فهرست
فرانسه قهرمان جام متوسط‌ها شد؟
فرانسه قهرمان جام متوسط‌ها شد؟

فرانسه قهرمان جام متوسط‌ها شد؟

آی اسپورت - بی‌انصافی یکی از شاخص‌های هواداری در فوتبال است! مثل عشق که از کارهای «بی چرای» عالم است. مگر جز این است که هواداری خودش یک عشق به شمار می‌رود؟

فرانسه فاتح جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه شد. آنها دیدار فینال را با پیروزی ۴-۲ مقابل کرواسی به پایان رساندند. در دیداری که کمتر کسی به عدم شایستگی خروس‌ها برای قهرمانی تردید کرد. گرچه این بازی تحت تاثیر رفتار دو رئیس جمهور مکرون و کیتارویچ قرار گرفت که به قول یک روزنامه‌نگار «نه بیاناتی فرمودند و نه کسی قدوم پر خیر و برکت آنها را تیتر و پلاکارد کرد» بلکه ساده و صمیمی داد زدند، شادی کردند و بازیکنانشان را در آغوش گرفتند.

در این میان رییس جمهور کرواسی خانم «کولیندا کیتاروویچ» بیش از دیگران مورد توجه قرار گرفت. پخش تصاویر او از تلویزیون ایران وقتی بازیکنان کشورش را در آغوش می‌فشرد، غافلگیرکننده بود اما به شخصه چندان امیدوار نیستم که یک تغییر رویه اساسی در سانسور و تقطیع تلویزیون باشد.

با این همه بیش از آنکه رفتار این زن، یادآور گزاره‌های جنسی باشد، این نکته را خاطرنشان کرد که که علیرغم همه ادعاها، مقامات در کشورهای دیگر رابطه نزدیک‌تری با شهروندان دارند و خدم و حشم و کورباش، دورباش گوی چندانی پیرامون‌شان نیست!

اما آیا فرانسه در جام جهانی متوسط‌ها قهرمان شد؟ این نقد را در چند جا دیده‌ام اما چه متر و مقیاسی برای اندازه‌گیری کیفی رقابت‌های یک تورنمنت و مقایسه آن با مسابقات مشابه وجود دارد؟ صرف اینکه آلمان و آرژانتین و برزیل و پرتغال و هلند و ایتالیا فاتح جام نشدند یا به مراحل نهایی نرفتند کفایت می‌کند که یک جام را «متوسط» قلمداد کنیم؟

این تقصیر فرانسه است که دیگران پیروز نشدند؟ اگر آلمان و برزیل به فینال می‌رفتند نشانگر کیفیت جام بود؟ صرفاً «ابرد و باد و مه و خورشید» و احیاناً VAR باعث صعود کرواسی و بلژیک و انگلستان به مرحله نهایی شدند؟

بسیاری از این قضاوت‌ها بیش از آنکه فنی باشد حسی است. هیچ دو مسابقه فوتبالی را نمی‌شود با هم مقایسه کرد. اگر هم مقایسه کنند کار آنالیزورهایی است که میزان دوندگی بازیکنان، پاس‌های رد و بدل شده، میزان فضای پوشش داده شده توسط مدافعان، خلق موقعیت‌ها، تاثیر سن بر میزان دوندگی، تأثیر استفاده از ضربه‌های کاشته و … را می‌سنجند و دست به مقایسه می‌زنند نه صرفاً گفته یک بیننده که حتی ممکن است یادش رفته باشد در جام جهانی ۲۰۱۰ یا ۱۹۹۴ چه تیم‌های به یک‌هشتم راه یافتند چه رسد به قیاس دو دوره جام جهانی با هم.

برای قضاوت مسابقاتی از این دست آنچه بیشتر تأثیرگذار است حس نوستالژیک ماست. اینکه همیشه انگار گذشته شیرین‌تر و باشکوه‌تر بوده، تیم‌ها قوی‌تر و بازی‌ها جذاب‌تر بوده‌اند، اینکه بخشی از عمرمان را در آن روزگار جا گذاشته‌ایم و حالا هی سر برمی‌گردانیم وگرنه همه قهرمان‌های جام‌های گذشته با اقتدار کامل‌تر از فرانسه فاتح جام نشده‌اند.

۱۹۹۶: آرژانتین از کره جنوبی هم در مقدماتی گل خورد، با ایتالیا مساوی کرد، به سختی توانست اروگوئه را با یک گل شکست دهد، مارادونا با دست مقابل انگلیس گل زد و در دیدار فینال از آلمان عقب افتاد و با چنگ و دندان پیروز شد و اگر مارادونا آن سوپرمن نبود هرگز قهرمان نمی‌شدند.

۱۹۹۰: آلمان چشم‌نواز این سال هم در گروه خودش با کلمبیا مساوی کرد، به زحمت ۲-۱ هلند را شکست داد، با سخت‌کوشی توانست یک گل به چکسلواکی بزند و مقابل انگلستان به لطف ضربات پنالتی به فینال رفت و آنجا هم تنها با یک ضربه پنالتی توانست از پس آرژانتین خسته بر بیاید.

۱۹۹۴: برزیل با همه ستاره‌هایش در گروه خودش با سوئد مساوی کرد، تنها با یک گل آمریکا را شکست داد، مقابل هلند ۳-۲ و با زجر کشیدن پیروز شد، بعد از آن هم با جان کندن با یک گل سوئد را شکست داد و به فینال رفت. در فینال هم باجو و باره‌سی پنالتی هدر دادند تا آنها قهرمان شوند.

۱۹۹۸: فرانسه با یک گل در وقت اضافه موفق به پیروزی مقابل پاراگوئه شد. آنها تا مرز شکست و حذف پیش رفتند. با ضربات پنالتی ایتالیا را از پیش رو برداشتند و مقابل کرواسی حتی بازنده بودند تا معجزه لیلن تورام به وقوع پیوست و ۲-۱ پیروز شدند و تا آخرین ثانیه می‌توانستند شکست خورده باشند و هرگز به فینال نرسند!

۲۰۰۲: برزیل با رندی ریاکارانه ریوالدو و خوش‌شانسی، ترکیه را در گروه شکست داد، با گل اتفاقی رونالدینهو از سد انگلیس گذشت، در دیدار یک‌چهارم هم خون دل خورد تا از سد ترکیه گذشت و بازی‌های آن دوره‌اش آنقدر پر نوسان بود که حتی بعد از قهرمانی از اسکولاری به خاطر این نمایش انتقاد کردند.

۲۰۰۶: ایتالیا در گروهش با آمریکا مساوی کرد، مقابل استرالیا با یک گل، مقابل آلمان با دو گل پیروز شد که در هر دو دیدار نمایش‌اش باشکوه و یک‌سویه نبود. فینال را هم بعد از اخراج زیدان در پنالتی‌ها برد.

۲۰۱۰: اسپانیا دیدار اولش را به سوئیس باخت! فقط دو گل به هندوراس زد، زمین و زمان را به هم دوخت تا ۲-۱ شیلی را شکست دهد، با چهار پیروزی یک گله مقابل پرتغال، پاراگوئه، آلمان و هلند قهرمان شد نه با پیروزی‌های خردکننده!

۲۰۱۴: آلمان در گروهش با غنا مساوی کرد، فقط با یک گل مقابل آمریکا پیروز شد، مقابل الجزایر ۲-۱ پیروز شدند اما نمایش الجزایر فوق‌العاده بود، با یک گل به زحمت از فرانسه رد شدند و در فینال گونزالو هیگواین تفاوت را رقم زد که چند موقعیت مسلم را هدر داد تا ماریو گوتزه دروازه آرژانتین را فتح کند و …

این تصور که قهرمان‌های گذشته با قاطعیت مطلق، با پیروزی‌های درهم کوبنده و بازی‌های یک‌طرفه قهرمان شده‌اند افسانه است. در تورنمنت جام جهانی حتی تیم‌های حذف شده در دور مقدماتی هم می‌توانند قهرمان شوند. تفاوت‌ها خیلی شگرف نیست. یک گل به خودی، یک سوت اشتباه داور، یک دریبل موفق، یک خوش‌شانسی محض … گاهی جای قهرمان را با حذف شده عوض می‌کند!

فرانسه با مجموعه‌ای از جوان‌های خوش‌تکنیک، گریزمان طراح، امباپه ویرانگر، ام تیتی صخره‌مانند و … قهرمان شد گرچه کرواسی در فینال خسته و از نفس افتاده بود اما اطلاق عنوان «جام متوسط‌ها» منصفانه نیست.

فرهنگستان فوتبال

۴ ۱  
آی اسپورت
2018-07-16 18:34:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۱ نظر
پرسپولیس واقعی
دوشنبه ۲۵ تیر ۱۳۹۷، ۱۹:۲۳
همه ی کشورها یا بیشتر اونها مصونیت مقامات را مسخره میدانند؛
بیشتر در کشورهای اسلامی و خاورمیانه است که هنوز با تعاریف مختلف حکومت پادشاهی و دیکتاتوری وجود دارد.
شاید هم به همین دلیل اینقدر بین ما و" نامسلمونا"!!!!تفاوت پیشرفت وجود دارد.
۴
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر