فهرست
دو نکته؛ نکته اول که مفصل است را در یاداشتی جدا می‌نویسم. اما نکته دوم بازمی‌گردد به موضوع خشونت در استادیوم. در همین ابتدا پاسخ یک سوال را می‌نویسم که آیا خشم یک رفتار منفی تلقی می‌شود؟ هرگز. بلکه آن چیزی که منفی تلقی می‌شود و در اجتماع باعث آسیب به خود شخص یا دیگران می‌شود خشم فروخورده است، یا به عبارتی به بیماری «سایکوسوماتیک» تبدیل می‌شود. لزومی وجود ندارد شما عزیزانی که به استادیوم می‌روید از بروز خشم پرهیز کنید. متاسفانه مقوله‌ای که در مورد آن بحث می‌شود موضوع «پرخاشگری» است، بسیار تعجب می‌کنم چرا عزیزان و همکاران دو مقوله‌ای که بسیار با هم متفاوت هستند را به اشتباه به ذهن مردم وارد می‌کنند. البته که سهوی‌ست‌. اما دقت داشته باشید که مساله بسیار مهم اینجاست که هوادار حق دارد در استادیوم خشم پنهان خود را با فریاد، پریدن، سرو صدا و حتی پرتاب آب از بطری خالی کند، اگر هوادار نوجوان و جوان همین کار را انجام ندهد آسیبی شدیدتر به درون خانواده و اجتماع وارد می‌شود. (لطفا شرایط کشور را خوب در نظر داشته باشید) اما مساله این است باید از «پرخاشگری» جلوگیری شود. خشم یک الگوی رفتاری‌ست که باید هم بروز داده شود، اما پرخاشگری یعنی اینکه با نیت قبلی فحاشی، کتک‌کاری، چیزی را به قصد آسیب رساندن پرت کردن صورت بگیرد. باز هم نمی‌شود به همین راحتی گفت «پرخاشگری نکن دوست عزیز!» بلکه باید راه درست با ایجاد یک فرهنگ‌سازی، با درک هوادار به او نشان داده شود‌.

حالا من راهی دیگر نشان می‌دهم. بیاییم از خودمان شروع کنیم، از من به عنوان یک نویسنده، از من به عنوان یک سردبیر، از من به عنوان یک روزنامه‌نگار؛ از من به عنوان یک مخاطب؛ من حق دارم به هر دلیلی عصبانی شوم (خشم)، اما آیا حق دارم در خفا فحاشی کنم و مخاطب را مسدود کنم؟ این یک نوع پرخاشگری‌ست. وقتی من به عنوان یک نویسنده دروغ و تهمت می‌نویسم، وقتی از تیترهای زرد استفاده می‌کنم، وقتی انتقاد درست و نظرات منطقی را مغرضانه تعبیر می‌کنم یعنی بستری را آماده کرده‌ام تا هوادار نوجوان و جوان دچار خشم پنهان شود، و خدای نکرده به خودش و اطرافیانش آسیب برساند.

با احترام؛ اما آقای امیر قلعه‌نویی که تا دیروز با علی علی کردن‌هایش پرخاشگری را از سکو به کنفرانس می‌آورد، یا یکی همانند شجاع خلیل‌زاده که بانی پرخاشگری و بی‌اخلاقی در زمین مسابقه است، و حتی کاپیتان‌های عزیز سرخابی، آقایان مهدی رحمتی و سیدجلال حسینی که بارها بانی پرخاشگری بر روی سکوهای استادیوم شده‌اند به راستی چه اندازه هوادار می‌تواند به آنها تکیه کند؟ آیا نباید کمی اصولی‌تر به این موضوع بسیار مهم نگاه کرد؟

مثال؛ چندسال پیش، در چند هفته متوالی پیش آمد که تماشاگران «داور عزیزم دقت کن» می‌خواندند، به مرور دیگر نخواندند. چون مسکن داده شد اما بستر فراهم نشد‌‌. بی‌تردید این مساله هم همین‌گونه خواهد بود، زیرا از اساس مقوله‌ خشونت و پرخاشگری، و البته‌ راه‌های جلوگیری از آن فراهم نشده است‌. در آخر فراموش نکنید خشم یک رفتار مثبت و طبیعی است، بلکه این پرخاشگری‌ست که باید آسیب‌شناسی شود.
آی اسپورت - #67064225
۹۵۴ ۳۲
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر