فهرست
مواظب باشید چیزی را نبینید که نباید ببینید!
مواظب باشید چیزی را نبینید که نباید ببینید!

مواظب باشید چیزی را نبینید که نباید ببینید!

آی اسپورت - ولادیمیر پوتین دسامبر 2010، با لبخندی روی لب، گام‌هایی از روی خوشی و متن سخنرانی در جیب، به زوریخ رسید. تنها ساعاتی قبل از آن، روسیه برای اولین بار به عنوان میزبان جام‌جهانی نام‌اش از پاکت خارج شده بود. رئیس‌جمهور روسیه، با چشمانی آکنده از غرور و سرمستی مقابل دوربین‌ها قرار گرفت و  با زبانی که به ندرت با آن سخن می‌گوید (انگلیسی) گفت: «از صمیم قلبم از همه شما تشکر می‌کنم.»

پوتین لب به تمجید از ارزش‌های فوتبال و مزیت‌هایش در دنیا گشود. او از داستان لنینگارد (سنت‌پترزبورگ امروزی) در طول جنگ‌جهانی دوم سخن گفت؛ زمانی که نازی‌ها محاصره شهر را تنگ‌تر کردند، زمانی که باران بمب می‌بارید و غذا و سوخت تمام شده بود اما «فوتبال» ادامه داشت. پوتین قول مراسمی راحت و امن در سال 2018 را به جهان داد. با همان زبان انگلیسی مانند پیشخدمتی که لیست تهیه می‌کرد ادامه داد: «ما چندین ایده داریم؛ ورود بدون ویزا به کشور، سفر رایگان بین شهری و در کنار اینها شما فرصت شناسایی کشور روسیه را دارید، کشوری خاص با تاریخ و فرهنگی غنی. به نظر این ایده‌ها اصلاً بد نیستند.»

این روسیه بود که با رویی گشاده به استقبال مردم رفت؛ ابر قدرتی جهانی، در مقابل بزرگان فوتبال جهان ایستاد و از آنها درخواست کرد که روسیه را دوست داشته باشند. این همان حقه دلبرانه روس‌ها بود که باعث شد جلوتر از اسپانیا، پرتغال، بلژیک و کمپین دیوید بکهام، دیوید کامرون و شاهزاده ویلیام برای میزبانی انگلیس؛ میزبان به روسیه برسد، البته که رشوه و فساد در فیفا نیز در این امر بی‌تاثیر نبود! روس‌ها اعلام کردند که می‌خواهند آغوش‌شان را به سوی جهان باز کنند و برای تحقق این امر از همگان درخواست کمک کردند.

اما جمعه هفته گذشته، صفحه رسمی جام‌جهانی در وب‌سایت « یوتیوب»، پیام خوشامدگویی متفاوتی از شخص پوتین را منتشر کرد. پوتین، با دوام‌ترین رهبر روسیه پس از استالین، حالا پس از 8 سال جایگاه‌اش مستحکم‌تر شده است. کلمات به مانند هشت سال پیش بود؛ «فوتبال»، «انگیزه»، «روسیه» و «افتخاری بزرگ». حالا پوتین اما جدی و بدون لبخند بود، آنهم با پس زمینه کاخ کرملین. جدا از احوالپرسی سرسری در انتهای پیام، پوتین در تمام این ویدیو، نه به انگلیسی بلکه به زبان روسی سخن گفت. پیام کاملاً واضح بود: «حالا ما در قدرت هستیم.»

در یک نقطه‌ای ممکن است شما با نیت خیر گمان کنید که طی هشت سال گذشته چیزهایی دستخوش تغییر شده باشد؛ شاید تجاوز به کریمه، یا منهدم کردن هواپیمای مسافربری با 298 سرنشین، یا تلاش به قتل یکی از جاسوسان سابق خود در سالیسبری، یا دوپینگ سازمان‌یافته گسترده در میدان‌های بین‌المللی، دخالت در سیاست داخلی کشورهای مختلف، حتی مداخله در انتخابات کشورهای گوناگون، یا تحریم‌های شدید تحمیل شده توسط کشورهای غربی، اتهاماتی که البته روسیه همه را رد می‌کند اما اتهام به روس‌ها برای عدم تحقق ایده «آغوش باز»، کاملاً منصفانه به نظر می‌رسد.

و حالا ما اینجاییم؛ در شرف جام‌جهانی که در عصر اغراق همیشگی و برترین بودن بی‌نهایت‌ها، این جام‌جهانی به طرز غیر قابل باوری، بزرگ است. استعاره معروف «سیرک سیار» را می‌توان برای این جام به کار برد. جام جهانی مدت‌هاست فراتر از حد تصور درخشیده. برای میلیون‌ها هوادار این ورزش، جام‌جهانی نوعی از ستاره‌ای درخشان است، پدیده‌ای شگفت‌انگیز که برای چند هفته کوتاه، با نور و حرارت خواهد درخشید و ما را محو رنگ‌های خوش لعابش می‌کند و سپس به همان سرعتی که ظاهر شده بود، از آسمان محو خواهد شد.

برای مخالفانش اما، جام‌جهانی یک نوع جانور موذی، بزرگ و بیمار است. پر از تاول، حاوی انگل که طبق هر شرایطی رنگ‌اش را تغییر می‌دهد. یکی پس از دیگری رسوبات، خرابی‌ها و آوارهایش را بر جای می‌گذارد. هر کجا می‌رود، فرهنگ جدیدی می‌گیرد تا تغذیه شود و قبل از خروج، تا جایی که می‌تواند از میزبان استفاده می‌کند و سپس با به جا گذاشتن ضایعات و پسماندهایش، به راه خود ادامه می‌دهد.

ستاره‌ای درخشان یا جانوری موذی؟ شاید هم تلفیقی از هر دو.

بالا رفتن سرسختی روسیه برابر جامعه جهانی به ویژه غرب، در جام‌جهانی شرایط نظامی جالبی را فراهم می‌کند که از سوی نوابغ و دلسوزان فوتبال، به تلفیق ورزش و سیاست تعبیر می‌شود. جام‌جهانی تورنمنتی‌ست که کشورهای مختلف را گرد هم  می‌آورد، پلی میان ملتهاست، جشن اشتراکات است و اینبار در کشوری رخ می‌دهد که پارادوکس تمام این اتفاقات است! روسیه؛ کشوری که این پل‌ها را سوزانده و ملت‌ها را از هم بیشتر جدا کرده است.

نتیجه این شد که روسیه با رهبری پوتین، دیگر تحت مالکیت کسی یا کشوری قرار نمی‌گیرد و البته این تفکر که هیچ تحریمی نمی‌تواند آنها را زمین‌گیر کند، از نظرشان به هیچ عنوان متوهمانه نیست. حتی دیگر قرار نیست جام‌جهانی بهانه‌ای باشد برای گرم شدن روابط با آمریکا و در واقع میزبانی جام‌جهانی هیچ تاثیر مهمی روی وجهه روسیه نخواهد داشت. آندری کولشنیکوف در اینبار گفت: «این جام جهانی بسیار مسموم است.»

پس این جام هرچقدر دلربا و جذاب هم باشد، برای منافع و لذت بردن ما برگزار نمی‌شود و اکثر روس‌ها می‌دانند که شانس قهرمانی ندارند. بدون داشتن امید به قهرمانی خانگی، اهداف روسیه در این تورنمنت تغییر کرده؛ به رخ کشیدن «صلاحیت»، «حرفه‌ای‌گری»، «امکانات» و «مدیریت». در واقع رژیم پوتین می‌خواهد به مردم‌اش ثابت کند که حتی با تحریم‌های سخت، شرایط بد اقتصادی، افت قیمت نفت و تبلیغات منفی رسانه‌های خارجی علیه‌شان، آنها می‌توانند از یکی از بزرگترین تورنمنت‌های جهان به خوبی قدرت‌های غربی میزبانی کنند. ماه پیش، از پوتین درباره پیش‌بینی‌اش از قهرمان بازی‌ها پرسیده شد که او اینگونه پاسخ داد: «برگزارکنندگان»!

به منظور جلوگیری از مشکلات، روسیه به طرز چشم‌گیری از سیستمی مالی اداری‌اش استفاده کرد، سیستمی که اغلب با ناکارآمدی، بدقولی و هرج‌ومرج گسترده‌ای همراه بوده. نه ورزشگاهی جدید ساخته شد و نه حتی بودجه‌ای زیاد برای داشتن تدارکی خوب برای تورنمنت بزرگ جهانی در اختیار محلی‌ها قرار گرفت.

اما فراموش نکنید که هولوگانیسم و تصاویر دلخراشی که دو سال پیش و در جریان یورو 2016 در فرانسه توسط هواداران روسیه ثبت شد در کنار خشونت تاریخی فوتبالدوستان روسی، به هیچ عنوان تهدیدی برای جام‌جهانی به حساب نمی‌آیند چرا که تصمیم کاخ کرملین برای برخورد با جرایم فوتبالی توسط گارد امنیت ملی، باعث شد که بسیاری از مشکل‌سازان ماه‌ها پیش شناسایی شوند و در ورزشگاه‌ها جایی نداشته باشند. جالب‌تر اینکه در روسیه حتی آتش‌بازی در استادیوم، حرکتی تروریستی قلمداد می‌شود.

باید با این حقیقت کنار بیاییم که روسیه هر کاری که بخواهد را انجام می‌دهد. برای کسانی که به روسیه از خارج نگاه می‌کنند، روسیه کشوری نامطمئن به نظر می‌رسد، کشوری حتی خطرناک و سرشار از تهدید. اما در واقع روسیه مکانی‌ست که کلمات، هر معنایی که شما بخواهید دارند، جایی که یک تفکر غلطِ سورئال، می‌تواند بهترین باشد. طی دهه‌های آخر عمر شوروی، اکثر روس‌ها دیگر به کمونیسم اعتقادی نداشتند اما به گونه‌ای زندگی می‌کردند که گویی در کمونیسم غرق شده‌اند. روس‌ها حالا نیز می‌توانند جامعه‌ای از تمارض‌ها بسازند. پیتر پومرانتسف در کتاب‌اش درباره روسیه مدرن نوشته: «هیچ چیز آنگونه که به نظر می‌رسد نیست، هیچ چیز درست نیست و در همین حین، همه چیز ممکن است!»

آیا در جام‌جهانی شاهد نژادپرستی خواهیم بود؟ خشونت چه؟ سختگیری نسبت به اقلیت‌ها؟ هرج‌ومرج در حمل‌ونقل؟ اعتراض به قیمت‌ها؟ جو امنیتی شدید؟

مطمئناً همه موارد فوق را در روسیه شاهد خواهیم بود و قطعاً شاهد نخواهیم بود! در واقع همه چیز بستگی به دید شما دارد؛ به چیزی به بزرگی جام‌جهانی نگاه کنید، مدتی خیره شوید و بعد هر چه که می‌خواهید را می‌بینید.

در سفارت روسیه، خانومی کار می‌کرد که رفتارش فوق‌العاده بود؛ دوستانه، خوش مشرب و در کل بهترین شخص خارجی که تاکنون ملاقات کرده‌ام و البته مطمئن نیستم، شاید به او دستور داده‌اند که اینچنین با ورزشی‌نویسان در طول جام‌جهانی خوب باشد. درباره جام‌جهانی روسیه نیز همین مسئله وجود دارد؛ نمی‌توانید مطمئن شوید خدمتی که به شما می‌شود، واقعاً در آن سطح است یا فقط برای تطمیع‌تان اینچنین وانمود شده. آیا حقیقت به شما گفته می‌شود یا شما را در بازی پیچده‌ای با کلمات سردرگم کرده‌اند.

در روسیه، نژادپرستی، نژادپرستی نیست و انتخابات آزاد، آزاد نیست. می‌تواند رژیم در صبح دست ثروتمندان باشد و در عصر دموکرات‌ترین دولت بر سر کار! شب موقع شام یک نظام سلطنتی و هنگام خواب دیکتاتوری بر روسیه غالب باشد.

تمام موارد یاد شده لزوماً از ارزش تماشای رقابت‌های جام‌جهانی 2018 و جذابیت فوتبال کم نمی‌کند، قدم‌های رونالدو را کم اثر نمی‌کند، پاس های دبروین را کم ارزش نمی‌سازد. از پنج‌شنبه به بعد، برای بیشتر مشاهده‌کنندگان، سیاست متوقف شده و فوتبال آغاز می‌شود. روسیه میزبان جام‌جهانی‌ست و ما به تماشای آن خواهیم نشست. فقط سعی کنید زیاد از نزدیک نگاه نکنید، چون ممکن است چیزی را ببینید که نباید!

 

مترجم: نوید صراف

۳ ۳  
آی اسپورت
2018-06-15 16:12:00
نظر دهید

۳ نظر
علی
جمعه ۲۵ خرداد ۱۳۹۷، ۱۶:۲۳
بازم همون نگاه از بالای غربیها خیلی براشون سوزش اوره که یک کشوره دیگه هم بتونه جام جهانی روبرگزار منه یادشون رفته خودشون یک زمانی به حرم دزدی ‌غارتگری به استرالیا وامریکا تبعید میشدم
۴
محمدصلبر
جمعه ۲۵ خرداد ۱۳۹۷، ۱۶:۲۷
سلام.واقعا اظهاراتتون خنده دار وبدون مطالعه میباشد.همه چی رو سیاسی میکنید که صدالبته خوبه ولی مثلا جام جهانی تو انگلیس یا کشورهای هم پیمان امریکا وانگلیس بود اونجا سیاسی نبود.داداش خود باخته اید.سایت بیخودی دارید.
۴
بهراد
شنبه ۲۶ خرداد ۱۳۹۷، ۰۰:۵۹
خیلی بامزه س که دو کاربر کم سواد درباره شاید قدرترین فوتبال نویس دنیای مطبوعات ورزشی با این لحن بی ادبانه و مضحک کامنت میذارن؟جاناتان ویلسون بدون مطالعه س؟ برادر استعداد طنزپردازی ت رو چرا پای کامنت حروم میکنی؟
۱
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر