فهرست
زندگی پس از رونالدو
زندگی پس از رونالدو

زندگی پس از رونالدو

آی اسپورت - «من زمانی بیشتر نگران می‌شدم که لیونل مسی یا کریستیانو رونالدو از لالیگا بروند». این جمله را خاویر تباس، رییس سازمان لیگ اسپانیا، فصل پیش در واکنش به خبر جدایی نیمار از بارسلونا به زبان آورد. حالا 12 ماه از آن روز گذشته و رونالدو از لالیگا رفته است. تباس می‌گوید: «پنج سال پیش، از شنیدن چنین خبری بیشتر نگران می‌شدم. اگر نگرانی من در آن هنگام 9 از 10 بود، حالا بیشتر 4 از 10 است.»پس او همچنان کمی نگران است اما حرف او بی‌پایه هم نیست.

جدایی رونالدو به لالیگا آسیب می‌زند. این تغییر به همراه خود، اوضاع را ناآرام می‌کند. البته مسی مانده است و فصل گذشته هم بسیار عالی کار کرد و در لالیگا با فاصله زیادی بهتر از هر بازیکن دیگری بود با این حال، جای خالی رونالدو حس خواهد شد. شاید هم ما به بازی همزمان این دو در لالیگا عادت کرده بودیم. شاید به این دلیل باشد که همیشه نام این دو کنار هم می‌آمد. بحث‌های مسی و رونالدو خسته‌کننده شده بود اما اجتناب‌ناپذیر هم بود. انگار یکی بدون آن یکی نمی‌تواند زندگی کند یا انگار ما نمی‌توانیم بدون این دو نفر زندگی کنیم. اگر اسم یکی را می‌آورید، باید نام فرد دیگری را هم بیاورید.

این دو نفر در ده فصل اخیر لیگ قهرمانان هفت قهرمانی کسب کرده‌اند و در 9 فصل اخیر این رقابت‌ها، 8 بار یکی از آنها بهترین گلزن شده است. مسی و رونالدو به نقطه‌ای رسیدند که جایگاهشان هیچ تزلزلی نداشت، حتی اگر باید می‌داشت. برای مثال، یک دهه است که آنها برنده توپ طلا می‌شوند و همیشه سوال این است که کدام‌ یکی از آنها این عنوان را می‌برد، صرفنظر از آنکه این دو در طول سال چه کار کرده‌اند. هر اتفاقی که می‌افتاد، آنها بازیکنانی متعلق به لالیگا می‌بودند. تباس گفته که لالیگا سخت تلاش کرده برندی فراتر از بازیکنان بسازد و لیگ حالا فراتر از بازیکنان است. او تا حدی حق دارد اما مسی و رونالدو ده سال است که توپ طلا را می‌برند. اما حالا دیگر ماجرای آنها به پایان رسیده است.

مساله تنها بر سر جدایی رونالدو نیست. به هر حال این اتفاق می‌افتاد. حالا همه توجه‌ها به جام جهانی است و انگار اتفاق دیگری در فوتبال نمی‌افتد. این جام جهانی است، بزرگترین رقابت تاریخ فوتبال. باید احترام این مسابقات را نگه داشت. جام جهانی بسیار مهم‌تر از هر اتفاق دیگری است. اما نکته ناراحت‌کننده این بود که تیتر روزنامه‌های اسپانیا، اخیرا این بوده که لوکا مودریچ یا آنتوان گریزمان فاتح توپ طلا خواهند شد اما نه. آنها برای قهرمانی جام جهانی می‌جنگند. جام جهانی. نقطه اوج فوتبال، نه مسیری برای فتح توپ طلا.

در این جام جهانی، کار تیمی بسیار مهم‌تر از کار انفرادی بوده است. جام جهانی یعنی تیم‌های ملی، نه باشگاهی. جام جهانی به معنای رقابت لیگ برتر و لالیگا نیست، هرچند که آن را به این شکل نشان داده‌اند. حتی در داخل اسپانیا هم می‌گویند لالیگا یعنی نبرد بارسلونا و اتلتیکو مادرید، چیزی که باعث می‌شود انسان بخواهد فریاد بزند!

تیم اسپانیا در مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی حذف شد و هیچ تاثیر خاصی بر جام نگذاشت. آندرس اینیستا برای همیشه از تیم ملی رفت. روز قبل از حذف اسپانیا، مسی و رونالدو هم حذف شده بودند؛ آنها این بار هم در یک روز و با هم حذف شدند. آنها در 31 و 33 سالگی هستند و احتمالا این آخرین فرصت قهرمانی جام جهانی برای این دو بود. به این ترتیب عصر جدیدی رقم خورده است و عصر مسی و رونالدو دارد به سر می‌رسد. این کمی ناراحت‌کننده است. آیا فوتبال دارد از اسپانیا نقل مکان می‌کند؟ چه اتفاقاتی در آینده انتظار ما را می‌کشد؟

این دو فوق ستاره اسپانیایی نیستند اما تونی کروس، دیگر بازیکن غیراسپانیایی لیگ اسپانیا و زننده گل زیبای آلمان برابر سوئد هم از جام حذف شد. زمانی که نیمه‌نهایی از راه رسید، یکی از رسانه‌های اسپانیایی با ناراحتی تیتر زد: این «لیگ برتری‌ترین جام جهانی» از نظر سبک و از نظر آمار است. در واقع 40 بازیکن از جمع چهار تیم پایانی جام در لیگ برتر بازی می‌کردند، 44 گل جام را بازیکنان لیگ برتر زدند و دو گلزن برتر هم از لیگ برتر آمده بودند.

اما بازیکنی که در آن هنگام توجه همه را جلب کرده بود، کیلیان امباپه از فرانسه بود که فصل گذشته پیشنهاد رئال مادرید را رد کرد. اما دو روز بعد، یک رسانه دیگر تیتر زد: «لالیگا به لیگ برتر غلبه کرد». در فاصله دو روز چه اتفاقاتی افتاده بود! اکنون نوبت بازی فینال است. این فینال اسپانیایی نیست، هرچقدر هم که رسانه‌ها تلاش کنند آن را اسپانیایی جلوه دهند اما در هر حال باید در نظر داشت که لالیگا در فینال جام جهانی بیشتر از هر لیگ دیگری نماینده دارد: 11 بازیکن. این در حالی است که لیگ فرانسه 9، سری آ 7، لیگ برتر 6، بوندس‌لیگا 5، لیگ کرواسی 2 و لیگ‌های بلژیک، اتریش، ترکیه، روسیه و اوکراین هم یک نماینده در فینال دارند.

درست است که پل پوگبا، امباپه و انگولو کانته در فهرست بسیاری از افراد به‌عنوان بازیکن برتر جام حضور دارند اما مردم به گریزمان، لوکا مودریچ، ایوان راکیتیچ، ساموئل اومتیتی و رافائل واران هم توجه دارند. همچنین ممکن است برخی بگویند بهترین بازیکن جام دیه‌گو گودین، فیلیپه کوتینیو یا دنیس چریشف بوده است که تیم‌هایشان پیش‌تر حذف شده‌اند.

به این ترتیب می‌توان گفت که زندگی پس از مسی و رونالدو هم ادامه دارد. البته مسی همچنان در لالیگا حضور خواهد داشت اما بازیکنان دیگری هم در لالیگا هستند که تماشای بازی‌شان ارزش داشته باشد. تازه باید انتقالات را هم در نظر گرفت، چون از حالا تا آخر پنجره نقل و انتقالات، مادرید و بارسلونا کارهای بسیاری انجام خواهند داد و دست روی بازیکنان بزرگی گذاشته‌اند. ادن آزار، هری کین، نیمار، امباپه، خامس رودریگس؛ دست کم یکی از این نفرات در فصل پیش رو در لالیگا بازی خواهد کرد. تباس می‌گوید: «کریستیانو رفته ولی بقیه می‌آیند.»

آنهایی که همین حالا هم در لالیگا هستند، یک گام به پیش نهاده‌اند. جام جهانی باعث شده که افراد دیگری بیایند و انحصار این دو نفر را بشکنند. گریزمان در تابستان سرانجام تصمیمش را درباره آینده‌اش گرفت. او به بارسلونا نرفت و در اتلتیکو ماند، تیمی که در فصل پیش بالاتر از رئال مادرید قرار گرفت. این اقدام او نمادی است از رشد و مقاومت اتلتیکو، باشگاهی که توانسته شکل فوتبال اسپانیا را تغییر دهد: تیمی که فینالیست در جام جهانی دارد. تیمی که مانند بارسلونا و مادرید، بی‌تردید یک قهرمان جام جهانی خواهد داشت، چرا که چهار بازیکن حاضر در فینال در این تیم بازی می‌کنند.

بحث درباره دو فوق ستاره نیست. بحث دیگر درباره دو باشگاه هم نیست. در حال حاضر که کسی درباره این دو باشگاه حرف نمی‌زند. حالا صحبت‌ها درباره فینال جام جهانی است و زمانی که جام جهانی به پایان برسد، فوتبال باشگاهی به اسپانیا برخواهد گشت. البته بدون رونالدو اما در هر حال همانند گذشته جذاب و خوب خواهد بود.

۷    
آی اسپورت
2018-07-15 13:58:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر