فهرست
کرسی بین‌المللی مسأله دهم هم نیست
کرسی بین‌المللی مسأله دهم هم نیست

کرسی بین‌المللی مسأله دهم هم نیست

آی‌اسپورت-  در ورزش ایران هنگام بحران‌هایی در زمینه روابط بین‌الملل همیشه بحث‌هایی در می‌گیرد که چرا در نهادهای ورزشی بین‌المللی کرسی‌‌های مؤثری نداریم اما آنچه در این بحث‌ها نادیده گرفته می‌شود، کیفیت مدیران ایرانی در عرصه ورزش است. مدیریت در ورزش ایران که بحران‌های اقتصادی شدیدی را در ورزش ساخته، چگونه می‌تواند جایگاه مؤثری در نهادهای ورزشی بین‌المللی داشته باشد؟ 

عناوینی مثل نایب‌رئیسی مهدی تاج در ای‌اف‌سی محصول قدرت فنی و جایگاه فوتبال ایران در آسیاست و مدیران ایرانی مثل کفاشیان و تاج که سمت‌هایی در ای‌اف‌سی داشته‌اند و دارند، نه مستقل و به واسطه کیفیت مدیریت و طرح ایده و اندیشه، بلکه بر اساس توزیع جایگاه‌ها بین کشورهای قاره و موقعیت تاریخی فوتبال ایران در آسیا به این سمت‌ها رسیده‌اند. 

سهل‌انگارانه است که در موضوعاتی مثل لغو میزبانی تیم‌های ایرانی، مثلاً موضوع روابط جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا با رئیس مستعفی فدراسیون فوتبال ایران مطرح شود و این تلقی دم‌دستی که با استفاده از این روابط می‌توان مسأله را حل کرد، به عنوان راهکار روی میز هم‌اندیشی‌ها قرار بگیرد. سفرهای اینفانتینو به کشورهای عضو فیفا به معنای ایجاد فرصت برای لابی در این زمینه‌ها نیست. سفرهای اینفانتینو به ایران نتایج مورد نظرش را نیز در پی نداشته و معلوم نیست چه زمانی در آینده نزدیک دوباره موضوع ورود زنان به ورزشگاه‌ها در بازی‌های لیگ ایران از سوی فیفا بررسی شود. 

کیفیت مدیریت در فوتبال ایران آنچنان دچار مسائل اساسی و ریشه‌ای است که چرایی حضور نداشتن مدیران ایرانی در کرسی‌های بین‌المللی مؤثر چندان سؤال‌برانگیز نیست و پاسخ‌های روشنی دارد.  فوتبالی که هنوز برای رعایت اولین اصول باشگاه‌داری حرفه‌ای ایده‌ای ندارد و مدیران باشگاه‌ها طبق سنت‌هایی غلط در ورزش ایران طریقی از مدیریت را تکرار می‌کنند، چرا باید توقع داشته باشد که با این ایده‌های غلط غلوط در ای‌اف‌سی و فیفا هم صاحب حرف باشد؟ 

باشگاه‌داری در ایران به شیوه‌ای پیش رفته که اساساً فرصتی برای فعالیت مدیران خلاق وجود ندارد. از بنیان قرار نیست اتفاق تازه‌ای در این مدل باشگاه‌داری رخ دهد که مدیران در آن نقشی داشته باشند. نقش مدیران در این نوع باشگاه‌داری جز دهان‌بینی از فضای مجازی، خرج کردن بودجه‌ها به بدترین شیوه، ریخت و پاش‌های بی‌نتیجه در بدترین وضعیت مالی و بی‌توجهی عمیق به آینده، چه بوده که از دل این نقش‌ها مدیرانی خوشفکر ساخته شوند؟ باشگاه‌داری در ایران زایشی در زمینه مدیریت ورزشی ندارد چون کارکرد مدیران در این سیاق باشگاه‌داری محتاج هیچ خلاقیت و درایتی نیست. 

نهادهای دولتی یا نهادهایی که از بودجه‌های عمومی بهره می‌برند، نمی‌توانند مدیران ورزشی را در نقش‌های خلاق و پیشرو بخواهند. فوتبال دولتی با شیوه‌های مرسوم در اقتصاد ورزش ایران، وقتی می‌خواهد لقب حرفه‌ای به خود بدهد، پارادوکس‌های بسیاری را می‌سازد. فوتبال ایران گرفتار این پارادوکس‌هاست و اغلب خودش هم نمی‌داند در مسیری که طی می‌کند، پی چه می‌گردد. کرسی‌های بین‌المللی مسأله دهم فوتبال ایران هم نیست، چون این فوتبال به بازبینی‌های اساسی در شیوه مالکیت و مدیریت نهادهای مؤثرش نیاز دارد.

  ۱  
آی اسپورت
2020-01-23 00:04:00
نظر دهید

۱ نظر
من
پنجشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۸، ۰۰:۴۱
وقتی به طور سیستماتیک در برابر تمام ساختارهای بین‌المللی می‌ایستیم حتی در صورت کسب اعتبارات مهم در فدراسیون های جهانی هم نهایتا باید آنها را برای حل و فصل معضلات خودساخته خرج کنیم. پهلوان رسول خادم در این مورد توصیف دقیقی داشتند:
در جریان مذاکرات با اتحادیه جهانی برای جلوگیری از محرومیت کامل کشتی ایران، این فدراسیون تمام "اندوخته حاصل از مناسبات بین‌المللی" خود را به جای کمک به بهبود شرایط کشتی کشور، هزینه "خواهش برای تعلیق نشدن کشتی ایران" کرده است.
لذا با سیبل کردن اهداف آسانی مانند تاج و کفاشیان برای خود پز روشنفکری و ادای انتقادی نخرید چرا که تاج و کفاشیان و اخلاف و اسلافشان مسئله‌ی هزارم هم نیستند
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر