ ۲۰ نفر؟ نه. ۳۰ نفر؟ بعید می‌دانم. شاید ۱۰ سال دیگر دیبالا و نیمار جایی میان ۵۰ بازیکن برتر تاریخ داشته باشند.

برای ظهور جادوگران جدید باید انتظار کشید.

فرهنگستان فوتبال

۱۶ ۴  
آی اسپورت
2017-09-23 20:26:00
نظر دهید
۴ نظر
امیرحسین
شنبه ۱ مهر ۱۳۹۶، ۲۲:۳۶
ایسکو و آسنسیو و امباپه و برخی جوون های ژرمن جای این دو اعجوبه رو پر میکنن
اندره سیلوا و سوسو و سولانکه و رشفورد هم میتونن اگه بیشتر تلاش کنن
۱
ياسر
شنبه ۱ مهر ۱۳۹۶، ۲۲:۴۸
چقدر خوب مينويسيد؛ سايه تون مستدام باد شما محرران جوان اين سرزمين
۲
سعید بافق
شنبه ۱ مهر ۱۳۹۶، ۲۳:۰۲
دیبالا هم می‌تونه جزو ۱۰ تا بشه
مشروح 86
دوشنبه ۳ مهر ۱۳۹۶، ۰۹:۱۲
در همین عصر مسی و رونالدو هم این همه بازیکن خوب داشتیم مثل بوفون، ژاوی، زلاتان، اینیستا، هازارد، ایسکو و ... که به نظرم حقشون توپ طلا هم بوده!
۲
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر