فهرست
اتلتی و ال چولو دور از هویت همیشگی
اتلتی و ال چولو دور از هویت همیشگی

اتلتی و ال چولو دور از هویت همیشگی

آی‌اسپورت – بزرگ‌ترین نتیجه ال دربی دیشب که با پیروزی ۳-۱ رئال مادرید به پایان رسید نه جواب دندان‌شکن گرت بیل به منتقدینش، نه ادامه اوج گرفتن رئال با سانتی سولاری و نه حتی پایان تلخ آخرین بازی دیگو گودین برابر رقیب همشهری در لا لیگا بود. مهمترین نکته این بازی مشکل بزرگی است که مشخصا تیم دیگو سیمئونه دچارش شده، مشکلی فرای صرفا این شکست.

اتلتی این فصل تقریبا تنها رقیب جدی بارسلونا در کورس قهرمانی لیگ بوده. شاگردان ال چولو همچنان امید به رسیدن به فینال چمپیونز لیگ دارند، فینالی که در استادیوم خودشان، واندا متروپولیتانو برگزار خواهد شد. اتلتی همچنان استاد ۱-۰ بردن است و به زور می‌بازد. بازی دیشب اولین باخت خانگی آن‌ها در این فصل بود. اما هیچکدام از این حقایق نمایش وحشتناک آن‌ها را مقابل رئال مادرید پنهان نمی‌کند. این نمایش دقیقا در نقطه مقابل تمام ارزش‌هایی بود که تیم سیمئونه در سال‌های اخیر داشته.

گل اول این بازی را سرخیو راموس با ضربه سری که بالاتر از سه مدافع اتلتی زد ساخت. سال ۲۰۱۴ را به خاطر دارید، وقتی اتلتی لا لیگا را فتح کرد؟ در این فصل به ندرت بازیکنی می‌توانست در جدال‌های هوایی حریف شاگردان سیمئونه شود. در ضمن در سوی دیگر زمین هم بازیکنان اتلتی گل‌های زیادی با ضربات سر می‌زدند. این فصل اما شرایط تغییر کرده. روخی‌بلانکوس در جریان شکست هفته پیش مقابل بتیس هم بارها دوئل‌های هوایی را باخت.

نکته دیگری که در تضاد با هویتِ اتلتیِ سیمئونه قرار داشت دوندگی و جنگندگی کم بازیکنانش، چه در بازی دیشب و چه مقابل بتیس بود. از دست دادن ساده توپ را هم به این نکات اضافه کنید. اتلتی‌ای که سیمئونه ساخته بود تیمی نبود که هیچ رقیبی در اسپانیا و اروپا میلی به بازی کردن مقابلشان داشته باشد، تیمی که اجازه یک لحظه نفس راحت کشیدن به حریف نمی‌داد. اما در دو بازی اخیر هیچ نشانه‌ای از آن تیم ندیدیم. گلی که آن‌ها از بتیس خوردند و پنالتی‌ای که دیشب به رئال دادند نتیجه مستقیم این کم انرژی بودن و نجنگیدن برای هر توپ بود.

اما نکته‌ای که بیش از بقیه وضعیت عجیب این روزهای اتلتی را نشان داد، رویکرد و واکنش آن‌ها به گل سوم رئال در یک ربع پایانی بازی بود. اتلتی در همه این دوران طلایی با سیمئونه تیمی بود که بازیکنانش از فلسفه «یکی برای همه و همه برای یکی» پیروی می‌کردند. اما در مقطع پایانی بازی دیشب عملا این بازیکنان هیچ میلی برای جنگیدن نشان نمی‌دادند و انگار بیشتر به فکر حفظ انرژی بودند تا بازگشت به بازی.

اگر اتلتی‌ای که کوپا دل ری را برد، لا لیگا را فتح کرد، قهرمان یوروپا لیگ شد و دو بار تا یک قدمی قهرمانی چمپیونز لیگ پیش رفت را تصویری از شخصیت جنگجوی سیمئونه در قالب بازیکنانش در زمین می‌دیدیم، پس حالا هم باید او را تا حد زیادی مقصر در پدید آمدن شرایط فعلی بدانیم.

آیا چمپیونز لیگ و رویای یک فینال خانگی تا این حد روی تمرکز بازیکنان اتلتی در لیگ تاثیر منفی گذاشته؟ آیا بی‌خیالی آن‌ها در یک ربع پایانی ال دربی دلیلش ذخیره انرژی برای بازی بزرگ با یوونتوس بود؟ بعید است کریستیانو رونالدو و دوستانش در تورین چنین نگاهی به این نمایش دور از انتظار داشته باشند. چیزی که آن‌ها دیدند تیمی پراشتباه و بدون روحیه و انگیزه همیشگی بود.

این دو شکست پیاپی شانس قهرمانی اتلتی در لا لیگا را کاملا از بین نبرده. فراموش نکنیم که هنوز در ماه فوریه هستیم. اما نوع رویکرد آن‌ها نشانی از مشکلی ریشه‌دارتر داشت و این شک و تردید جدی را ایجاد کرد که شاید سیمئونه قصد ترک باشگاه در تابستان را داشته باشد.

۲    
آی اسپورت
2019-02-10 12:17:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر