فهرست
گزارش: برندگان و بازندگان 2016 در فرمول یک
گزارش: برندگان و بازندگان 2016 در فرمول یک

گزارش: برندگان و بازندگان 2016 در فرمول یک

آی اسپورت- فصل ۲۰۱۶ رقابت های فرمول یک را می توان متفاوت از فصل ها دانست. اتفاقاتی نظیر برخورد دو راننده هم تیمی پیشتاز رقابت ها، جابجایی رانندگان در طی فصل، ظهور چهره های جوان، درگیری های لفظی رانندگان تا کشیده شدن جدال قهرمانی به مسابقه آخر و در نهایت خداحافظی دراماتیک نیکو روزبرگ پس از کسب قهرمانی، همه و همه در این فصل اتفاق افتاد. با ما همراه باشید تا برای آخرین بار برندگان و بازندگان این فصل را مرور کنیم.

برندگان

نیکو روزبرگ: فردی را شایسته‌تر از نیکو روزبرگ برای شروع سراغ دارید؟ کسی که ابتدای فصل مقتدرانه عمل کرد، با افزایش فشارها به خوبی ایستادگی کرد و در آخر نیز به عنوان قهرمان جهان از ورزش خداحافظی کرد. برخلاف موفقیت‌های که در این فصل و در کل دوران حرفه‌ای‌اش کسب کرده است هستند کسانی که در لیاقت او در رسیدن به این قهرمانی تردید دارند؛ کسانی که به دنبال کم کردن ارزش‌های این موفقیت‌اند. برای آن‌ها آمار بهترین پاسخ است: روزبرگ در حالی فرمول یک را ترک می‌کند که در تعیین خط برای ۲۷ مسابقه متوالی در ردیف اول قرار گرفته است؛ رکوردی که کل این فصل را دربر می‌گیرد (او در اتریش از جایگاه ششم استارت زد اما پنج رده پنالتی دریافت کرده‌بود). این ثبات نباید بی ارزش جلوه کند. آخرین رانندگانی که آماری مشابه داشته‌اند عبارتند از دیموند هیل در سال ۱۹۹۶، آلن پروست در سال ۱۹۹۳ و آیرتون سنا در ۱۹۸۹.چنین نباید فراموش شود که نیکو بیش‌تر از لوئیس همیلتون یا هر راننده دیگری در بین سه نفر، شش نفر و ده نفر برتر قرار گرفت و هنگامی‌ که همیلتون سرنوشت قهرمانی را در دست گرفت به خوبی مبارزه کرد تا بار دیگر کنترل را در دست گیرد. قطعاً نیکو در پنج سال اخیر همواره عمکرد خود را بهتر کرده است؛ روندی صعودی که نهایتاً به کسب ارزشمندترین جام نقره‌ای در دنیای موتور اسپرت ختم شد. واکنش‌ها به کناره‌گیری او بوده‌. واکنش‌ها هرچه که باشد جای خالی او و روحیه رقابتی‌اش در فصل ۲۰۱۷ به شدت خالی خواهد‌بود.

روزبرگ و همیلتون: از رقابت در کارتینگ تا مبارزه برای قهرمانی جهان، روزبرگ و همیلتون حالا بیش از هر دو راننده دیگری در تاریخ فرمول یک با هم به سکو رفته‌اند. ادامه نیافتن این سکوهای مشترک در فصل ۲۰۱۷ تاسف‌بار است اما رقابت آن‌ها در بین برترین رقابت‌های تاریخ باقی خواهد ماند.

رکوردها: در 2016 شاهد ثبت رکودهای جدیدی بودیم. بسیاری از آن‌ها متعلق به مکس ورشتپن هست؛ از اولین راننده هلندی فاتح یک گرندپری تا جوان‌ترین راننده برنده.
لوئیس همیلتون دیگر راننده برجسته در رکوردها بود؛ او این فصل با پشت سر گداشتن آلن پروست و افزایش تعداد بردهایش به عدد ۵۳، بعد از مایکل شوماخر با ۹۱ برد در رده دوم لیست دارندگان بیشترین پیروزی قرار گرفت. لوئیس هم چنین بعد از شوماخر و پروست سومین راننده‌ای شد که به صدمین سکو رسیده‌است و پیروزی‌اش در برزیل رکوردی فوق العاده برای او به همراه داشت؛ برنده شدن در ۲۴ پیست مختلف. نام جنسن باتن به عنوان سومین راننده‌ای که در تاریخ ۳۰۰ مسابقه را استارت زده است ثبت گشت. اضافه بر این‌ها شاهد رکوردی از نوعی دیگر نیز بودیم؛ در دو رویداد مختلف تمام خودروها از خط پایان عبور کردند. اتفاقی که پیش از این تنها پنج بار رخ داده بود. شاهدی بر ظرفیت‌های تیم‌های حال حاضر.

هاس: بهترین اولین حضور در فرمول یک برای یک تیم در قرن بیست و یکم. مشخصاً مشکلات اجنتاب ناپذیر نیز کم نبوده‌است اما کسب ۲۹ امتیاز و رده هشتم سازندگان، موفقیتی درخشان برای تیم تازه وارد آمریکایی محسوب می‌شود.

دنیل ریکاردو: برای دومین بار در سه فصل اخیر قاتل خندان استرالیایی، دنیل ریکاردو، خود را در حد یکی از بهترینان فصل نشان داد. یک پیروزی، هشت سکو و کسب رتبه سوم در رده‌بندی پایانی رانندگان، عملکردی عالی به حساب می‌آید اما شاید جذاب‌ترین آن‌ها ایستادگی در برابر مکس ورشتپن باشد؛ کسی که در این فصل بسیاری از توجه‌ها را به خود جلب کرد. اما این دنیل بود که با ثبات تر نشان داد تا نهایتاً بالاتر از مکس جوان قرار گیرد. با خداحافظی روزبرگ، احتمالاً در فصل آینده ردبول جالب‌ترین ترکیب راننده‌ها را خواهد داشت و قطعاً دنیل آماده درخشش می‌باشد.

آلونسو و فرصت طبی: پتانسیل این فصل مکلارن در حدی نبود که فرناندو آلونسو را همواره در محدوده کسب امتیاز قرار دهد و همین نکته است که عملکرد این فصل آلونسو را پررنگ می‌کند. او نه تنها از فرصت‌های به دست آمده بهترین استفاده را می‌برد بلکه گاهاً خود خلق فرصت می‌کرد؛ با توجه به اتفاقات دور اول مسابقات و نبوغ خاص خودش. او دو بار در این فصل ده رده در دور نخست کسب کرد که منجر به امتیازآوری‌اش در پایان مسابقه شد. قرار گرفتن در جایگاه دهم در انتهای فصل، بالاتر از هم‌تیمی ‌سابقش فیلیپه ماسا نیز قابل‌توجه است. ضمن آنکه جنسن باتن با کسب کم‌تر از نصف امتیازهای او نهایتاً پانزدهم شد.
فرناندو آلونسو

رقابت قهرمانی جهان: از برخورد دراماتیک آن‌ها در اسپانیا و اتریش تا دوئل پایانی‌شان در ابوظبی. روزبرگ و همیلتون این فصل رقابتی جانانه را به نمایش گذاشتند و عمکردشان در لحظاتی نفس‌گیر در این فصل به اعتبار هر دوی آن‌ها و نیز اعتبار رقابت‌ها افزود.

انعطاف دنیل کویات: جابجایی از ردبول به تورو روسو به سختی دنیل کویات را تحت تاثیر قرار داد اما سنگاپور برای او شروعی دوباره بود. به گفته خودش او بار دیگر اشتیاق مسابقه دادن را پیدا کرد و پس از آن در پنج تعیین خط نهایی فصل در مجموع بهتر از هم‌تیمی‌اش کارلوس ساینز ظاهر شد. از همه مهم تر او صندلی‌اش برای فصل بعد را حفظ کرد. اکنون با رسیدن تعطیلات دنیل نیاز دارد تا با استراحت و کسب آرامش کافی، خود را برای سال ۲۰۱۷ آماده کند.

فورس ایندیا: فورس ایندیا بیشترین بودجه را در بین تیم‌های فرمول یک ندارد اما آن‌ها بالاتر از تمام انتظارات معقولی که از آن‌ها می‌رود ظاهر شده اند. کسب رده چهارم سازندگان پاداشی مناسب به تمام تلاش‌های پشت صحنه آن‌ها می‌باشد.

استافل وندورن: اولین حضور برنامه‌ریزی نشده او در بحرین با کسب امتیاز همراه بود. با رسیدن به صندلی مکلارن برای فصل ۲۰۱۷ شرایط برای او رویایی‌تر نیز شد. اما این تمام دست آوردهای او نیست؛ او فصل بعد هم‌تیمی‌ یکی از بزرگان فرمول یک خواهد بود؛ فرناندو آلونسو. و چه چیزی بهتر از این…

مراسم سکو: این روزها هیچ میزبان، راننده یا هر فرد معروف دیگری روی سکو در امان نیستند مخصوصاً هنگامی‌که دنیل ریکاردو آن اطراف دیده شود. شوماخر پرش‌های خاص خود را داشت و فتل نمایش انگشت اشاره‌اش. حالا ریکاردو نیز حرکت مختص به خود را دارد؛ نوشیدن از کفش!

پیرلی: نه تنها لاستیک‌های جدید آلترا سافت پیرلی در این فصل اثرگذار بود بلکه قوانین اصلاح‌شده لاستیک‌ها نیز عاملی مهم در سرنوشت مسابقات بود؛ حق انتخاب لاستیک‌های بیشتر، در نتیجه استراتژی‌های متنوع تر و نهایتاً رقابت‌های جذاب‌تر. مثال مناسب، آخرین مسابقه در ابوظبی است؛ جایی که ردبول برای مکس ورشتپن استراتژی یک توقف را انتخاب کرد و این فراری را وادار به اتخاذ استراتژی متفاوت برای سباستین فتل کرد. تصمیماتی که رقابت نفس‌گیر دورهای پایانی را به همراه داشت.

عوامل پیت استاپ ویلیامز: تقریباً به همان اندازه که مرسدس در پیست مقتدر عمل می‌کرد، ویلیامز عملکردی مشابه در پیت استاپ داشت. آن‌ها در ۱۴ مسابقه از ۲۱ مسابقه سریع‌ترین پیت استاپ را انجام دادند و برجسته‌ترین آن‌ها رکورد ۲ ثانیه‌ای در آلمان و ۱٫۹۲ ثانیه‌ای در باکو بود که با رکورد غیررسمی ‌ردبول به عنوان سریع‌ترین تعویض لاستیک در فرمول یک برابری می‌کرد.

ماکزیمم سرعت: امسال والتری بوتاس در مستقیمی ‌پیست مکزیک به سرعت ۳۷۲٫۵ کیلومتر در ساعت رسید. برای درک بهتر این سرعت بد نیست بدانید در آن سرعت بوتاس می‌تواند ۱۰۰ متر را در کم تر از یک ثانیه و طول یک استخر المپیک را در  یک پلک‌زدن طی کند.

ورشتپن و سبقت‌هایش: مکس ورشتپن بیشتر از هر راننده دیگری در فصل ۲۰۱۶ سبقت گرفت و بعضی از آن‌ها مانند دو سبقتش از بیرون پیچ در انگلستان و برزیل از نیکو روزبرگ می‌توانند بهترین سبقت‌های سال باشند. زمان‌هایی بود که مکس حدود را جدی نگرفت و بیش از اندازه ریسک کرد. اما در مقابل در موارد دیگر با خونسردی و شجاعت سبقت‌هایی گرفت که تنها می‌توان تماشا و تحسین کرد. نمایش او در برزیل ارزش باره‌ها دیده شدن را دارد…

فیلیپه ماسا و خداحافظی احساسی‌اش: پس از ۲۵۰ گرندپری فیلیپه ماسا به کار خود در فرمول یک پایان داد. کم‌تر هواداری را می‌توان یافت که با دیدن فیلیپه هنگام عبور از پیت لین در برزیل احساساتی نشده باشد.

اکون و استفاده از لحظه‌ها: استبان اکون فصل ۲۰۱۶ را در حاشیه آغاز کرد و با امضای قرارداد با فورس ایندیا برای فصل ۲۰۱۷ به پایان رساند؛ پیشرفتی درخور‌ توجه. برزیل و دور اولش در مالزی درخشان‌ترین عملکردهای او بودند. با توجه به آن که او در سال ۲۰۱۴ در رقابت‌های اروپایی F3 بر مکس ورشتپن پیروز شده است، آینده برای او می‌تواند بسیار درخشان باشد.


بازندگان

دنیل کویات: احیای آخر به کنار، این فصل فصلی است که دنیل کویات باید سریع‌تر فراموش کند. پس از آن که در اولین سال هم تیمی ‌بودنش با دنیل ریکاردو در فصل ۲۰۱۵، فصل را بالاتر از او به پایان رساند، کویات این فرصت را داشت تا در این فصل به راننده اول تیم تبدیل شود. اما او در استرالیا در Q1 حذف شد، در بحرین در Q2 و بعد از مسابقه روسیه چهار بر هیچ از هم تیمی‌اش در جدال مستقیم تعیین خط عقب بود. نباید فراموش شود که او در چین سکو کسب کرد. علی رغم انتقاد سباستین فتل. انتقادی که بعد از دو بار برخورد آن‌ها در دور اول مسابقه خانگی کویات – روسیه – افزایش هم یافت. ردبول به سرعت واکنش نشان داد و مکس ورشتپن را بر روی صندلی او نشاند. تصمیمی‌که دنیل را از فرم انداخت. انعطلاف او پس از این تصمیم باید تحسین شود. به خصوص آن که او تنها ۲۲ سال دارد. سال بعد می‌تواند سالی تاثیرگذار در آینده حرفه‌ای او باشد.

روش جدید زمانگیری: تجربه کردن چیز بدی نیست و همین طور درک اشتباهات و اصلاح آن‌ها. و شاید بهتر باشد از این منظر به سیستم زمانگیری حذفی، که در ابتدای فصل مورد استفاده قرار گرفت، نگاه کنیم.

بازگشت رنو: با توجه به تصاحب دیرهنگام رنو بر تیم فرمول یک لوتوس، نمی توان تماماً آن ها را مقصر نتایج این فصل دانست. با این حال کسب تنها هشت امتیاز و قرار گرفتن در رده نهم تیمی، نتیجه ای نیست که خودروساز فرانسوی در بازگشتش به فرمول یک مدنظر داشت. امسال آن ها با در اختیار داشتن تمام زمستان فرصت کافی برای تست های لازم را در اختیار دارند و با ترکیب جدید رانندگان – جولین پالمر و نیکو هالکنبرگ – می توانند به فصل بعد امیدوارتر باشند.

تلاش منور برای امتیازآوری: با تک امتیازی که پاسکال ورلاین در اتریش برای منور کسب کرد، امیدها در گاراژ منور برای قرارگرفتن در رده دهم تیمی افزایش یافت اما با نهم شدن فیلیپه نصر در مسابقه دشوار برزیل، رویای آن ها از دست رفت و در نهایت رقابت پایین جدول با سائوبر شدند.

بخت لوئیس همیلتون: با توجه به عملکردی که لوئیس در این فصل از خود به نمایش گذاشت نمی توان او را یک بازنده نامید. جدا از نتایج، او روحیه ای فوق العاده در رقابت با روزبرگ از خود نشان داد و همواره به رقابت ادامه داد مخصوصاً در اواخر فصل. شاید قهرمان نشدن راننده ای که ده برد در طول فصل کسب کرده است را بتوان بدشانسی نامید.

استبان گوتیرز: هاس در اولین فصل حضورش در فرمول یک موفق به کسب ۲۹ امتیاز شد و نکته جالب اینجاست که تمام این امتیازات توسط رومن گروژان به دست آمده‌است. می‌توان گفت شانس هم با استبان گوتیرز یار نبوده است. او در پنج مسابقه در رده یازدهم و یک قدمی ‌امتیازآوری مسابقه را به پایان رساند. علاوه بر این در مسابقاتی که هر دو از خط پایان عبور کرده‌اند هشت هفت از رومان گروژان پیش است. اما مشخصاً راننده فرانسوی فرصت‌طلب‌تر بوده است. در نتیجه گروژان صندلی خود را حفظ کرد و گوتیرز برای فصل بعد بدون صندلی ماند.

فتل و ورشتپن: گویا این دو عادت کرده‌اند که در پیست یکدیگر را پیدا کنند اما این تقابل همیشه به خوبی پیش نرفته‌. سباستین فتل تنها راننده ای نبود که رانندگی مکس ورشتپن را زیر سوال برد. هم تیمی ‌او کیمی ‌رایکونن نیز در مجارستان و بلژیک نسبت به رانندگی راننده جوان هلندی انتقادی داشت اما هیچ‌کدام به صراحت و عصبانیت نظرات فتل نبوده‌. پس از برخورد در پیچ اول اسپا تنش‌ها بالا گرفت. سپس نوبت مالزی بود که مکس، فتل را احمق بخواند. و اوج ماجرا در مکزیک رخ داد؛ مکالمه رادیویی تند و تیز سباستین فتل ضد مکس ورشتپن و مسئولین برگزاری مسابقات. که با عذرخواهی سریع او همراه بود. جدال‌های بعدی آن‌ها در برزیل و ابوظبی سرسختانه اما در نهایت احترام بود. رقابتی که می‌تواند برای فصل بعد الگوی این دو باشد.

فراری: بعد از وعده ۲۰۱۵ و کسب سه پیروزی در آن فصل، فراری با رویای به چالش کشیدنِ واقعی مرسدس فصل ۲۰۱۶ را شروع کرد. اما آن‌ها برای دومین بار در سه سال گذشته فصل را بدون پیروزی پشت سر گذاشتند در حالی که در دو دهه متوالی قبل از این حداقل یک پیروزی در فصل کسب می‌کردند.

فرمول یک ایران

۲    
آی اسپورت
2016-12-27 18:18:00
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر