فهرست
غروب اوزیل؛ نشانه پایان عصر شماره ۱۰ها
غروب اوزیل؛ نشانه پایان عصر شماره ۱۰ها

غروب اوزیل؛ نشانه پایان عصر شماره ۱۰ها

آی اسپورت - بعد از پیروزی ۱-۰ آرسنال مقابل بورنموث در هفته هشتم لیگ برتر، تیتر رسانه ها نه دربارۀ عملکرد بازیکنان داخل زمین، که در مورد کسی بود که خارج از زمین حضور داشت. مسوت اوزیل. پس از مسابقه امری در واکنش به سوال خبرنگاران مبنی بر دلیل بیرون ماندن اوزیل از ترکیب تیمش عنوان کند: «زیرا به نظرم آمد که بقیه بازیکنان نسبت به اوزیل استحقاق بیشتری برای حضور در ترکیب دارند.» البته این فقط یک بازی نیست که اوزیل از ترکیب تیم آرسنال به دور می ماند. این اتفاقی است که در طی یک سال گذشته زیاد رقم خورده است. از زمان حضور امری در آرسنال، اوزیل دیگر نتوانست جایگاه ثابتی را در ترکیب تیم قرمزپوش لندنی برای خود پیدا کند، اگر هم به ترکیب راه می یافت، درخشش گذشته را نداشت. حالا هم به نظر می رسد بعد از یک سال و چند ماه حضور در لندن، امری دیگر طاقتش را دربارۀ ستاره آلمانی از دست داده است.

اوزیل این فصل فقط یک بار در لیگ برتر از ابتدا در ترکیب اصلی آرسنال به میدان رفته است و بعد از حضور در دیدار نه چندان حساس مقابل ناتینگام در جام اتحادیه، دیگر برای آرسنال به زمین نرفته است. بی اعتنایی امری به اوزیل، در واقع مثال خوبی است برای غروب شماره ۱۰ها در فوتبال مدرن. دورانی بود که یک بازیکن خلاق جلوتر از دو هافبک عقب زمین و درست پشت مهاجم نوک، ایفای نقش می کرد و این وظیفه در سیستم ۱-۳-۲-۴ بیشتر مشهود بود که ونگر نیز علاقه زیادی به آن داشت و در فصول آخر حضورش در آرسنال، به مدد بهره گیری از همین سیستم بود که بازیکنی چون اوزیل چهره درخشانی از خود بروز کرد. حتی اوزیل در همین نقش بود که در تیم ملی آلمان در سال ۲۰۱۴ چهره پرفروغی داشت و همراه کشورش به قهرمانی جهان رسید.

اما در گذر زمان شماره ۱۰ کلاسیک نقشش به تدریج کمرنگ و کمرنگ تر شد. در لیگ برتر انگلیس و با حضور مربیان مدرنی چون گواردیولا و کلوپ و روی آوردن به سیستم هایی مثل ۳-۳-۴ نقش شماره ۱۰ به کلی فراموش شد و بیشتر روی شماره ۹ مدرن یا شماره ۹ کاذب تأکید شد. اینگونه بود که بازیکنانی چون اوزیل حاشیه نشین شدند. یا نمونۀ دیگر آن دی بروین بود که البته او توانست به مدد توانایی های بیشتر بازی‌اش و تجربه حضور در کناره های زمین، خود را در سیستم جدید وفق دهد. دی بروین در سال ۲۰۱۵ بعد از حضور در منچسترسیتی، در تیم پیگرینی عنصری اثرگذار بود. مربی شیلیایی این آزادی عمل را به او داده بود تا به هر کجای زمین که می خواهد سر بکشد. او بازیکن خوبی در پست شماره ۱۰ تیم منچسترسیتی بود، اما در تیم پپ و در نقشی جدید یک سطح بالاتر هم رفت.

بعد از حضور گواردیولا در سیتی، دی بروین در سیستم ۳-۳-۴ منچسترسیتی کیفیت خود را بروز داد و اکنون بدل به بهترین پاسور لیگ شده است و حتی تا مرز شکستن رکورد ۲۰ پاس گل در یک فصل نیز پیش رفت. رکوردی که متعلق به آنری است و در فصل ۲۰۰۲ ثبت شد. در مقابل، اوزیل با حضور امری نتوانست خودش را در سیستم جدید وفق دهد و همچون کنار رفتن پست شماره ۱۰، او نیز از سطح اول فوتبال جزیره کنار رفت. و حالا برای امری گزینه ای است که اولویتی پایین تر از بازیکنانی چون سبایوس و جو ویلاک دارد. وقتی این موضوع را در سطح اول فوتبال اروپا بررسی کنیم، متوجه می شویم که موفقیت نیز با سیستم های جدید گره خورده است. آخرین تیمی که در فصول اخیر توانسته با سیستم ۱-۳-۲-۴ و داشتن یک بازیکن شماره ۱۰ کلاسیک در ترکیب تیمش به قهرمانی در لیگ قهرمانان برسد، تیم آنچلوتی در سال ۲۰۱۴ بود. رئال مادرید در فصل ۲۰۱۳ با حضور یک بازیکن شماره ۱۰ در سیستم ۱-۳-۲-۴ به قهرمانی اروپا رسید.

به وضوح مشخص است که اونای امری نمی تواند رویکرد بی‌تفاوتی و خونسردی اوزیل را به کارهای دفاعی درون زمین، نادیده بگیرد. تازه در نظر بگیرید که اوزیل ۳۱ ساله شده و حالا در چنین شرایطی امری ترجیح می دهد از بازیکنان جوان، انرژیک تر و موثرتری در کارهای دفاعی تیمش بهره ببرد. حقیقتی سخت است، اما باید پذیرفت دوران اوزیل و دوران شماره ۱۰های کلاسیک در سطح اول فوتبال اروپا به پایان رسیده است.

نود

۱    
آی اسپورت
2019-10-16 23:18:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر