فهرست
ابتلای فوتبال ایران به سرطان
ابتلای فوتبال ایران به سرطان

ابتلای فوتبال ایران به سرطان

آی اسپورت – ارزانی خودتان، این فوتبال ارزانی خودتان؛ این فوتبال پر از خشم، کینه و نفرت ارزانی خودتان، این فوتبال سراسر درگیری و جنجال که سایه‌اش مانند بختک روی مسائل فنی و زیبایی‌ها و روح واقعی مستطیل سبز افتاده و خروار‌ خروار زشتی منتشر می‌کند ارزانی خودتان.

یک بازی تا پایان فصل؟ چه بهتر!

با انجام بازی دو تیم پرسپولیس و داماش گیلانیان، فصل فوتبالی ایران به اتمام می‌رسد و چه بهتر! در فصلی که تعداد بازی‌های فنی و بی‌دردسرش به انگشتان یک دست هم نرسید؛ تعداد مسابقاتی که حاشیه و درگیری و خون و خونریزی داشت از شمارش در رفت، چه بهتر که به پایان آن رسیدیم تا از تماشایش چندوقتی معاف شویم و خیال‌مان راحت باشد. قرار نیست چشمی بینایی‌اش را از دست بدهد؛ خودروی خبرنگاری به آتش کشیده شود و بازیکنی گردن بازیکن دیگر را تا مرز خفه‌شدن فشار دهد، البته اینقدر خشونت‌های فوتبالی تنوع پیدا کرده که با تعطیلی مسابقات، بازهم به سبک‌های مختلف شاهدش باشیم.

از نقش‌جهان تا فوتبال بانوان و جام رمضان!

بازی دو تیم سپاهان و پرسپولیس بعد از حواشی عجیب و جنجال‌های باورنکردنی‌اش تمام شد؛ دیداری که می‌توانست پر از اتفاقات فوتبالی تماشایی باشد، اما شد مانور فحش‌های رکیک بازیکنان به خانواده‌های یکدیگر، دعواهای خونین تماشاگران در بیرون و داخل ورزشگاه و مصاحبه‌های بی‌پایه و اساس و رنج‌آور مدیران، مربیان و بازیکنان. قطعا سپاهان و پرسپولیس در جریان زشت این فصل تنها نبودند. دومین بازی مرحله نیمه‌نهایی هم تنها مسابقه حاشیه‌دار این فصل نبود. این رشته سر درازی داشت که از ابتدای فصل استارت خورد، به فوتبال بانوان کشیده شد و در مسابقات جام رمضان هم ادامه پیدا کرد.

بوی خون و نفرت می‌آید همی

درگیری و حاشیه؛ عضو جدانشدنی ورزش، خاصه فوتبال به حساب می‌آید و در همه جای دنیا تا حدی شاهد آن هستیم و در کشور خودمان هم از این دست ماجراها کم نداشتیم ولی میزان این مشکلات و ناهنجاری‌ها در این فصل دوچندان شد. خون و نفرت، پس‌زمینه اکثر رقابت‌های لیگ هجدهم بود. بازیکنان در داخل زمین بارها با هم درگیری پیدا کردند و مصاحبه‌های تندی را انجام دادند. در بازی برگشت لیگ بود که سیاوش یزدانی تهدید کرد پرسپولیسی‌ها به اصفهان نیایند. چند روز قبل آن مدیر کانون هواداران پرسپولیس در صفحه مجازی خود طرفداران سپاهان را تلویحا تهدید کرد تا به استادیوم ‌آزادی نیایند. پیش‌تر در یک ورزشگاه شاهد شعارهای جدایی‌طلبانه بودیم. چند ویدیو از کتک‌خوردن یک هوادار محاصره‌شده توسط هواداران تیم رقیب در فضای مجازی منتشر شد. حتی این درگیری‌ها و بداخلاقی‌ها به فوتبال بانوان هم سرایت کرد؛ بازیکنان دو تیم تا می‌شد همدیگر را کتک زدند. در همین اثنا مدیران و سرمربیان تیم‌ها هم از انجام دادن مصاحبه‌های جنجالی علیه یکدیگر مضایقه نکردند. تهمت زده شد. یک دروازه‌بان با یک معاون در یک زمین تمرین دست‌به‌یقه شد. در یک شهر، باران سنگ به راه افتاد؛ چندین سر شکست و بینایی چند انسان از بین رفت. کارشناسان و به‌اصطلاح عاقله‌مردها و پیشکسوتان هم در این بی‌اخلاقی‌ها نسبت به نسل‌های بعد از خود کم‌نیاوردند. آنها در جام رمضان به هم رحم نکردند. در مسابقاتی که جنبه تشریفاتی و دوستانه داشت، شاهد زد و خورد بودیم. حرف‌های زشت و ناپسندی که با صدای بلند در تمام کشور شنیده شد.

چه شد به اینجا رسیدیم؟

واقعا چه اتفاقی افتاد که به اینجا رسیدیم؟ چرا هر روز بیشتر در باتلاق فرو می‌رویم؟ اینها اثرات فضای مجازی و کانال‌های هواداری است که نفرت را در میان همه پراکنده یا خشمی فروخورده است که به جان فوتبالی‌ها افتاده و مانند زالو خون می‌مکد و تا آخرین قطره قصد مکیدن دارد؟ چطور می‌شود هوادار به سمت داور یورش می‌برد و بازیکن از خجالت نیروی انتظامی درمی‌آید؟ پس این پیشوند فرهنگی باشگاه‌ها برای چیست؟ این همه حرکت فرهنگی و بودجه‌های کلانی که سر همین موضوع خرج می‌شود، چرا هیچ خروجی‌ای ندارد؟ به چه علت فحاشی‌ها در ورزشگاه‌ها چندبرابر شده و هنوز صندلی‌ها به‌جای نشستن، وسیله‌ای پرتابی می‌شود؟ مگر آسفالت برای بهبود وضعیت راه‌ها و آسان‌تر شدن عبور و مرور نبود؟ پس چرا حالا به یک آلت قتاله تبدیل شده است؟

سرطان را جدی بگیرید

تا آغاز فصل جدید حدود دو ماه فرصت باقی است. تاریخ نشان داده با انجام بازی بدون تماشاگر و 3 میلیون تومان و 10 میلیون تومان و محرومیت‌های یکی دو جلسه‌ای که درنهایت تعلیقی هم خواهند شد، دردی دوا نمی‌شود و چه‌بسا اوضاع بدتر خواهد شد. باید جدی‌تر وارد گود شد. باید جلوی مصاحبه‌های تنش‌زا را گرفت. هرکس در هر جایگاهی نباید هر حرفی را بدون سند و مدرک بزند، چراکه عواقب دارد. لیدرها سال‌هاست به اصلی‌ترین دلیل بی‌نظمی در استادیوم‌های ورزشی تبدیل شده‌اند و همه به این مساله واقفند اما نه‌تنها هیچ برخوردی با آنها صورت نمی‌گیرد بلکه روزبه‌روز قدرتمندتر می‌شوند و پای خود را از گلیم‌شان درازتر می‌کنند. گاها شاهد آن هستیم که تعدادی از این لیدرها با انجام حرکات ریاکارانه پوششی می‌گذارند بر رفتارهای ناپسند خود و البته دیده می‌شوند در جاهایی که نباید ولی آب از آب تکان نمی‌خورد. اعتراضات به داوری‌ها به اوج خود رسیده است. در این فضا داوران 5 ستاره هم قالب تهی می‌کنند و سوت اشتباه می‌زنند؛ چه برسد به این نسل داوران ما که از لحاظ کیفی اوضاع‌شان چندان روبه‌راه نیست. فدراسیون فوتبال، کمیته اخلاق، کمیته انضباطی و سازمان لیگ باید پای کار بیایند و به جای رسیدگی به مسائل غیرضروری، شروع به از بین بردن سلول‌های سرطانی‌ای بکنند که درحال فتح کردن تمام بدنه فوتبال هستند. فوتبال در ایران به یک بیمار سرطانی تبدیل شده است؛ بیماری که باید از همین حالا شیمی‌درمانی‌اش را آغاز کنیم تا امیدی به بازگشتش داشته باشیم وگرنه به‌زودی شاهد یک فاجعه بزرگ خواهیم بود که نتیجه‌اش می‌شود خواندن فاتحه بر سر عزیز از دست ‌رفته؛ فوتبال!

 

فرهیختگان 

۶ ۲  
آی اسپورت
2019-06-01 11:35:00
نظر دهید

۲ نظر
حامد
شنبه ۱۱ خرداد ۱۳۹۸، ۱۲:۳۴
خطر از زمانی آغاز شد که هواداران پرسپولیس در آزادی شعارهای نژادپرستی به سبک تشویق ایسلندی آغاز شد که سکوت رسانه ها را به دنبال داشت و به دنبال آن هر هفته این عمل توسط پرسپولیسی ها ادامه داشت.
۵ ۱
...
شنبه ۱۱ خرداد ۱۳۹۸، ۱۴:۰۱
خطر واقعی وقتی بود که پرچم ایران رو اتیش زدن و شعار خلیج عربی دادن و اتفاقی نیفتاد.
۹
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر