فهرست
آنالیز ویژه/ داستان تکامل پپ
آنالیز ویژه/ داستان تکامل پپ

آنالیز ویژه/ داستان تکامل پپ

آی اسپورت – وقتی گواردیولا در 2012 بارسلونا را ترک کرد، یک سئوال بزرگ در مورد او وجود داشت. پپ در بارسا بزرگ شده بود. یک توپ جمع کن برای باشگاه بود. از آکادمی باشگاه به تیم اصلی رسید. در تیم اصلی بازی کرد و بعد ها کاپیتان شد. او بارسلونا و فرهنگش را بهتر از هر کس دیگری می شناخت. بارسا باشگاهی بود که او را ساخت، و او بعد ها همان باشگاه را از نو اصلاح کرد. پپ در باشگاه دیگری دوران بازیگریش را تمام کرد اما آیا واقعا می توانست جای دیگری هم بدرخشد؟

چهار سال گذشته، او فردا شب به نیو کمپ باز می گردد و این سئوال هنوز پرسیده می شود. این مساله که دوران حضورش در بایرن موفقیت آمیز بود یا نه هنوز مورد بحث است. سه قهرمانی پیاپی در لیگ یک ناکامی نیست، اما با قدرت مالی زیاد بایرن نسبت به رقبایش (درآمدی 68% بیشتر از دورتمند)، یک موفقیت خارق العاده هم محسوب نمی شود. در بالاترین استاندارد ها، عدم تواناییِ عبور از نیمه نهایی لیگ قهرمانان هم ناامید کننده بود. بدترین ضربه، شکست 3-0 در نیوکمپ در نیمه نهایی 2015 بود که پرس از بالای او برابر بارسلونا، احمقانه به نظر رسید.

با تمام این کلافگی ها در بازی های اروپایی، سبک بازی گواردیولا حداقل در درون باشگاه یک حس مثبت را نسبت به دوران او باقی گذاشت. حتی با تمام درگیری هایی که پپ با مدیران و تیم پزشکی بایرن پیدا کرد. سبک او صرفا کاشتن سبک بارسا در بایرن نبود. گواردیولا سازگار شد. شاید مهم ترین آن ها زمانی بود که خاوی مارتینز را به عنوان مهاجم وسط برابر دورتمند به کار گرفت تا از پرس سنگین آن ها با پاس های بلند عبور کنند. او تغییرات بسیاری برابر مقابله با سبک آلمانی و علاقه شدید آن ها به پرسینگ که به تازگی هم ایجاد شده، اعمال کرد. اما در حقیقت، گواردیولا در بارسلونا هم تکامل را تجربه کرد. منتقدانش که می گویند او بارسلونا را آزاد می گذاشت تا بازی خودشان را انجام دهند، ادعای پوچی دارند. برای مثال، این پپ بود که اتوئو را به سمت راست برد و مسی را در پست فالس ناین در مرکز قرار داد. بزرگترین مربیان همیشه استادِ تکامل بوده اند. این پروسه در منچستر سیتی هم ادامه داشته.

یک فرضیه وجود دارد که گواردیولا به صورت چرخه ای بین تعطیلات ملی و زمستانی کار می کند. او از فرصت تعطیلی بین بازی ها استفاده می کند تا سبک تیمش برای چرخه بعدی را تعیین کند. کمی طول می کشد تا تیمش به سیستم جدید عادت کند برای همین معمولا در اولین بازی ها بعد از تعطیلات، فرم آن ها افت محسوسی دارد. آن ها کم کم به یک نقطه اوج می رسند تا زمانی که حریفانشان یاد بگیرند چگونه با سیستم جدید مقابله کنند. پس ممکن است قبل از شروع تعطیلی بعدی هم کمی افت ببینیم تا این که چرخه جدید شروع می شود. این تنها فرضیه است و تجزیه آن با توجه تفاوت های موجود در بازی ها تقریبا غیر ممکن به نظر می رسد. اما این فرضیه با چیزی که مارتی پرارنائو در کتاب Pep Confidential در مورد متد های گواردیولا فاش کرده تقریبا مَچ است.

سیتی این فصل را بدون توپ با سیستم 1-4-1-4 شروع کرد که زمان گرفتن توپ با عقب آمدن فرناندینیو تبدیل به 3-2-2-3 می شد. این یک پلتفرم برای آزاد کردن داوید سیلوا و کوین ده بروینه بود که به آن ها حالا، شماره 8 کاذب هم می گویند. هر دو، هم عملکرد خلاقانه دارند و هم وظایف دفاعی. آن ها مانند شماره 8 های کلاسیک در سیستم 3-3-4 هستند، هافبک هایی که بین هافبک ایستا و خلاق تیم قرار می گرفتند و محدودیت کمتری داشتند.

بعد از پایان تعطیلات ملی، او روز شنبه برابر اورتون برای اولین بار به عنوان مربی سیتی با یک سیستم سه دفاعه کار را آغاز کرد و این با فرضیه ای که بالاتر مطرح کردیم مطابقت دارد. شکل و شمایل تیم تغییر کمی داشت. فرناندینیو و گوندوگان درست جلوی اوتامندی، استونز و کلیچی قرار گرفتند. یک پلتفرم سه و دو نفره که همچنان شاهد عقب رفتن فرناندینیو و جلو آمدن فولبک ها بودیم. اما این بار پاسور های بهتری در عقب زمین داشتیم. سیلوا و ده بروینه نقش آزادشان به عنوان شماره 8 را حفظ کرده بودند، و رحیم استرلینگ و لروی سانه هم در دو طرف، در لبه خط حضور داشتند. هر دو هم بیش از آن که یک وینگ بک باشند، یک وینگر بودند. در ظاهر، عدم کسب پیروزی در سه بازی پیاپی برای سیتی نشان از یک بحران خفیف دارد. اما واقعیتی که در تساوی 1-1 برابر اورتون دیدیم با یک بحران خیلی فاصله داشت.

کومان بعد از بازی گفت این سیتی بهترین تیمی بوده که در عمر دوران مربیگریش با آن مواجه شده و احتمالا احساس می کرد خیلی شایستگی امتیازی که بدست آوردند را نداشتند. سیتی دو پنالتی را از دست داد و استکلنبرگ دو سیو فوق العاده دیگر هم انجام داد. کومان که دوست و هم اتاقی سابق گواردیولا بوده، احتمالا پیش بینی سه دفاعه بازی کردن سیتی را کرده بود برای همین از سه مهاجم استفاده کرد تا فشار زیادی از جلو وارد کنند. اما آن ها نتوانستند هیچ وقت توپ را بگیرند و با عقب رفتن، تبدیل به یک 2-4-4 دیاموند شدند. هدف آن ها حالا فقط دفع فشار و باقی ماندن در بازی بود. لوکاکو گل اورتون را از تنها حمله آن ها در طول بازی به ثمر رساند.

آسیب پذیری سیتی، تنها یک کلین شیت در 8 بازی لیگ، یک نگرانی است و به ریسک بیش از اندازه بالا بازی کردن هم مربوط می شود. این ساختار دفاعی سیتی روز چهارشنبه برابر بارسا هم یک تست جدی خواهد شد. اما برای دراز مدت، مهم ترین مساله تغییری بود که در شکل سیتی ایجاد شده بود. این تکامل همیشگی ادامه پیدا می کند. از بارسا به بایرن و سپس به سیتی می رود. از نیمه نهایی 2015 به چهار شنبه خواهد رفت، و در سیتی هفته به هفته ادامه پیدا خواهد کرد.

۵    
آی اسپورت
2016-10-18 19:48:00
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر