فهرست
عادت به تنش
عادت به تنش

عادت به تنش

آی اسپورت - دو سه سالی می‌شود که فوتبال ایران، با عارضه‌ای نامتعارف، دست به گریبان است. این عارضه که بیش از هرچیز روی تمرکز و کیفیت فنی باشگاه‌ها و بازیکنان اثر گذاشته، تنشی است که قبل، حین و بعد از هر مسابقه، به شکل آشکاری میان تمام ارکان آن مسابقه شکل می‌گیرد. و لازم به توضیح نیست که هرچه جایگاه تیم‌ها از بابت قدمت و تعداد هوادار بیشتر باشد، غلظت این تنشها به صورت تصاعدی بالاتر می‌رود.

فضای مجازی فوتبالی و اداره‌کنندگان آن هم تاثیر به‌سزایی در تشدید درگیری‌های لفظی و کشاندن آنها به داخل استادیوم‌ها، دارند. مدیران، مربیان و صاحبان باشگاه‌ها، تحت فشار انگیزه‌های شخصی و فشار هوادار برای کسب نتیجه ایده‌آل، کمترین تلاشی برای رفع این تنش‌ها نمی‌کنند. چرا که برای آنها (البته نه همه)، گل آلود بودن رودخانه فوتبال، بهترین موقعیت برای صید ماهی‌های درشت فرصت‌های پیش روست.

درگیری‌های لفظی و اتهام‌زنی‌های بی‌نیاز از اثبات!!، ابزاری است برای تحت فشار گذاشتن حریفان، با انگیزه تحریک هواداران و ایجاد فضای عدم امنیت روانی برای آنها، که احتمالا منجر به شکست یا از دست دادن جایگاه رقبا خواهد شد. این استراتژی، با ضعیف کردن لایه‌های تحمل روحی، درمیان بازیکنان و تماشاگران، باعث پیش آمدن رخدادهایی می‌شود که به ویژه در یک سال اخیر، به طور مکرر، شاهد آن هستیم.

در غیاب رسانه‌های مسوول و حاشیه گریز، و درحالی که به نظر می‌رسد، مراجع رسیدگی کننده  مرتبط، در فدراسیون، بیشتر به دنبال رفع مسوولیت از طریق صدور احکام ناکارآمد محرومیت و اجرای کجدار و مریز همان احکام و بعضاً لغوهای شگفت‌انگیز برخی از آنها، به محاکم انضباطی و اخلاقی، به عنوان قلک فدراسیون نگاه می‌کنند، موج برخوردهای ناشایست، در زمین مسابقات بیش از پیش رو به افزایش است. تاجایی که پاره‌ای وقت‌ها، تصور "نتیجه گیری‌های خارج از مستطیل سبز"، تنه به واقعیت می‌زند.

اما آثار و تبعات این نوع نگرش به یک مسابقه یا تورنمنت، چیست؟ توجه بیش از حد به حاشیه‌های فوتبالی و دشمنی‌های پیامد آن، در حال نهادینه شدن، میان کارورزان فوتبال ایران است. شاید اوایل تصور می‌شد که این نزاع، تنها در سطوح بالایی جداول و برای رسیدن به عناوین قهرمانی، مطرح است، اما تنها نگاهی به محتوای اخبار، مصاحبه‌ها و رخدادهای بازی‌های جام حذفی در روزهای‌اخیر، نشان می‌دهد که ظاهرا، ویروس تنش، به همه سطوح باشگاهی ایران رسوخ کرده و سر بازایستادن هم ندارد.

آنچه که به دست می‌آید، شاید یکی دو عنوان قهرمانی بیشتر، یا دست‌آویزی برای کری‌های زرد بیشتر میان ساکنین فضای مجازی باشد. اما چیزهای مهم‌تری هستند که از دست می‌روند. اعتماد عمومی، رفاقت، همدلی، پیشرفت دسته جمعی، ساختارهای اساسی فوتبال که نیازمند وفاق اهالی آن است و بسیاری موارد دیگر، از دست رفته‌هایی هستند که در آشفته بازار این روزهای ورزشگاه‌ها و در حین عافیت طلبی و  ناکارآمدی مراجع حقوقی فدراسیون، و البته بی‌توجهی مدیران ارشد آن سازمان -با هر انگیزه‌ای-، همچون موریانه، درحال سست کردن پایه های لرزان فوتبال ایران هستند.

به عنوان یک ناظر بیرونی، که جز ابراز و اعلام نگرانی برای آینده فوتبال ایران، و نوشتن درباره آن، راهی و امکانی نداریم، به همه آنهایی که مسبب شرایط موجود هستند، از مالکی که جز به منفعت شخصی خود نمی‌اندیشد، از مدیری که جز قربان صدقه مجموعه خود نمی‌رود، از سرمربی که بسته به اقتضای روز، هربار به رنگی و نقشی درمی‌آید، از بازیکنی که از شنیدن واژه تعصب، تنها به یاد دعوا می‌افتد و از تماشاگری که بازیچه دست همه این‌ها و پلنگ‌های مجازی است، باید گفت و اخطار داد. سوراخی که در کشتی فوتبال ایران ایجاد می‌کنید، تنها رقبای‌تان را غرق نخواهد کرد. بد یا خوب، شما هم سوار بر همین کشتی هستید. ای‌بسا لایک‌ها و تمجیدهایی که به واسطه سطحی نگری وسیع مخاطبان، امروز نصیب‌تان می‌شود، فردا، تف سربالایی باشد که انتظارش را نداشتید.

هرچه زودتر و بیشتر، به این جریان مخرب تنش‌آفرینی و تنش‌زیستی حاکم بر فوتبال ایران خاتمه دهیم، بر عمر و کیفیت آن افزوده‌ایم. هرچند که فلان مربی، رکورد قهرمانی‌هایش را دیرتر ارتقا بدهد، یا فلان مدیر و مالک، برای رسیدن به آرزوهایشان، بیشتر منتظر بمانند.

۱ ۱  
آی اسپورت
2019-10-08 09:59:00
نظر دهید

۱ نظر
...
سه شنبه ۱۶ مهر ۱۳۹۸، ۱۰:۱۵
تنش داریم تا تنش
مثلا با یه عکس میشه حکم به محرومیت خلیل زاده داد ولی دانشگر بازیکن کیسه ازاده به داور و بازیکن حمله کنه و اتفاقی نیفته
۳
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر