فهرست
فدرر: شماره دومی هم باحال است
فدرر: شماره دومی هم باحال است

فدرر: شماره دومی هم باحال است

راجر فدرر ستاره سوئیسی دنیای تنیس معتقد است حتی اگر او و نادال هم نباشند در تنیس ستاره‌های جدیدی ساخته خواهد شد. راجر فدرر مرد شماره دو تنيس دنيا در شرايطی كارش را از امروز به طور رسمی در اوپن استراليا، اولين گرنداسلم فصل، شروع می كند كه مدافع عنوان قهرمانی اين تورنمنت است. راجر كه سال گذشته با رافا نادال به فينال رسيد امسال بخت رسيدن به شماره يك دنيا را هم دارد به شرطی كه دوباره قهرمان شود و اين بار رافا نادال از يك‌چهارم بالاتر نيايد. با اين حال او در گفت‌وگو با «اكيپ» و گفت‌وگوی كوتاه‌تری با «يورواسپورت» می گويد اصلاً مدعی قهرمانی نيست و بخت جوكوويچ و نادال بيشتر است. خلاصه‌ای از گفت‌وگوی راجر پيش از شروع بازي‌هايش در اولين گرنداسلم سال را از نظر می گذرانيد.

*جمله‌ای كه سال گذشته مارات سافين گفت را شنيده‌‌ايد كه... 

(سؤال را قطع می كند) اين مارات پيرمرد باز چه چيزی گفته؟ من، خيلی مارات را دوست دارم!

*گفت: «اگر فدرر و نادال هنوز در قله تنيس دنيا هستند به اين خاطر است كه چيزی در اين ورزش خوب پيش نمی رود.»

بله، اين جمله‌‌اش را خواندم. حق دارد. البته تا حدودی. اول به‌خاطر شرايط است‌؛ نواك جوكوويچ، اندی ماری و استن واورينكا سال پيش همزمان مصدوم شدند‌؛ اين سه نفر گرنداسلم‌ها را برده بودند وبرای رتبه شماره يكی هم می جنگيدند. می توانی هر طور دوست داری به شرايط نگاه كنی ولی مصدوميت آنها راه را برای ما باز كرد‌؛ همان‌طور كه با مصدوميت من و نادال در سال 2016، راه برای آنها باز شد. از اين گذشته فكر میكنم نسل رائونيك، نيشيكوريی يا ديميتروف، نسل طلايی در مقايسه با گذشته كه هيوئيت، راديك، سافين و فررو بودند، نيست. مثل نسل ما هم نيست. داريم درباره بچه‌هايی صحبت می كنيم كه در 20، 21 سالگی گرنداسلم برده‌اند. طبيعی هم بود. ولی اين روزها می شنوی كه می گويند غيرطبيعی است كه كسی در اين سن گرنداسلم را ببرد! حالا بايد منتظر ماند و ديد نسل شاپووالوف، كرگيوس، زفرف و بقيه چه می شود...  فعلاً بايد صبر كرد و تا آن موقع اين ما هستيم كه از فرصت استفاده میكنيم.

*طرفدارهای شما در تنيس نگران میشوند كه آينده اين ورزش را بدون شما و نادال ببينند؟

نه. مطمئناً يك خلأ به وجود می آيد. ممكن است اين خلأ 6 ماه و يا 6 سال طول بكشد‌؛ دقيقاً نمی دانيم ولي من براي تنيس نمی ترسم چون تنيس هنوز هم سوپراستارهای جديدی می سازد. دوئل‌های جديد دوباره شكل میگيرد. ستاره‌های جديد از راه میرسند و پتانسيل‌شان را نشان میدهند. با اين حال چه با خوش‌شانسی چه با هر چيز ديگری، اين بازيكنان تازه، به بردن چند مسابقه مهم نياز دارند تا جايي برای خودشان دست و پا كنند.

*شما سال 2016 به دليل مصدوميت، مدت زيادی از ميادين دور بوديد. فكر می كنيد آن حركت شما الگویی برای بقيه بازيكنان تنيس شده كه چنين كاری كنند. مثل اتفاقی كه پايان سال 2017 افتاد؟

گفتنش سخت است چون شرايط يكسان نيست. در وهله اول، فكر میكنم هرکسی اگر بتواند، واقعاً بازي میكند ولي شايد یکی از اعضای كادر فنی پيدا شود و بگويد: «مي دونی چيه؟ بعضي وقتا بدم نيست يه چند وقتی تمرين نكنی. استراحت كن تا با انرژی برگردی.» به هر حال داريم درباره بچه‌هايی صحبت میكنيم كه سخت تمرين می كنند و هر روزه ساعت‌ها در زمين تنيس هستند. وقتی به شرايط جوكو، اندی و استن نگاه می كنيم كه 30 و 31 ساله هستند طبيعي است كه به استراحت نياز داشته باشند چون در اين سن ادبرگ، بكر و سمپراس از دنيای تنيس كلاً خداحافظی كردند. فكر میكنم اين‌جور وقت‌ها دو راه بيشتر باقی نمی ماند: يا خداحافظی كن، يا استراحت كن و با قدرت برگرد.

*برگرديم به گذشته‌؛ سال 2016 شما مدت زيادی رو به درمان مصدوميت‌تان پرداختيد و در ادامه اوپن استراليا در سال 2017 را برديد. چرا چنين كاری را مثلاً سال 2013 كه كلی از مصدوميت كمر رنج می برديد، چنين كاری نكرديد؟

يكبار ديگر بايد بگويم هر مشكلی با مشكل ديگر متفاوت است. وقتی مشكل كمر داشته باشی حس مي‌كنی می توانی بازی كنی؛ درست است كه 100 درصد مهيا نيستی ولی بالاخره 90 درصد هستی. در اين‌جور مواقع يكی، دو هفته مدارا می كنی و بعد كه خوب شدی با 100 درصد توانت به مصاف جوكوويچ و نادال می روی ولی آنها ديگر به تو زمانی نمی دهند كه بخواهی ابتكار عمل را در دست بگيری. سال 2016 شرايط واضح بود: بايد دومين عمل جراحی ام را انجام می دادم و مجبور بودم كه 4 تا 6 ماه از ميادين دور باشم.

*سال 2015 «حمله مار» را اختراع كرديد و سال 2017 هم با بك هندهای استعاره‌ای دنيا را تحت تأثير قرار داديد. فدرر 2018 چه چيز جديدی اختراع كرده است؟

(می خندد) واقعيت است كه بعد از مصدوميت نگاهم به مسائل عوض شده است. خب، امسال سعي می كنم بيشتر رو به جلو بازي كنم، شبيه به كاری كه سال 2017 كردم.

*فكر می كنيد بالاخره اين شما هستيد كه بايد خداحافظی از دنيای تنيس را اعلام كند، يا بدنتان؟

اوووه...  نمی دانم. اميدوارم كه خودم باشم. راستش فكر می كنم خودم اعلامش می كنم مگر اينكه يك‌دفعه مصدوميت خيلی شديدی به سراغم بيايد.

*تا به حال شده، مثلاً  وقت‌هايی كه می خواهيد بخوابيد، به آخرين مسابقه‌‌تان فكر كنيد؟

نه. به آخرين مسابقه فكر نكردم و بيشتر به شرايط بعد از مسابقه‌ها فكر می كنم. سال گذشته ماركو چيودنيلی، دوست قديميی ام از تنيس خداحافظی كرد. من در بازی خداحافظی اش حاضر بودم و كلی احساساتی شدم. پدرو مادرش را از زمانی كه 8 سالم بود، می شناختم و می دانم خداحافظی برای آنها چه حسی داشت. هر بازيكن تنيسی كه اين چيزها را می بيند ناخوداگاه به خداحافظی خودش هم فكر می كند، طبيعی است ولي فقط همين. من به خودم می گويم خداحافظی باشد برای بعد. شايد بتوانم جايی كه می خواهم خداحافظی كنم را انتخاب كنم شايد هم نه. اصلاً بايد زمانش را اعلام كنم يا نه؟ همه اين سؤالات را كنار می گذارم و به خودم می گويم هنوز تا آن موقع زمان دارم.

خبرورزشی/سجاد فیروزی

۱ ۱  
آی اسپورت
2018-01-16 21:15:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید
۱ نظر
احسان
سه شنبه ۲۶ دی ۱۳۹۶، ۲۱:۲۱
فدرر و نادال واقعا بی نظیر هستند.. دو ورزشکار نمونه و خوش اخلاق و رفیق و رقیب... دو اسطوره.. ای کاش هیچ وقت خداحافظی نکنن
۱
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر