فهرست
جایی برای پیرمردها هست...
جایی برای پیرمردها هست...

جایی برای پیرمردها هست...

 آی‌اسپورت- بوفون در حوالی 40سالگی هنوز هم با دست‌های جادویی‌اش یووه را از جهنم برگامو به سلامت عبور می‌دهد. ژاوی  و پاهای جادویی‌اش هم تمام‌نشدنی به نظر می‌رسند و مشغول زیباسازی در فوتبال بی‌روح قطر هستند. اما شاید نوستالژی‌ترین پیرمردهای فوتبال برای ما ایرانی‌ها این دونفر باشند؛ ستاره‌هایی که هیچ جام مهمی را بالای سر نبردند، اما به اندازه بزرگ‌ترین ستاره‌های دنیا در خاطرات ما تکرار شدند.

 وقتی مارادونا رنگ باخت

كساني كه شب 18خرداد 1369 پاي گيرنده‌هاي سيا‌ه‌وسفيد محو تماشاي ستاره‌هاي آرژانتين بودند كه از چپ به راست توپ مي‌زدند،‌ حتما يادشان مي‌آيد كه چطور يك پيرمرد عجيب‌ترين شب‌ فوتبالي ما را ساخت. پيرمردي كه وقتي هم‌تيمي‌هايش فاتح ديدار افتتاحيه جام 90 مقابل آرژانتين بزرگ شدند، خودش را توي دل همه جا كرد. روژه ميلا، ‌با آن اسم آهنگين و شادي گل مخصوص  – كه به سمت پرچم نقطه كرنر مي‌رفت و حركات موزون مي‌كرد- اولين قهرمان متواضع و فروتن خاطرات فوتبالی خیلی از ما نوجوان‌های عاشق فوتبال بود. مسابقه افتتاحیه جام جهانی 90ایتالیا افتاده بود جمعه‌شب. جمعه 18خرداد 1369. فوتبال برای خیلی از همسن‌‌وسال‌های ما تازه از جام‌جهانی 90ایتالیا شروع شده بود. بچه‌های پایین شهر طرفدار برزیل بودند. تعقیب‌کننده‌های جدی‌تر فوتبال سینه‌چاک هلند و سه تفنگدار هلندی بودند و آلمان هم همیشه بین آدم‌های تحصیل‌کرده و موجه‌ پایگاه خودش را داشت. ایتالیا با والتر زنگا و کلمبیای رنه هیگوئیتا هم راست‌كار سلیقه‌های خاص به حساب مي‌آمدند. اما شب افتتاحیه جام‌جهانی همه ایران در یک چیز اتفاق‌نظر داشتند؛

جذاب‌ترين بازیکن دنیا دیگو مارادوناست. ديگو برخلاف ستاره‌هاي اروپايي كه حاصل استكبار غربي و نظام سرمايه‌داري بودند، مثل خود ما توي كوچه‌پسكوچه‌هاي بوينس‌آيرس بزرگ شده بود. ستاره‌اي كه جزو چپ‌هاي آمريكاي‌جنوبي بود و هيچ‌وقت با آمريكاي ستمگر هم رابطه خوبي نداشت. ستاره‌اي كه علاوه بر اشتراك‌نظر با ايراني‌ها در دهه 60،‌ فوتباليست بزرگي هم به حساب مي‌آمد و همه توي خاطرشان بود كه چهارسال قبل چطور يك تنه آرژانتين را قهرمان جهان كرد. حتي گزارشگر مسابقه، بهرام شفيع هم انتخابش را كرده بود. سر هر توپ مرده‌اي كه زيرپاي مارادونا مي‌آمد،‌ چنان شور و هيجاني خرج مي‌كرد كه پاي آدم را سست كند. اما هر چه از زمان مسابقه مي‌گذشت، از دلبستگي‌مان به ستاره تكنيكي آرژانتين كم مي‌شد و ارادت‌مان به آفريقايي‌هاي گمنام بيشتر.

در دقيقه 81 مسابقه ورق برگشته بود؛ روژه ميلاي 38ساله به جاي سيري ماكاناكي به زمين آمد، 10دقيقه‌اي تيمش را رهبري كرد و در پايان مسابقه، هم‌تيمي‌هايش را برد گوشه نقطه كرنر و جلوي دوربين‌هاي تلويزيوني حركات موزون راه انداختند. روژه ميلا با لبخندي كه جاي خالي يكي از دندان‌هاي جلويي‌اش هم بدجوري توي ذوق مي‌زد، به قهرمانان فيلم‌هاي ضدنژادپرستي هاليوود شبيه بود. پيرمردي كه با آن موهاي جوگندمي، دندان افتاده و هيكل تكيده زير بار آن همه سختي روزگار كمر خم نكرده بود و حالا داشت در ورزشگاه سن‌سيرو و جلوي چشم 76هزار تماشاگر مراسم افتتاحيه مي‌رقصيد. شب افتتاحيه جام‌جهاني 90ايتاليا متناقض‌ترين شب تاريخ جام‌جهاني بود؛ شبي كه با اجراي لوچيانو پاواروتي پيش از افتتاحيه آغاز شد و با اشك‌هاي روژه ميلا تمام.

 کینگ کازو

ژاپني‌ها «كينگ كازو» صدايش مي‌كنند. سامورايي تمام‌نشدني فوتبال ژاپن كه وقتي پابه‌توپ شد، رونالد ريگان رئيس‌جمهور آمريكا بود، مايك تايسون قهرمان گمنام بوكس سنگين‌وزن دنيا به حساب مي‌آمد و از قهرماني ليورپول در ليگ انگليس چندماهي مي‌گذشت.

ستاره‌اي كه همزمان با دوران حضورش در فوتبال،‌ مثل يك جهانگرد تمام دنيا را هم پشت سر گذاشت. وقتي در سال 1987ميلادي به عنوان يكي از جوانان مستعد فوتبال ژاپن به برزيل فرستاده شد تا در طرح آموزش جوانان ژاپني در باشگاه‌هاي برزيلي حضور داشته باشد، هيچ‌وقت فكر نمي‌كرد 30سال بعد هنوز از وسوسه فوتبال رها نشده باشد. فوتبال، كينگ كازو را به همه جاي دنيا فرستاد؛ از باشگاه‌هايي مثل سانتوس و پالميراس و كورتيبا در آمريكاي جنوبي،‌ تا بازي در جنواي ايتاليا و ديناموزاگرب و سيدني استراليا. دنياي شگفت‌اگيز ميورا هنوز هم ادامه دارد. وقتي چندهفته پيش در آستانه 51سالگي قرارداد ديگري را با باشگاهش امضا كرد. كينگ كازو حالا ركورددار مسن‌ترين بازيكن تاريخ فوتبال است و ركورد سر استنلي ماتئوس كه تا 50سالگي در استوك سيتي بازي كرد را جابه‌جا كرد. هنوز جام ملت‌هاي آسياي 1992 ژاپن را فراموش نكرده‌ايم.  وقتي مهاجم شش‌دانگ ژاپني‌ها روبه‌روي تيم‌ملي ايران بازي كرد كه مهاجمش فرشاد پيوس بود. مسابقه‌اي كه با همين گل آفسايد كازيوشي ميورا  به خانه برگشتيم. از آن سال فوتبال ايران حداقل سه‌نسل را به خودش ديده است. فرشاد پيوس در جام ملت‌هاي آن سال مهاجم ايران بود. نسل بعد با علي دايي آمد، و حالا فوتبال ايران با سردار آزمون سومين نسلش را هم تربيت كرده است. طعنه‌آميز اينكه سردار آزمون وقتي به دنيا آمد، ميورا بهترين مهاجم تيم‌ملي ژاپن بود. ميورا اما در تمام اين سال‌ها فوتبال بازي كرد و بر تعداد عددهاي جادويي‌اش اضافه كرد؛ 36هزار دقيقه فوتبال بازي كرد، 162گل زد، 29كارت زرد گرفت و 51سال دوام آورد. آن قدر كه هواداران باشگاه يوكوهاما در دسته دوم چندهفته پيش كه قراردادش را تمديد كرد،

كيك تولد 51سالگي‌اش را سر تمرينات تيم بردند تا كينگ كازو را ترغيب كنند همچنان ادامه دهد. صفحه اول وبسايت شخصي ميورا تعداد دقايق بازي‌اش را ثبت مي‌كند؛ عددی كه فعلا به 36932دقيقه رسيده است.

 

۱۰ ۲  
آی اسپورت
2018-01-31 17:24:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۲ نظر
هیچکس
چهارشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۹۶، ۲۱:۰۰
گل کامرون به آرژانین تو افتتاحیه ۱۹۹۰، دقیقه ۶۷ و توسط فرانسوا اومان بیک زده شد نه روژه میلا.
۲
مهدی ک
يكشنبه ۱۵ بهمن ۱۳۹۶، ۰۸:۴۱
واقعا یادش بخیر . سال 1992 بازی ایران و ژاپن به وقت ما صبح زود انجام می شد. روی صندلی مدرسه بازی را با رادیو و صدای کم گوش دادیم تا معلم متوجه نشه. چه فاجعه ای شد برامون اخراج شاه محمدی و بعد هم گل کازو . واقعا چه زود دیر می شه.
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر