فهرست
سوالاتی کلیدی برای فینال: نقش نیمکت‌ها
سوالاتی کلیدی برای فینال: نقش نیمکت‌ها

سوالاتی کلیدی برای فینال: نقش نیمکت‌ها

آی‌اسپورت – فینال امشب یکی از جذاب‌ترین جدال‌های تاکتیکی سال‌های اخیر را به همراه دارد، جایی که لیورپول و یورگن کلوپ با فوتبال سریع، پرفشار، و مبتنی بر پرس و ضد-پرس‌اش مقابل رئال مادرید و زین‌الدین زیدان با فوتبال مبتنی بر مالکیت توپ و درخشش لحظه‌ای ستاره‌هایش قرار می‌گیرد. تمام این نشانه وعده‌ی فینالی جذاب را می‌دهد.

سوال اولی که باید برای پیش‌بینی نتیجه و جریان بازی بهش پاسخ بدهیم سیستمی است که زیدان برای تیمش انتخاب می‌کند. یکی از نکات شگفت‌انگیزِ این رئال تعداد بازی‌های فراوانی بوده که به نظر می‌رسیده از نظر تاکتیکی مقابل حریف شکست خورده‌اند، اما نبوغ ستاره‌هایشان در لحظات کلیدی در نهایت نتیجه را به سود آن‌ها به پایان برده.

در فینال امشب اما رئال مقابل تیمی قرار می‌گیرد که خالی از چنین ستاره‌های سرنوشت‌سازی نیست، و بنابراین زیدان باید تاکتیک‌هایش را درست طراحی کند. لیورپول در این بازی با همان 3-3-4 خودش به زمین خواهد رفت و جواب زیاد به این سیستم می‌تواند یکی از این دو گزینه باشد.

گزینه اول استفاده از سیستم محبوب زیدان در بازی‌های چمپیونز لیگ، یعنی 2-4-4 دایمند است، سیستمی که در آن ایسکو به عنوان راس لوزیِ خط میانی جلوتر از تونی کروس، لوکا مودریچ و کازمیرو در پست شماره 10 بازی می‌کند. این سیستم قطعا برتری عددی را در مرکز زمین به رئال می‌دهد، اما خطر کم عرض شدن تیم را هم به همراه دارد، وضعیتی که برای بال‌های سریع لیورپول شرایطی ایدئال برای ضد حمله زدن پدید می‌آورد.

گزینه بعدی روی آوردن به سیستم 3-3-4 است، سیستمی که در آن یا کریم بنزما می‌تواند در مرکز خط حمله‌اش، جلوتر از کریستیانو رونالدو و گرت بیل قرار بگیرد، یا رونالدو می‌تواند این نقش را بازی کند و لوکاس وازکز و مارکو آسنسیو برای کمک بیشتر به خط میانی و فول‌بک‌هایشان به عنوان دو بال به زمین بروند. در هر صورت هدف رئال با این آرایش حمله به دفاع‌های کناری لیورپول خواهد بود، مدافعین جوانی که فصلی عالی را پشت سر گذاشته‌اند، اما با خطر ایزوله شدن مقابل نیروهای تهاجمی باتجربه‌ی رئال روبرو هستند.

جدا از هر ترکیبی که زیدان برای تیمش برگزیند، فلسفه‌ی فوتبال کلوپ بر مبنای بالا بردن فشار روی حریف در مقاطع ابتدایی بازی است. لیورپول سخت‌ترین بازی‌اش در راه رسیدن به فینال را عملا در همان نیم ساعت اول بازی رفت مقابل منچستر سیتی، با سه گلی که زد برد. اما این فشار و انرژی بالا در ابتدای بازی‌های بزرگ می‌تواند در مقطع پایانی به تیم کلوپ ضربه بزند. شاگردان کلوپ در نیمه نهایی، در بازی رفت در حالیکه با پنج گل از رم پیش بودند در 10 دقیقه آخر دو گل خوردند تا حریفشان به بازی برگشت امیدوار شود، بازی‌ای که در آن هم در 10 دقیقه پایانی دو بار دروازه‌شان باز شد.

پیروزی 3-4 مقابل منچستر سیتی در لیگ هم از الگویی مشابه پیروی می‌کرد. لیورپول در دقیقه 9 نیمه اول و دقایق 14، 16 و 23 نیمه دوم گل زد و در 5 دقیقه مانده به پایان نیمه اول، و در دقایق 84 و 90 در نیمه دوم گل خورد. اگر لیورپول در دقایق ابتدایی فینال امشب گل بزند رئال مجبور می‌شود با ریسک بیشتر و محافظه‌کاری کمتر در خط دفاعی بازی کند و این بهترین فرصت را به بهترین تیم ضدحمله‌ایِ اروپا می‌دهد تا اختلاف را بالا و بالاتر ببرد. اما اگر لیورپول در مقطع فشار اولیه‌شان موفق به باز کردن مدافع عنوان قهرمانی نشوند، با توجه به انرژی‌ای که مصرف کرده‌اند، کار برایشان در ادامه بازی سخت خواهد شد.

بدین ترتیب هر چه بازی به مقطع پایانی خودش نزدیک می‌شود و انرژی 11 نفر اصلی هر تیم افت می‌کند، نقش نیمکت و بازیکنان ذخیره بدل به عاملی کلیدی برای رقم زدن سرنوشت نهایی می‌شود. اینجاست که تفاوتی بارز بین دو تیم دیده می‌شود. لیورپول این فصل با مصدومیت‌های زیادی روبرو بوده، جوئل ماتیپ، جو گومز و مهمتر از همه الکس اوکسلید-چیمبرلین همه بیرون هستند و ناتانیال کلاین و امره جان و آدام لالانا هم هنوز به آمادگی کامل نرسیده‌اند. حتی شرایط فیزیکی جیمز میلنر هم با شک و تردیدی زیادی روبروست. به همین دلیل است که لیورپول باید از برتری ابتدای بازی‌اش استفاده کند و بیش از یک گل بزند.

در نقطه‌ی مقابل اما زیدان از هر کدام از ترکیب‌های مذکور از ابتدا استفاده کند، سه‌تا از بیل، بنزما، ایسکو، لوکاس و آسنسیو را به علاوه‌ متئو کواچیچ را روی نیمکت خواهد داشت. این گزینه‌ها برای کلوپ به هیچ وجه کیفیتی قابل مقایسه با ذخیره‌های رئال ندارند و بازیکنانی هستند چون دنی اینگز، دومینیک سولانکی و آلبرتو مورنو.

فراموش نکنیم در فینالِ 2014 هم این مارسلو، ایسکو و آلوارو موراتا بودند که به عنوان بازیکن ذخیره وارد زمین شدند و فشار را روی اتلتیکو مادرید تا حدی بالا بردند که با از دست رفتن یک لحظه تمرکز روی یک ضربه‌ی کرنر رویای دیگو سیمئونه و تیمش بدل به کابوسی تلخ شد. در فینال سال قبل هم آسنسیو و بیل در نیمه دوم به زمین رفتند و کار یوونتوس را تمام کردند. بنابراین اگر کار به دقایق پایانی بازی بکشد، این عمق اسکواد بالای مادریدی‌ها است که می‌تواند برگ برنده‌شان برای فتح سومین چمپیونز لیگ پیاپی باشد.

۴    
آی اسپورت
2018-05-26 13:17:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر