فهرست
پاتریک شیک مهاجم سمپدوریا تو صحنه‌ای از بازی یک‌شنبه با کروتونه مرز بین یه مسابقه‌ی فوتبال و یه اثر هنری پست‌مدرن رو برداشت. شیک هنرمندانه لحظه‌ای از تاریخ رو احضار کرد و پیش چشم تماشاگران دوباره زنده‌اش کرد. گل مهاجم آینده‌دار سمپدوریا نسخه‌ی بازسازی‌شده‌ی گل مشهور دنیس برگکمپ به نیوکاسل (2002) بود. بعد از بازی حساب توییتر باشگاه سمپدوریا نوشت؛ «دنیس کی؟ برگکمپ؟ با پاتریک شیک آشنا شید»
۲۳ ۱
فیورنتینا 5-4 اینتر
خط دفاع اینتر ضعیف‌ترین نمایش فصل خود را دیشب در فلورانس روی پرده برد. نه محرومیت مهاجم اصلی فیوره (کالینیچ)، نه پنالتی هدر‌رفته‌ی بنفش‌ها (برناردسکی) و نه حتی نخستین هت‌تریکِ خارج از خانه اینتری‌ها در 16 سال گذشته هم نتوانست از شکست تیم پیولی جلوگیری کند. نراتزونری پیش از دیدار هفته بعد با هجومی‌ترین تیم ایتالیا (ناپولی) و در فاصله 5 هفته تا پایان سری آ آرام آرام از مدار سهمیه رقابت‌های اروپایی خارج می‌شود.
۱۷
امروز در ایتالیا امضاهای مهمی روی کاغذ نشستند؛ دیبالا با یوونتوس تمدید کرد، میلینکوویچ-ساویچ با لاتزیو. مهم‌تر از این دو، فرآیند کش‌دار فروش باشگاه میلان بود که سرانجام رسمی شد. دو مورد اول یه سرمایه‌گذاری برد-برد برای همه (باشگاه و بازیکن و سری آ) است، اما سومی شبیهِ رفتن به یه جاده‌ی ناشناخته و مه‌گرفته است. پشت این مه شاید برگشتن به سطح اول اروپا باشه، شاید هم روزهایی رقت‌انگیز شبیه به سال‌های آخر دوره‌ی برلوسکونی. گذر زمان این مه رو کنار می‌زنه.
۳۳ ۳
این هفته همزمان با بازگشت هیگواین به سن‌پائولو استعاره‌های خیانت از جمله کلمه‌ی «یهودا» از فرط استفاده در رسانه‌های جهان مستهلک شده و به قِژ-قِژ خواهند افتاد.
۳۸ ۳
در راهِ رفتن به ورزشگاه آزادی فکر می‌کردم درِ این ورزشگاه می‌تواند به روی همه‌ی فوتبال‌دوست‌ها باز باشد. استادیوم باید میعادگاه تمام عاشقان فوتبال باشد، چرا که عشق به فوتبال مطلقاً ارتباطی به جنسیت ندارد. کاش روزی تصمیم‌سازها و تصمیم‌گیرها به این نکته‌ی بدیهی برسند که آن‌چه این‌چنین آشکارا ظالمانه از زنانِ هم‌سرزمین دریغ می‌شود، خودِ خودِ مفهوم «امنیت ملی» است.
۹۷ ۲
اینتر 7-1 آتالانتا/
قرار بود اینتر و آتالانتا در سن‌سیرو مسابقه‌ی فوتبال برگزار کنند، اما نتیجه‌ی بازی حتی به تنیس هم شبیه نیست.
۳۲ ۲
ایتالیایی‌ها با گذر از بحران‌های مالی مشغول بازسازی چهره‌شان هستند. فوتبال ایتالیا با تکیه به استعدادهایی مثل دوناروما، بلوتی، برناردسکی و کالدارا در درون زمین و مربیان خوش‌فکری مثل ساری، گاسپرینی، مونتلا و دی‌فرانچسکو در روی نیمکت به آهستگی اعتبار و تماشاگرانِ از دست رفته‌اش را بازمی‌گرداند. در این میان هاله‌ای از اتفاقات ناخوشایند در پیرامون یوونتوس بر روی این چهره‌ی جوان و جذاب خط می‌اندازد؛ هاله‌ای که با داوری‌های بحث‌برانگیز شکل گرفته و با سیاست‌هایی مثل تضعیف تیم‌های رقیب (خرید هیگواین و پیانیچ) پررنگ‌تر می‌شود.
۴۹ ۴
بارسا و رئال سهم بزرگی از تاریخ فوتبال دارند، اما فوتبال باشگاهی در دوقطبی بارسا/رئال خلاصه نمی‌شود، همان‌طور که تاریخ فوتبال ملی تنها به اسپانیا محصور نیست. صداهای دیگری نیز برای شنیده‌شدن وجود دارند. قرار نیست هر کسی که داوری‌های مشکوک بارسا را فهرست می‌کند طرفدار رئال باشد، همان‌طور که منتقدین سیاست‌های رئال لزوماً طرفدار بارسا نیستند. به درک و دریافت‌های متفاوت از یک پدیده مجال بدهید. تقلیل‌دادن فوتبال به دوقطبی بارسا/رئال فرصتِ «چندصدایی بودن» را از جامعه‌ی طرفداران فوتبال می‌گیرد.
۴۹ ۱
بارسلونا در کنار بازنویسی فهرست مهم‌ترین کامبک‌های تاریخ CL، به این مجموعه هم عضو جدیدی اضافه کرد؛ گلِ آفساید شوچنکو (بارسا-میلان 2006)، وقت‌های اضافه‌ی استمفوردبریج (چلسی-بارسا 2009) و حالا پنالتی سوارز (بارسا-پی‌اس‌جی 2017).
۵۲ ۱۱
رم 1-2 ناپولی
رم امروز در جدال با نزدیک‌ترین تعقیب‌کننده‌اش در لیگ (ناپولی) شکست خورد؛ درست مثل بازی رفت نیمه‌نهایی جام حذفی (لاتزیو) و دیدار پلی‌آف لیگ قهرمانان (پورتو) و مصاف با تیم‌های صدرنشین و شگفتی‌ساز سری آ (یوونتوس و آتالانتا). رمی‌ها این فصل در اغلب نبردهای سرنوشت‌ساز بازنده بودند. جالوروسی با یه شیب ملایم داره چهره‌ی یه تیم ضعیف‌کُش رو به خودش می‌گیره.
۲۹ ۲
یوونتوس 3-1 ناپولی
ابرهای تیره آسمون ناپل رو رها نمی‌کنند؛ توی 15 روز در CL به رئال، در سری آ به آتالانتا و در جام حذفی به یوونتوس باخته‌اند. دو حریف بعدی؛ رم و دوباره رئال. فقط همین نیست. ناپلی‌ها در آغازِ آوریل در فاصله‌ی سه روز باید دو بار از یوونتوس میزبانی کنند. هیگواین با پیراهن یوونتوس به خونه‌ی قبلی‌اش برمی‌گرده و جای زخم طرفدارهای ناپولی شروع به سوختن می‌کنه؛ مثل لحظه‌ی دیدنِ یار سابق کنار معشوق جدیدش. ناپل امسال بهار نداره.
۵۴ ۱
بازی ناپولی-آتالانتا مصاف دوتا از آینده‌دارترین هافبک‌های دفاعی حال حاضر دنیاست؛ آمادو دیاوارای 19 ساله و فرانک کِسیه‌ی 20 ساله. کیفیت دیاوارا در سطحی بوده که ساری تو بازی با رئال به عنوان مهره‌ی ثابت ازش استفاده کنه و نمایش‌های کِسیه به قدری خیره‌کننده بوده که فهرست مشتری‌هاش بعد از هر بازی به روز شه. آتالانتا اما امروز برای فرار از مسلخ ناپل به چیزی بیش‌تر از درخشش کِسیه احتیاج داره.
۵۲ ۲
«متوسط ‌بودن بدتر از بد بودن است.»
متوسط‌ها آدم را بلاتکلیف نگه می‌دارند؛ گاهی امیدوارت می‌کنند و گاهی ناامید، اغلب‌شان در نهایت هیچ دستاورد بزرگی ندارند. بدها بهترند، نه استعدادِ نداشته‌شان را هدر داده‌اند، نه امید واهی ایجاد کرده‌اند.
۶۳ ۷
رم 4-1 تورینو یا به عبارت دیگر ژکو 1-0 بلوتی. می‌توان جو هارت را هم مقصر دانست، اما نمی‌توان انکار کرد که تورینو با میهایلوویچ به همان دردی مبتلا شده که میلانِ میها فصل پیش دچارش شده بود؛ نمایش‌های متناوب و ساختار دفاعی ضعیف. نیمکت میلان و تورینو بهترین فرصت برای اثبات توانایی‌های میهایلوویچ بود، اما تا به امروز فرصت‌سوزی‌های او اجازه نداده از یک مربی متوسط فراتر برود. میهایلوویچ متوسط مانده و کیست که نداند «متوسط ‌بودن بدتر از بد بودن است.»
۵۳ ۴
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر