فهرست
هفت بلوهوریزونته، هفت لندن
هفت بلوهوریزونته، هفت لندن

هفت بلوهوریزونته، هفت لندن

آی‌اسپورت- ورزشگاه تازه‌تأسیس تاتنهام غرق در شرم و اندوهی بود که وایت‌هارت‌لین هیچ‌گاه تجربه نکرده‌ بود. احساسات ناگوار روی سکوهای سفید وصف‌پذیر نبودند. مائوریتسیو پوچتینو آرام‌تر از همیشه شاگردانش را به برخاستن مانند یک مرد تشویق می‌کرد. او برابر میکروفن‌ها سعی‌داشت از نیمه اول خوب تیمش بگوید؛ از بدهنگام‌بودن دقایق گل‌های خورده زنبق‌ها که تمرکزشان را به‌هم ریخت؛ ولی خارج از اتاق کنفرانس، هیچ‌کس زدن هفت گل در لندن را صرفاً یک اتفاق نمی‌دانست. 

بازی بزرگ سه‌شنبه‌شب قرار بود یکی از نزدیک‌ترین تقابل‌های هفته دوم لیگ قهرمانان باشد. تاتنهام با پشتوانه نایب‌قهرمانی تاریخی سال قبل پا به میدان گذاشته‌بود؛ و بایرن نیز برای سپردن شروع ضعیفش در فصل جدید به بار فراموشی. کارل هاینس رومنیگه افسانه‌ای از این نبرد به‌عنوان رویارویی دو مهاجم هدف برتر جهان یاد کرده ‌بود. مانوئل نویر و هوگو لوریس از زمان تقابل سهمگینی که در یک‌چهارم نهایی جام‌جهانی ۲۰۱۴ داشتند در باشگاه‌هایشان در اوج بودند. لوریس همچنان در تیم‌ملی فرانسه کاپیتان سه بازیکن اصلی بایرن، پاوارد، کومان و تولیسو بود. 

اما گویا این‌دست پیروزی‌های مقتدرانه در نبردهای بزرگ تخصص آلمانی‌هاست. نظم تیمی در زمین، دوری از اضطراب و غرور و تمرکز کامل به پیروزی سه ویژگی بارزی هستند که هرگاه یک تیم آلمانی از آن برخوردار بوده، دست به کار بزرگی زده ‌است. همین ترکیب بی‌نظیر پنج سال قبل مانشافت را با خردکردن قلب برزیل راهی ماراکانایی کرد که قرار بود آوردگاه انتقام سلسائو از فوتبال بابت شکست غمبار سال ۱۹۵۰ و تقدیم جام قهرمانی به اروگوئه باشد. 

نبرد آلمان- برزیل در نیمه‌نهایی که بسیاری آن را از دیدار نهایی رقابت‌ها نیز جذاب‌تر پیش‌بینی می‌کردند به‌طرز غیرمنتظره‌ای یکطرفه جریان ‌یافت. بازخوردها از برد حماسی هفت-یک برابر سلسائو، شخصیت حرفه‌ای پسران یوآخیم لوو را برگ برنده ژرمن‌ها قلمداد می‌کردند. متس هوملس، رهبر خط دفاعی مانشافت، رمز برد تاریخی تیمش را در این دانست که آلمان با احترام به رقیب قدم به زمین نهاد و از روی همین احترام، تمام توانش را برای ۹۰ دقیقه پیش‌رو به‌کار برد. گویا تنها یک حقیقت در زندگی ۱۱ سفیدپوش درون چارچوب سبز وجود داشت: نیمۀ اول دیدار. 

بایرن‌مونیخ که شناخته‌شده‌ترین نماد فوتبال باشگاهی آلمان در قاره سبز است، شب سه‌شنبه نظم تیمی و آمادگی روانی بالای آلمان ۲۰۱۴ را با خود به لندن برد. سرژ گنابری هرگاه اراده می‌کرد، از هر جای زمین، ضربه بغل‌پای خود را به تور دروازه لوریس می‌چسباند. یان فرتونگن و توبی آلدروایرلد برابر حملات مهاجمین باواریایی با نهایت سردرگمی ایستادگی کردند. اوج داستان را رابرت لواندوفسکی به‌نمایش گذاشت؛ سر همان گلی که پوچتینو بدهنگام بودن آن را توجیه مناسبی برای آشفتگی بازیکنانش در نیمه دوم خواند. او در شلوغی شدید محوطه هجده‌قدم صاحب توپ شد. پشت خط جریمه؛ و در حالی‌که پشتش به دروازه بود اما چرخش ناگهانی‌اش را توأم با ضربه دقیقی کرد که کنج دروازه خروس‌ها را در آغوش گرفت. گویی از دو چشم غیبی در پشت سرش کمک‌گرفته. 

نمایش بایرن کواچ بیش از این‌که ما را به این فکر بیندازد که بایرن امسال تا چه اندازه مدعی تصاحب جایزۀ بزرگ چمپیونزلیگ است، فوتبال را امیدوار به تماشای دوباره تیمی ساخت که آلمان رویایی ۲۰۱۴ را تداعی می‌کند. آن‌هم در حالی‌که حال آلمان یوآخیم لوو چندان مطلوب نیست و حذف از گروهی جام‌جهانی سال گذشته هنوز بر دوش فوتبال‌دوستان این کشور سنگینی می‌کند.

۱    
آی اسپورت
2019-10-04 14:25:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر