فهرست
دایی یا رونالدو شوخی یا مقایسه؟
دایی یا رونالدو شوخی یا مقایسه؟

دایی یا رونالدو شوخی یا مقایسه؟

آی‌اسپورت- ساختار فوتبال ملی شباهتی به فوتبال حرفه‌ای ندارد، افتخارات و رکوردهایش در ساختار خودش معنا می‌دهد و خارج از آن خالی از معناست. آقای گل فوتبال ملی در جهان می‌تواند مهاجمی از ایران باشد و تعقیب‌کننده‌اش کریس رونالدو. این تعقیب و گریز را فوتبال ملی می‌سازد و فوتبال حرفه‌ای هیچ اتصالی به این ساختار ندارد. فوتبال ملی فرصت جذابی را برای هواداران فوتبال کشوری مثل ایران می‌سازد که گل‌های کریس رونالدو را در رقابت با یکی از چهره‌های تاریخی خود بشمارند و هنوز مهاجم خود را ده گل بالاتر ببینند اما فرصت چنین مقایسه‌ای در فوتبال حرفه‌ای و باشگاهی هرگز ایجاد نمی‌شود و فاصله‌های واقعی و عمیق را نمی‌توان ساده جبران کرد.

علی دایی بی‌تردید یکی از تأثیرگذارترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران است، بازیکنی که گل‌های ملی‌اش هرگز در خاطر دوستداران فوتبال در ایران محو نمی‌شود. او به مقایسه‌های آماری و اغراق‌آلود با کریس رونالدو نیاز ندارد و در موقعیت خودش قابل ارزیابی و بررسی است. رکوردها همیشه نمی‌توانند منبع مقایسه‌های واقعی باشند و رکورد تعداد گل ملی یک مهاجم آسیایی با صدها مهاجم از ده‌ها کشور دیگر تفاوت کیفی عمیقی دارد که آمار و رکورد نمی‌تواند آن تفاوت را تصویر کند. علی دایی مهاجمی بود که در فوتبال آلمان به تجربه‌های بزرگ هم رسید، در جام باشگاه‌های اروپا گل زد، پیراهن بایرن مونیخ را پوشید و برای فوتبال ایران همین تجربه‌ها تازگی و جذابیت داشت. این تجربه‌ها هیچ شباهتی به آنچه کریس رونالدو در فوتبال اروپا رقم زده، ندارند. علی دایی با یک گل مشابه خیل گل‌های کریس رونالدو در لیگ قهرمانان اروپا به افتخار ایرانی‌ها در آن شب تبدیل شده، در حالی‌که پرتغالی‌ها احتمالاً با هر گل رونالدو دچار غرور و افتخار ملی نشده‌اند، یا ده‌ها کشور مثل آلمان، انگلیس، فرانسه، هلند، اسپانیا، برزیل و ... با سیل ستاره در فوتبال جهان، با هر گل ستاره‌های خود نمی‌توانند جشن ملی برگزار کنند، چون اینقدر ستاره داشته‌اند که باید تمام زندگی خود را با درخشش آنها جشن می‌گرفتند.

کریس رونالدو و لیونل مسی اتفاقاً دو چهره طلایی تاریخ فوتبال باشگاهی دنیا هستند که حضورشان در فوتبال ملی پرتغال و آرژانتین نتوانسته آن نقش خیالی تیم یک نفره را در جام‌های جهانی بسازد. نه رونالدو و نه مسی هرگز نتوانستند پرتغال و آرژانتین را در مقایسه با آنچه در رئال و بارسا ساختند، از وجه ستاره بودن خود بهره‌مند کنند. فوتبال هر چقدر جادوی ستاره‌ها و نابغه‌ها باشد اما بازهم یک تیم ملی حتی با رونالدو و مسی نمی‌تواند قهرمان جهان شود. با بزرگ‌ترین چهره‌های تاریخ خود هم می‌توان ناکام شد، همانطور که ایران با علی دایی نیز کم به ناکامی نرسیده است.

علی دایی بی‌شک چهره‌ای ماندگار و احترام‌برانگیز برای فوتبال ایران است، رکورد گل‌های ملی‌اش نیز حتماً موقعیتی جذاب است و یکی از فانتزی‌های فوتبال ملی در مقابل فوتبال حرفه‌ای. این رکورد شکسته می‌شود و به قول علی دایی رکورد برای شکستن است. رکورد اما برای یادآوری این نکته هم هست که علی دایی چه نقش ماندگار و تأثیرگذاری در فوتبال ملی ایران داشت و چه نقش بزرگی را با ۱۰۹ گل ایفا کرد. در مقاطعی از دوران بازی علی دایی، او در نقش‌های منفی فرو رفت و این برای هر بازیکنی اتفاق می‌افتد. خداحافظی او شاید به تعویق افتاد و حضورش در جام جهانی شاید با هدف همین ثبت رکوردها بود اما حالا آنچه از دایی بجا مانده، نه آن نقش‌های کوتاه منفی، بلکه آن نقش‌های بزرگ و زیباست که او سال‌ها بازیگر درجه اولش بود. آخرین یادگار او برای فوتبال ملی ایران همین رکورد ۱۰۹ گل ملی است. کریس رونالدو شاید این رکورد را بشکند اما این را فرصتی برای مقایسه دایی و رونالدو ندانیم. این مقایسه به یک شوخی شباهت دارد و فرصت این شوخی فقط با رکوردهای ملی می‌تواند فراهم شود. دایی مهاجم سختکوشی بود که دوستدارانش چند گل اروپایی او را در ذهن مرور می‌کنند و کریس رونالدو، کریس رونالدو است، مهاجمی که دوستدارانش سرگیجه می‌گیرند، اگر بخواهند حتی تصویری کوتاه از گل‌هایش در اروپا را در ذهن مرور کنند.



۸ ۴  
آی اسپورت
2019-11-21 15:35:00
نظر دهید

۴ نظر
فقط ترکتور اذربایجان مهم هستش
پنجشنبه ۳۰ آبان ۱۳۹۸، ۱۶:۱۱
علی دایی می تونست در اروپا موفق باشه ولی با امدن و بازی برای تیم ملی ایران موقیت خودشو در باشگاه های که توی اروپا براش بازی می کرد از دست داد . مثلا علی دایی در بایرن مونیخ بازی می کرد . ولی بازی در بایرن مونیخ فدای تیم ملی ایران کرد . یعنی وقتی در ترکیب اصلی تیم بایرن مونیخ بازی می کرد . برای بازهای دوستانه کم اهمیت تیم ملی هم باشگاه بایرن مونیخ رو رها می کرد و به تیم ملی ایران بازی می کرد و جایگاه مهاجم اصلی بایرن مونیخ رو هر دفعه که باشگاه خودشو به خاطر تیم ملی ایران ترک می کرد از دست می داد باشگاه بایرن مونیخ هم همیشه با بازی علی دایی برای تیم ملی مخالفت می کرد . علی دایی از نظر مربیان و مدیریت باشگاه بایرن مونیخ یک بازیکن بی انظباط بود . و اخرش علی دایی رو از بایرن مونیخ کنار گذاشتن . شاید علی دایی مثل رونالدو با تیم ملی کشور خودش رفتار می کرد الان علی دایی مثل رونالدو در فوتبال اروپا ده ها گل زده بود . اگر علی دایی الویتش بازی در تیم ملی ایران نبود و به تیم باشگاهش بیشتر اهمیت می داد الان علی دایی گل های بیشتر در اروپا داشت . البته مقایسه علی دایی با رونالدو مقایسه درستی نیست . چون رونالدو فوق ستاره تاریخ فوتبال جهان هستش . شاید دیگر بازیکنی مثل رونالدو هیچ وقت در فوتبال جهان متولد نشه . ولی رونالدو امکانات بسیار زیادی داره و علی دایی و بازیکن های ایران حتی خواب اون امکانات رو هم نمی بیند . شاید اگه امکانات رونالدو رو علی دایی هم داشت علی دایی بیشتر رشد می کرد . توجه داشته باشید علی دایی برای تیم ملی ایران سخت تلاش کرده. علی دایی بازیکن خوبی نبود ولی فوق العاده برای تیم ملی ایران تلاش می کرد . برعکس رونالدو که بازیکن خوبی هستش و داره بازی معمولی شو می کنه . علی دایی خیلی سخت برای گل زدن برای تیم ملی تلاش می کرد . ولی رونالدو همیشه بازیکن خوبی بوده و صرفا داره بازی خودشو انجام می ده .
آریا
جمعه ۱ آذر ۱۳۹۸، ۰۰:۳۶
درسته
۲
علی
جمعه ۱ آذر ۱۳۹۸، ۱۵:۱۳
مطلب جالبی نبود و بیشتر شبیه نظر شخصی یک نوجوان بود که تازه در مورد فوتبال تحقیق کرده. سطح دایی و رونالدو در باید جداگانه سنجیده بشه. در کنار رونالدو چه کسانی بازی میکردند و در کنار علی دایی چه کسانی. علی دایی به چه تیمهایی گل زده و تیم خودمونم ایران بوده با یکسری بازیکن درجه چندم. اما رونالدو اگه هرگلی زده توی تیم پرتغال با بازیکنان درجه اول همبازی بوده
۲
حمزه
شنبه ۲ آذر ۱۳۹۸، ۰۹:۵۶
در ضمن شاید ارژانتین با مسی به موفقیت نرسیده ولی پرتغال با رونالدو فرمان یورو 2016 و بانوان اولین دوره لیگ ملتهای اروپا شده.مثال دوم ارژانتین بدون مسی شاید بهتر میشد ولی پرتغال مطمئنا بدون رونالدو ضعیفتر میشد.
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر