فهرست
نیمار؛ دردسر شیرین سلسائو
نیمار؛ دردسر شیرین سلسائو

نیمار؛ دردسر شیرین سلسائو

آی اسپورت - روزنامه «دوپووو» برزیل بعد از پیروزی برابر مکزیک و صعود سلسائو به یک‌چهارم نهایی جام‌جهانی 2018 روسیه، در سایت رسمی‌اش از ورزش جدید ملی کشورشان رونمایی کرد: «کوبیدنِ نیمار.»

شبکه‌های اجتماعی کشور برزیل از نظرات انتقادی درباره عملکرد نیمار پر شده و حتی رئیس‌جمهور سابق برزیل «لوئیس ایناسیو لولا دا سیلوا» که به علت فساد در حال سپری کردن محکومیت 12 ساله‌اش در زندان است، از سلول‌اش پیغام‌هایی انتقادی و خشمگینانه‌ای درباره زمین خوردن‌های پیاپی نیمار فرستاد. «جوکا فوری»، خبرنگار و گزارشگر برجسته برزیلی نیز نیمار را متهم به داشتن سندرم «پیتر پن» کرد. شاید از شنیدن نام این سندرم تعجب کرده باشید و از این رو برای آن دسته از افرادی که با این سندرم آشنایی ندارند باید بگویم که این سندرم در کتاب‌های معتبر روان‌شناسی پذیرفته نشده اما به طور کلی مخاطب‌اش افرادی هستند که تمایلی به بزرگ شدن و پذیرش مسئولیت ندارند.

هر جام‌جهانی محل انتقاد و خشم نسبت به بازیکنانی‌ست که بیش از حد به موهای خود می‌پردازند و وسواس بالایی درباره آن دارند و گویا این‌بار بازیکن خلاق برزیلی، اسیر این انتقادات شده است. در سال 2002، او تنها 10 سال سن داشت و با مدل مویی مانند مهاجم نوک آن روزهای برزیل یعنی رونالدو نازاریو، پیش از طلوع خورشید از خواب برمی‌خواست تا به تماشای بازی‌ها و پیروزی‌های تیم ملی کشور در جام‌جهانی کره‌جنوبی-ژاپن بنشیند. از همان روزها نیمار همواره رویای تکرار آن افتخارات را داشت، حتی بهتر از آن.

با جستجو در عمق تاریخ فوتبال برزیل، نیمار به خوبی به این حقیقت دست یافته بود که کسب پیروزی و حتی فتح جام‌جهانی برای ماندگاری و نفوذ او به قلب برزیلی‌ها کفایت نمی‌کند و برای تبدیل شدن به نماد سرزمین‌اش و ماندگاری در تاریخ فوتبال در کنار بزرگان برزیل، باید قهرمانی را با ارائه یک بازی زیبا یا همان «جوگو بونیتو» (jogo bonito) به دست بیاورد.

تقریباً تمام بازیکنان حاضر در جام‌جهانی روسیه 2018، تمرکز خود را معطوف به انجام وظایف محول شده از سوی کادر فنی‌شان کرده‌اند و نیمار جزو معدود بازیکنانی‌ست که علاقه به خودنمایی دارد. در حالی که مسی و رونالدو تنها به دنبال موثر بودن هستند، نیمار خودش را یک هنرمند اصیل برزیلی تصور می‌کند. او حتی وقتی به رختکن تیم پای می‌گذارد نیز خصلتی که برزیلی‌ها «گینگا» می‌نامند را به نمایش می‌گذارد: یک نوع قدم زدن ریتمیک و مغرورانه شبیه رقصیدن.

در بازی نخست برزیل برابر سوئیس، او با وجود در اختیار داشتن مالکیت توپ، تنها برای انجام حرکات تکنیکی که اغلب غیرضروری بودند، سرعت حملات برزیل را کم می‌کرد و سوئیسی‌ها نیز البته حرکات نیمار را با خطا پاسخ دادند که همین موجب بیشتر شدن عصبیت نیمار و افزایش حرکات انفرادی‌اش شد. البته باید اعتراف کنیم که اقدامات نیمار در آن بازی گرچه بی‌ثمر اما کاملاً شجاعانه بود.

جونیور شیوه سریع بازی کردن در فوتبال مدرن را می‌داند و این امر را در بازی برابر کاستاریکا با پاس‌های خطرناک تک‌ضرب‌اش به اثبات رساند. نیمار در بازی برابر کاستاریکا توپ را بیشتر در اختیار داشت و خطر بیشتری ایجاد کرد و اینبار هم پاسخ رقیب چیزی جز خطاهای متعدد نبود. کاستاریکایی‌ها به دفعات او را با خطا متوقف کردند و مطابق انتظارات، این خطاها عصبانیت نیمار را در پی داشت. جونیور حتی در صحنه‌ای، تیاگو سیلوا کاپیتان برزیل را به خاطر بازگرداندن توپ به کاستاریکایی‌ها به دلیل رعایت بازی جوانمردانه، مورد سرزنش قرار داد.

آقای «بیورن کویپرس» از هلند؛ داور بازی برزیل – کاستاریکا، از صحنه‌ای که نیمار خیلی نرم توسط بازیکن حریف شارژ شد به سادگی عبور کرد و به سود برزیل ضربه پنالتی اعلام نکرد. او همچنین در 10 دقیقه پایانی بازی، نیمار را به دلیل اعتراض شدیدش نسبت به وقت‌کشی بازیکنان کاستاریکا، با کارت زرد جریمه کرد. با این وجود نگاهی به تعداد خطاهای انجام شده روی نیمار نشان می‌دهد که او به محافظت بیشتری در مقابل خطاهای رقیب نیاز دارد. در روسیه 2018، روی جونیور بیش از هر بازیکن دیگری خطا شده و حرکات او یادآور «پله» در سال 1966 است، جایی که اسطوره سلسائو در نهایت به دلیل مصدومیت نتوانست بازی‌ها را ادامه دهد!

جایی که انتقادات منصفانه به نظر می‌رسد، ابراز احساسات آشکار او درباره تورنمنت است که به مکانی برای منفعت‌طلبی شخصی‌اش تبدیل شده. او پس از گلزنی برابر کاستاریکا اشک ریخت و این در حالی‌ست که نمایش‌های عمومی برزیلی‌ها، اغلب با اشک همراه می‌شود اما در کشور برزیل نیز معتقد بودند این اشک‌ها کمی زود بوده. سوال در برزیل این‌ست که اگر او اکنون گریه می‌کند؛ پس در صورت صعود برزیل به نیمه‌نهایی چه خواهد کرد؟

نیمار باید به این توهم که او کاراکتر و شخصیت اصلی تیم ملی برزیل است، سریعاً پایان دهد. در حالی که تیم منحوس سال 2014 تنها او را داشت، این‌بار اما جونیور صرفاً یک بازیکن تجملی‌ست که اغلب در سمت چپ خودنمایی می‌کند. در نوک پیکان خط حمله برزیل که در سال 2014، بازیکنی کند و سنگین همچون «فرد» حضور داشت، حالا دست تیته برای انتخاب بین دو مهاجم طراز اولی همچون گابریل ژسوس و روبرتو فیرمینو باز است. در سمت راست داگلاس کاستا می‌درخشد و اگر نیماری وجود نداشت، پیراهن شماره 10 برزیل سال‌ها پیش به فیلیپه کوتینیو تعلق می‌گرفت. در جناح چپ خط دفاعی، مارسلویی وجود دارد که بزرگترین خطرات در فاز هجومی را پی‌ریزی می‌کند و از این رو اصلاً جای تعجب نیست که چرا برزیلی‌ها به نیمار کم پاس می‌دهند.

اما فراموش نکنید که جونیور، سوم مارس پایش را به تیغ جراحان سپرد و روز دوم ژوئن به میادین بازگشت و به این ترتیب برای رسیدن نیمار به اوج آمادگی، به زمان بیشتر نیاز دارد و باید بازی به بازی، عملکرد بهتری از خود به نمایش بگذارد. او مسی یا رونالدو نیست اما برخلاف دو فوق‌ستاره فوتبال در عصر کنونی، نیمار تیمی را در اختیار دارد که می‌تواند او را به بازیکنی بهتر تبدیل کند و به قله افتخار برساند.

سازندگی

  ۱  
آی اسپورت
2018-07-05 17:15:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۱ نظر
ساسان
پنجشنبه ۱۴ تیر ۱۳۹۷، ۲۲:۰۰
عالی
۱
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر